Lekkere postbezorger

"Psssst, psssst, psssst," lokte een man die buiten aan het klussen was. Ik keek om me heen waar de kat zich bevond, maar zag er geen een. Het kwartje viel: hij heeft het tegen míj.

Voor een goed beeld: ik was op dat moment de post aan het bezorgen op mijn fiets. Haren wild door de wind (en niet op een sexy manier), ongeharste bovenlip, wenkbrauwen die meer dan een maand geen pincet hadden gezien, vormeloze mom-jeans aan en als klap op de vuurpijl een PostNL vest dat twee maten te groot is en je mijn vormen helemaal niet in kunt zien. Niet dat het wat uit moet maken; ook al zag ik er wél lekker uit, hoe haal je het in je hoofd om zo naar me te lonken?

Voordat ik echt goed realiseerde wat me zojuist was overkomen, was ik al een straat verder dankzij mijn supersnelle elektrische fiets. Ik wist dat ik zo weer terug moest, dus begon wel plannen te smeden. Wat zou ik doen? Ik zou hem op zijn gedrag aan kunnen spreken, maar gezien ik in mijn werkkleding rondloop zou dat zo netjes mogelijk moeten. Schiet ik er wat mee op? Dat was mijn volgende overweging, en ik besloot dat ik er niet veel mee op zou schieten. Een persoon die het normaal vindt om een random vrouw op die manier te bejegenen - terwijl ze duidelijk aan het werk is nota bene! - acht ik niet in staat om feedback te kunnen ontvangen. Daarbij is het een boom van een kerel, wat nou als hij agressief wordt? Ik kan zelf ook wat rake klappen uitdelen, maar van een testosteron-gebooste man die minstens 20 kilo zwaarder is dan ik, win ik het echt niet.
Nee, niet doen dus. Dat plan viel af. Mijn volgende plan was hem spijt laten krijgen dat hij mij had gelonkt. Dat plannetje beviel wel, dus ik zette hem in werking.

Ik fietste terug en toen ik de hoek om kwam zag ik zijn hoofd al omhoog schieten. Mijn mond hing half open en ik trok hem zo scheef als ik kon, mijn ogen liet ik op standje stoner hangen en ik keek zo scheel als dat ik kon zonder teveel van mijn zicht te verliezen. Zijn gezicht vertrok en hij had zijn ogen al snel weer op zijn werk. Mission accomplished.

Weet je, tijdens mijn werk geef ik echt 0,0 om mijn uiterlijk. Tuurlijk, ik was mezelf en poets mijn tanden, de normale poespas, maar mijn haar ga ik niet doen om vervolgens in de wind en regen post te bezorgen. Hetzelfde geldt voor make-up. Kleding? Zo comfortabel mogelijk en het liefst een aantal maten te groot. Echt niet dat ik in een skinny jeans ga rond paraderen waar mijn kont goed in uitkomt. Waarom zou ik? Zit ook helemaal niet lekker tijdens fysiek zwaar werk. Tegenwoordig zal de onfortuinlijke haargroei op mijn gezicht me ook een worst wezen (unibrow en een prachtig snorretje). Tijdens het postbezorgen dan, hè. Als ik een feestje heb of uit eten ga boeit het me wel, maar eerlijk, ik ben nog nooit iemand tegengekomen die eens even gaat kijken of diens postbezorger een snor heeft ja of de nee.
Goed, dit allemaal meegenomen, had ik eigenlijk niet verwacht dat ik nog de aandacht zou trekken van het mannelijke volk. Er loopt wel wat beters rond, toch?

Wrong!

Vandaag weer, hoor. Ik fietste rond in pak 'm beet dezelfde opzet als ik in de eerste situatie beschreef, alleen was ik ditmaal ook net ongesteld geworden en dus lijkbleek (en zweterig, ik word er altijd zweterig van). Een lange man komt me tegemoet gelopen die zo'n typerende ganster-loop heeft; je kent het wel, waarbij het lijkt alsof ze één mank been hebben.
"Schatje!" Roept hij naar me. "Je bent zo lekker schatje, als je klaar bent met werk kom ik je ophalen!"
Ik trok mijn wenkbrauwen op - of moet ik wenkbrauw zeggen? - maar liet het daar ook bij. Negeren en doorgaan.

Aan het eind van mijn werkdag heb ik natuurlijk nog hoopvol om me heen staan kijken, dat snapt iedereen. Hij is nooit komen opdagen, de leugenaar!
11 sep 2021 - bewerkt op 11 sep 2021 -
Meld ongepast verhaal.
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Imagimary
Imagimary, vrouw, 32 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.     vorige volgende