It's been a while..

Vandaag begon best lekker. Optijd uit bed gekomen, T. verzorgd, ontbeten, gedoucht, wasje gedaan, koffie gedronken en ipv nog wat klusjes te doen een 45min op de bank gezeten met T. Boekjes lezen, gewoon en op de tablet, tekenen en kleuren. Heerlijk!

Daarna gingen we lunchen, P. werkt thuis vandaag. Tijdens de lunch ging mijn telefoon, de ps.fysio.. waar blijf je? Oeps, verkeerde tijd in de agenda gezet. Dus hup halve boterham naar binnen geduwd en sprinten naar de auto. Uiteindelijk had ik nog net 20 min afspraak over toen ik bij haar aankwam.

De gesprekken gaan over het algemeen goed. De laatste was 5 weken geleden, ze is me een soort van aan het loslaten. Voor mij voelt het dat niet zo prettig, voor mijn gevoel word ik te snel los gelaten. Haar woorden vandaag: nieuwe dingen kan ik je niet vertellen, ik heb alles verteld wat je nodig hebt. Het is aan jou om dat toe te passen.
Heel leuk maar dat toepassen vind ik dus kei lastig. Het is mooi om te horen dat je niet te veel van jezelf moet vragen/willen op dit moment maar hoe pas je dat toe in de praktijk met een 1.7 jaar oude zoon, een huishouden en een man?
Ze kwam wel met een goede check voor mezelf. Meestal als ik bezig ben over de dag heen dan check ik bij mezelf wel hoe ik me voel en of ik moe ben. Meestal denk ik bij dat laatste: maar ik kan dat nog wel even doen... en dan blijkt dat dat ene toch net niet had gekunt.
Ik moet nu elk uur even checken hoe moe ik ben, cijfer 1-10, kom ik in de gevaren zone 7-9 dan neem ik 15 min rust en check daarna nog een keer, is het gezakt ga ik weer wat doen. Is het niet gezakt dan kijk ik wat er nog moet gebeuren of wat ik nog graag zou willen doen. Dat doe ik dan maximaal 2 uur en ga dan rusten.
Dat zijn handvaten waar ik iets mee kan.
Ook vond ze dat het beter zou zijn als ik T. 1 of meerdere dagen naar de opvang bracht. Dan zou ik beter voor mezelf kunnen zorgen. Aan de ene kant heeft ze een punt, ik hoef dan even niet voor hem te zorgen. Heb mijn handen vrij om dingen te doen die er niet van komen als hij er is of dingen voor mezelf te doen.
Aan de andere kant, ik heb geen kind op de wereld gezet om die vervolgens naar een opvang te brengen en anderen ervoor te laten zorgen. Zodat ik maar tijd voor mezelf heb, daarvoor ben ik geen thuisblijfmoeder geworden. Een ander punt is dat ik ook zo ontzettend veel van hem geniet, samen tijd doorbrengen, hij lekker spelen, er kunnen zijn als er wat is. Genieten van de nieuwe dingen die hij leert en daar gelijk getuige van kunnen zijn. Dat maakt me in en in gelukkig. Iets wat trouwens voor heel wat mensen onbegrijpelijk is in deze tijd. Ja het is zwaar, ja er zijn dagen bij waarop ik meneer het liefst boven zet met de deur dicht en hem pas 4 uur later weer van zijn kamer haal... er zijn dagen waarop ik twijfel of ik toch niet een baan moet zoeken, of ik dit wel kan. Het weegt alleen niet op wat ik er voor terug krijg!
Ze noemde ook nog dat het goed zou zijn voor sociale contacten. Dat vind ik altijd een moelijke, ja hij krijgt meer sociaal contact met andere kindjes.. is dat perse beter? Nee dat geloof ik niet. Het stomme is dat ik dan toch gelijk weer ga twijfelen aan de keuzes die we gemaakt hebben. Terwijl diep binnenin ik echt wel weet dat het voor ons de juiste keuze is. Straks als hij een jaar of 3 is, is er nog genoeg tijd om naar de opvang te gaan voor school start. Deze tijd duurt maar zo kort als ze zo klein zijn. En we komen vaak genoeg op andere plaatsen waar hij wel in aanraking komt met andere kindjes.
Het is ook niet zo dat hij nooit weg is van ons. Afgelopen dinsdag is hij een hele dag bij opa en oma geweest en soms blijf hij daar nog logeren. Dus tijd zonder P. of mij heeft hij regelmatig.
Uiteindelijk zullen we het financieel ook niet kunnen bolwerken, maar dat vind ik nog het allerminste van de punten.
Waar ze wel echt gelijk in heeft is dat ik hetgeen wat ik leer veel meer in de praktijk moet brengen. Ik laat het gauw een beetje doen en ik zie wel. Voordat ik het weet zijn er dan 5 weken verstreken..

En zo rommelen we door.

Afgelopen week hadden we nog even een angst momentje met Hond. Hij had een tumor op zijn poeperd wat (gelukkig) veroorzaakt werd door testosteron (hij is niet gecastreerd) dus hij is nu chemisch gecastreerd en dat op 16 jarige leeftijd, arm beest. Maar als dit helpt dan doen we het graag, een narcose brengt toch altijd weer risico's met zich mee.

Moet er niet aan denken om hem te verliezen..

-xx-
05 mei 2022 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Mari05
Mari05, vrouw, 36 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende