Leven in herinneringen

Ik leef écht weer..

Ik heb totaal niks te mopperen over mn eigen leven..
Nja soms dat ik te veel werk..

Maar ik heb een super lieve vriend..
Ik ben trotse tante van een klein meisje van 15 weekjes oud..
Heb mn lieve broertje met zn gezin..

En nog veel lieve vriendjes & vriendinnetjes om me heen..
En aangenomen familie..
Mensen die ik mijn familie noem..

Ik vind het lastig om mijn échte familie, familie te noemen..
Er is te veel gebeurd..

Het gemist van mn ouders wordt alleen maar meer en meer.. Het is een diepe leegte..
Heel eerlijk.. Ik denk er dagelijks aan.. Het is een litteken voor het leven.. een helse pijn die ik liever negeer dan uitspreek..
Door de komst van mn nichtje wordt die leegte alleen maar groter..
Ik merk het aan mn broertje ook.. Trotse vader dat hij is..

Wat zou hij dat lieve kleine meisje graag laten zien en showen.. en terecht, het is echt een wonderkind.. Ik was al een paar keer 'nep' tante van de kids van mn vriendinnen..
Maar dit.. Dit bloedverwant, mijn god mijn hart smelt elke keer weer als ik haar zie..

Mn vriend heeft hetzelfde.. Kriebels voor kindjes worden groter..

Maar eerst wil ik nog samen met hem groeien en genieten.. Dingen doen die je nog moet doen..
Samen..
Maar ik denk wel dat we die kant uit gaan.. Trouwen kindjes etc..
Ik hou van hem..

Het weekend was al heftig.. Toen mijn vrouwelijke collega mij een spraakberichtje stuurde..
Diep in mijn hart wist ik al hoe laat het was.. en diep in haar hart wist zij het ook..

Ik heb haar niet aangestoken met mn gehoest..
De kanker is weer actief.. en flink..

De waarden zijn zo hoog.. Nog hoger dan haar 'kankerbegin'..

Mijn god.. een klap in mn gezicht..
Ik voelde deze klap ook met mn moeder.. Mijn moeder mijn alles..

Nog zie ik haar de handen van de oncoloog vastpakken met een hoop 'Nee' geschreeuw..
Dit kan toch niet.. Dit mag toch niet..
Ik mag mijn kinderen niet achterlaten..

Ik die kneep in de knie van mijn broer.. al het bloed verdween uit mijn gezicht en vervolgens kon ik niks meer uitbrengen.. Die stekende pijn voel ik nog vaak..

Vandaag voelde ik hem weer.. De angst in haar stem.. De ongelofelijke pijn..
Ze wil alleen maar verlost worden van die pijn..
Ik hoor het mezelf zeggen.. Morfine en meteen zie ik de angst en lege blik blik van mn moeder weer voor me.. Die angst.. Die pijn die ze had.. De kracht die ze bezat..

Mn collega is rustig.. Ja ze is bang, maar ze weet ook dat ze niet lang meer heeft.. en of dat nu is of over 5 jaar.. Dat moet nog uitwijzen..
Haar bloeduitslagen waren in ieder geval slecht.. Morgen krijgt ze de uitslag van de ct scan..

Ik kan 100 kaarsjes voor haar opsteken..

Ooit verliest ze het gevecht..

Het slopende gevecht..

Hou vol lieverd.. Ik steun je waar ik kan..
Maar dit is zo slopend.. Zo confronterend.. Nog steeds zo pijnlijk...

Echt waar.. Probeer altijd te genieten van het leven..

Altijd..

En nee dat gaat niet..

Niet altijd..


Liefs,

Polaris*
12 mrt 2024 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Polaris*
Polaris*, vrouw, 34 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende