Mama's dogma...

...luidt als volgt: "Ga na wat je zéker weet."

Oké, context. Ongeveer acht jaar geleden zat ik niet zo lekker in mijn vel. Op een dag kwam mijn moeder me ophalen van het strand, waar het kamp van de groepen acht had plaatsgevonden. In de auto barstte ik in tranen uit. Ik was verdrietig en boos tegelijkertijd, omdat het me gedurende het hele schooljaar niet was gelukt om vrienden te maken. Ik had het gevoel dat niemand mij leuk vond.

Goed, mijn moeder wist me uiteindelijk te kalmeren, en zei dat we zouden gaan praten over mijn gevoelens. Een van die gesprekken over mijn gevoelens kan ik mij nog goed herinneren. We zaten in een restaurant - Kome (het Papiamentse woord voor "eten"knipoog, een restaurant dat zich in de Curaçaose binnenstad bevindt - en ik probeerde zo goed mogelijk te beschrijven hoe ik mij voelde. En toen kwam het advies dat al die jaren bij me is gebleven:

Mijn moeder: "Je zegt dat je klasgenoten je niet leuk vinden. Hebben ze dat tegen je gezegd? Heb je dat ergens gelezen?"

Ik: "Nee..."

Mijn moeder: "Hoe weet je dan zo zeker dat je klasgenoten je niet mogen?"

Ik: ...

Mijn moeder: "Als je geen bewijs hebt dat je negatieve gedachtes ondersteunt, dan kun je je negatieve gedachtes maar beter vergeten. Ga na wat je zéker weet, en houd daaraan vast."

Wat een wijsheid. Mijn moeder weet volgens mij ook wel dat haar advies in heel veel gevallen moeilijk is op te volgen. In heel veel gevallen wint de negativiteit. En soms is dat onterecht.


Goed, bovenstaande lap tekst is - geloof het of niet - de inleiding van mijn verhaal. Waar ik het over wil hebben, is mijn date van twee dagen geleden. Ja, ik heb weer eens een date gehad! Ditmaal met een "nieuwe" gozer. We spraken elkaar voor het eerst via Instagram (hoe modern wil je het hebben?). Ik had op mijn verhaal geplaatst dat ik op de nummer 17 van de Partij van de Arbeid had gestemd. Die kandidaat nam mijn post over, en dat zag hij. Hij stuurde me een bericht waarin hij aangaf dat hij eveneens op de nummer 17 had gestemd. Toen ik zijn foto zag, dacht ik: ik ken deze gast ergens van.

En toen drong het tot me door: ik had hem op Tinder voorbij zien komen.

Ik vroeg of mijn vermoeden klopte, waarna hij bevestigend antwoordde. Goed, de voor de Partij van de Arbeid dramatische exitpoll werd bekendgemaakt tijdens Nederland Kiest en ik was zwaar teleurgesteld. Ik zei gekscherend dat ik even moest rouwen, waarna hij antwoordde: "Zou je het leuk vinden om er na de rouwperiode over te praten met wat koffie?"

Smooth, dude. Smooth.

Ik vond 't wel een leuk idee, dus ik stemde in. Afgelopen dinsdag was het zover: ik ging naar Den Haag om koffie te drinken met een collega-PvdA'er. Het was meteen gezellig. We brachten een kort bezoekje aan het Binnenhof en streken vervolgens neer op een bankje. Het geklets hield maar niet op. Na een tijdje waren we het zitten zat en stelde hij voor om naar het strand te gaan. Ik dacht: spontaan! Nou, zo geschiedde. We maakten een lange strandwandeling en kwamen uiteindelijk uit bij een uitkijkpunt. We liepen naar boven en namen plaats op een bankje. Mooi uitzicht.

Ik heb lekker gezoend, jongens! nahnah Ik geloof dat ik na een halve minuut iets deed wat ik, nu ik erover nadenk, vaker doe tijdens het kussen: gniffelen. Van blijdschap, welteverstaan. Niet omdat mijn zoenpartner zo slecht kust.

We kregen het koud en besloten terug te keren naar de stad. Het was tijd om te gaan eten. We bestelden bakjes met gewokt eten en liepen naar zijn kamer. Hij heeft echt een prach-tig uitzicht. Goed, na het eten gingen we lekker door met zoenen. knipoog Maar ja, avondklok. Ik moest best vroeg weg, omdat ik in Amsterdam vertoefde (en de reis van Den Haag naar Amsterdam duurt wel even). We liepen samen naar het station en namen afscheid. Voordat ik door het poortje opende met mijn OV-chipkaart, gaf ik hem een kus op de wang. Wie had dat trouwens gedacht? Dat Marnix ooit op een station - een openbare plek - zou flikflooien met een jongen. In Nederland kan dat gewoon.

Ik was en ben hartstikke blij. Het was gewoon een heerlijke date. Vandaag heb ik weer met hem gecommuniceerd: er komt een tweede date.

Maar waarom ben ik dan zo onzeker? Nadat ik had gevraagd of hij weer wilde afspreken, begon ik te piekeren. Hij antwoordde maar niet. Tot overmaat van ramp zag ik dat hij mijn berichtje gelezen had. Ik dacht: dit wordt een herhaling van iets wat ik al te vaak heb meegemaakt. Ik ben reeds tweemaal afgewezen ná een date. Ik was er even van overtuigd dat het ditmaal niet anders zou zijn.

Toen ik in de Albert Heijn stond te zoeken naar een zakje Italiaanse kruiden, kreeg ik een appje: "Ja, leuk! Kan het op woensdag? Dat komt mij het beste uit."

Tijd voor een herhaling van moeders dogma: GA. NA. WAT. JE. ZEKER. WEET. Verdomme. Hij heeft je letterlijk niet één keer de indruk gegeven dat hij je niet leuk vindt. Waarom zou hij dan geen tweede date willen? Wees wat meer overtuigd van jezelf.

Goed, ik ga mijn moeders advies opvolgen. Hij heeft ingestemd. Er komt een tweede date. Ik mag blij zijn.


Xverliefd
25 mrt 2021 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Curacaotje
Curacaotje, man, 21 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende