Kinderen van Ruinerwold

Ik ben de laatste tijd documentaires aan het kijken. Om tegemoet te komen aan mijn verlangen naar lotgenotencontact en het gevoel te hebben niet alleen te zijn, "begrepen" te worden, gevoel van herkenning, maar dan veilig zonder zelf iets te hoeven delen. Want daar ben ik echt nog niet aan toe.

Gisteren keek ik "De kinderen van Ruinerwold". De afleveringen staan nog online bij NPO Start mocht u geïnteresseerd zijn. Hun verhaal is natuurlijk compleet anders dan dat van mij, eigenlijk totaal niet te vergelijken, maar er zijn wel enkele mini-puntjes van herkenning. In ieder geval het leven met een trauma/geheim.

De documentaire heeft veel indruk op me gemaakt. Sowieso veel bewondering voor die 4 om hoe kalm ze hun verhaal hebben kunnen doen. Schril contrast met mijn huilbuien als ik bij mijn therapeut in de kamer zit. Ben ik dan zo'n huilebalk of zijn zij gewoon verder in het herstelproces? Of zijn de emotionele instortmomenten er wellicht uitgeknipt? Ik kan me voorstellen dat je zo niet op tv wilt komen. Ze komen in ieder geval heel sterk over, en dat bewonder ik.

Verder had ik gisteren ook veel de gedachte: 'als het hen lukt om met zo'n moeilijke start een redelijk normaal leven op te bouwen, dan moet dat mij zeker ook lukken'.
En het gaat ook goed, beter. Mijn leven lijkt wat meer op rolletjes te komen.

Ik vind dat hele traumaverwerking een moeilijk proces. Ik moet het gaan zien als onderdeel van mijn verleden, iets dat veel invloed heeft gehad op mijn vorming en hoe ik nu in de wereld sta, maar het moet niet de overhand houden. Mijn neiging is dan om het weg te stoppen en te negeren, maar dan verwerk je het niet en blijft het emotioneel beladen. En zorgt het voor huil/snotbuien op momenten dat het niet meer te negeren is. Misschien kan ik er over een tijd ook rustig over praten?
17 apr 2021 - 156x gelezen
Profielfoto van Pantoffel
Pantoffel, vrouw, 39 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende