Je mag me zien (deel 2)

"Je schrijft zo makkelijk".

Het werk was zwaar afgelopen weken, er waren wat meer zware incidenten dan normaal en ik merkte dat ik maximaal ondersteuning moest geven in zowel fysiek als mentaal aspect. Ik merk dat de ondersteuning voor hen die ondersteuning bieden eigenlijk een soort van onbekend terrein is, in elk geval in mijn tak van werk.

Door de jaren heen leer je met meer afstand naar dingen luisteren. Je leert wanneer je advies moet geven en wanneer luisteren voldoende is. Wanneer een ander iets van je verwacht en wanneer jij iets van de ander mag verwachten. Ik heb het uit boeken gehaald maar er in de praktijk maar weinig aan gehad, ervaring is alles. Tientallen stroeve gesprekken gevoerd waarin ik nog vooral veel bezig was met hoe ik over kwam in plaats van te denken hoe ik de ander het beste kon helpen.

Ik ben een man en dat is in mijn werk veel minder voorkomend. Mijn team bestaat uit 4 vrouwen en ik. We zijn van begin 30 tot eind 50 en hebben allemaal onze eigen komaf en voorkeuren. Mijn werk in de zorg doe ik pas 8 maanden en toch heb ik het idee dat het al veel langer is, corona heeft daar natuurlijk ook een steentje aan bijgedragen. Ik word gewaardeerd op het werk en ik merk soms ook dat dat komt omdat ik een man ben. Mijn collega's leunen op me, veel, ik laat dat toe omdat ik het belangrijk vind dat mensen dat kunnen.

Verbaal sta ik heel stevig in mijn schoenen, ondanks dat ik heel voorzichtig kan zijn in wat ik zeg. Ik ben rotsvast in hoe ik vind dat men met elkaar om moet gaan en als mensen over die lijn heen stappen dan ben ik messcherp. Het lijntje tussen mijn hart, hoofd en mond is heel kort en daardoor kom ik denk ik zeker over op het werk. Het is fijn om goed te zijn in het werk omdat daarbuiten er altijd heel veel onzekerheid is geweest. Vroeger was dat gek om te zeggen 'hier ben ik goed in', maar ik geloof echt dat ik mensen heel erg veel te bieden heb.

Dat het buiten het werk zo lastig blijkt is misschien wel het meeste te merken in mijn liefdesleven. Een hoop wegduwen, als het te dichtbij komt dan is het eng, dan word ik naar en besluit ik voor de ander dat het waarschijnlijk niet uit te houden is met mij. Op het werk merk ik dat ik mensen kan raken, de juiste dingen kan zeggen, omdat het over hun gaat. Vragen over mezelf kets ik van me af, ik ontwijk ze of geef een gewenst antwoord en voor 99% van de dagelijkse contacten is dat ook voldoende. Zeg nou eerlijk hoeveel mensen vragen echt aan je door wanneer je zegt dat je even niet oké bent?

Ik heb bijna alle relaties of banden die richting relaties gingen zelf beëindigd. Dat is geen toeval, dat is een trend. Als het slecht met me ging dan hield ik de ander buiten de deur. Ik ben al jaren bezig om mezelf richting dat moment te krijgen dat het oké is om een ander echt het diepste van jezelf te laten zien zonder bang te zijn voor een oordeel. Ook dat kan je niet uit boeken halen, het is proberen, ervaren, op je bek gaan en leren.

Omdat ik mezelf weer in dateland wilde begeven voelde het alsof ik een ouder hoofdstuk ook wilde afsluiten. Ik heb er een tijdje over gedacht wat dat afsluiten nou precies moest zijn en ik besloot dat M. de laatste persoon was bij wie het stukgelopen was. Zij was in staat om 1,5 uur in de auto te stappen en naar mij toe te komen toen ik zei dat het minder goed ging maar ik - zoals verwacht - duwde haar weg en zei dat het er niet in zat tussen ons. M. en ik hebben contact gehouden, we bellen regelmatig, ze komt af en toe eten en we appen elkaar domme kutgrapjes en foto's van onze huisdieren. Ik had het gevoel dat ik M. nog iets verschuldigd was, een inzage in die periode dat we samen iets probeerde te starten totdat ik de stekker eruit trok.

Ze zat hier 2 weken terug op de bank, we hebben uren zitten praten en ik begon meer over mezelf en mijn voorgeschiedenis te vertellen. Ik voelde met elke zin een soort van opluchting en ik zei aan het einde van de avond toen ik haar naar de auto liep: "Ik ga je morgen mijn dagboek mailen, ongefilterd". En ik dumpte alle losse bestandjes (ik schrijf meer op de pc zelf dan op MD) in 1 overzicht en stuurde het naar haar op. Een paar maanden aan verhalen met dagen van stro en dagen van gras zoals Spinvis zou zeggen. Van heel donker naar ontzettend licht. Verhalen over missen, over boos zijn, gevoelens van liefde en domme samenvattingen van de meest saaie dingen.

Ze appte me de dag erna dat ze meer tijd nodig had om het te lezen, dat het pittig was om in te duiken maar dat ze het fijn vond het te hebben gekregen. Ik voelde vooral heel erg veel opluchting. Het was misschien ook een beetje de easy way out, ik bedoel je gooit zoiets over de schutting bij iemand. Zo denk ik er dan achteraf over van 'je had haar dit ook allemaal kunnen zeggen'. Zoals ik al zei, het gaat in stapjes. Maar dit had ik normaal gesproken überhaupt nooit met iemand gedeeld, dit is de grootste stap. Er was gelukkig heel erg veel begrip maar ook veel verdriet.

"Voor iemand die het zichzelf zo moeilijk maakt schrijf je zo makkelijk, het zijn echt woorden aan gedachten. Ik vind het lastig dat iemand die zo makkelijk schrijft en naar een ander toe zo makkelijk kan praten het zo moeilijk vindt om zichzelf te laten zien". Spijker, kop, klaar.

Ik heb nooit gelogen naar hen die ik heb verteld dat ik van ze houd, ik heb gedaan alsof ik begreep toen ze datzelfde tegen mij zeiden. Maar ik ben er, ik wil houden van en ik wil van gehouden worden.

Patrick
18 sep 2020 - 233x gelezen
Profielfoto van WDAMW
WDAMW, man, 34 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende