Leven in een cirkel

Een cirkel daar lijkt mijn leven soms op. Hoe ouder ik ben, hoe meer patronen ik herken. En dus ook de herhalingen die ik continu maak.

Nog 10 dagen en dan vertrek ik naar Australië. Ik kan het niet geloven. Ik denk pas als ik daar ben na die enorm lange reis.

Ik ben 5 kg afgevallen, daar ben ik blij mee. Dat had natuurlijk meer mogen zijn. Ik heb een nieuw ritme, met drie keer per week sporten. Dat voel echt goed. Zo goed dat ik eigenlijk wel iedere dag zou willen gaan. Maar ik moet ook weer niet te hard van stapel lopen. Ondertussen heb ik vandaag weer alles gegeten wat los en vast zit. Ik wil echt vanaf volgend jaar mezelf meer gaan verdiepen in voeding en hormonen. Alleen iedereen die zich coach noemt vraagt hier zoveel geld voor. Misschien moet ik zelf een soort studie gaan doen.

Aan de andere kant heb ik met mezelf afgesproken dat ik binnen 5 jaar bij de politie wil werken. Het lijkt mij een hele interessante organisatie. Ik heb nog geen idee in welke functie. Time will tell. Dit heeft eigenlijk niks met mijn cirkels te maken. Of misschien wel. Ik ben toe aan een nieuwe uitdaging omdat ik nu zit op een functie wat ik wilde bereiken. De uitdaging is weg. Het harde werken hoeft niet meer. Gewoon precies goed genoeg, is genoeg. De cirkel ik kan alles bereiken wat ik wil.

De cirkel liefde/relaties blijft natuurlijk forever interessant. Ik heb heel veel geleerd over mezelf het afgelopen jaar. Maar mijn doel om te beginnen aan een nieuwe cirkel door verliefd te worden zit er niet meer in. Ik voel echt een beetje druk op mijn schouders. Omdat iedereen zegt ik heb zo'n voorgevoel dat jij de liefde tegen gaat komen in Australië. Ik weet niet of ik daar al ben. Ik ben er meer dan de afgelopen 10 jaar. Alleen de man die ik tegen ga komen moet engelengeduld hebben. En goed kunnen meebewegen of juist er tegenin dansen. Ik voel wel voor het eerst in tijden dat ik zin heb dat er iemand bij mij op de bank zou zitten of waarmee ik een bijzondere band zou hebben. Ik ken dit gekke gevoel niet. Het voelt onwennig om mijn leven (misschien ooit) 'over te laten' aan een ander. Te delen met een ander. Terwijl ik weet dat ik eigenlijk alles zelf kan.

Daten via Tinder ga ik niet meer doen. Daar ben ik nu echt helemaal klaar mee. Maar ik voel ook druk van de maatschappij. Of ja ook wel van moeder natuur. Wil ik ooit moeder worden? Moet ik niet opschieten nu ik al bijna 31 ben. Jeetje als ik dat getal typ. Ik schrik er zelf van. Vandaag bij de tandarts riepen ze ook 'Mevrouw... x'. Ik ben een mevrouw, maar voel me soms eerder nog 21. En ik weet dat ik er ook zo uit zie. Wel een uitgezakte 21'er, maar goed ook die bestaan.

Het verbaast mij soms zo dat ik zo vroeg ben begonnen met alles, zoals vriendjes, uitgaan, een 'serieuze' relatie en eigenlijk nu leef in een wereld waar iedereen verder is. En ik ergens ben blijven hangen.

Maar goed ik mag helemaal niet klagen. Ik heb een heel goed leven. Echt een perfect leven.

Ik ga nog even voor mijn Poolse vriend een factuur maken. Door hem heb ik wel vertrouwen in de liefde. Hij houdt mij soms echt een spiegel voor. Heel interessant. Zo interessant dat ik soms twijfel of hij toch niet mijn liefde is? Maar goed aantrekkingskracht is ook heel belangrijk. En ik moet zeggen dat is er door onze eerste verschrikkelijke kus niet. Maar misschien moet je elkaar leren aanvoelen als je zoent. Geen idee.

Tot in 2023. Ik ga nog even genieten van de zon aan de andere kant van de wereld.
14 nov 2022 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Roodborstje
Roodborstje, vrouw, 30 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende