Ik kan niet tegen de stilte

Soms ben ik bang voor de stilte.

Als ik ’s avonds in bed lig en alles om me heen is stil, voel ik onrust. Het is alsof mijn lichaam wacht op wat komen gaat. Ik weet dat het er niet meer is, ik weet dat het nooit nooit meer zal gebeuren. Ik weet het, en toch is het alsof ik nog altijd waakzaam ben voor de geluiden die verraden wat er gaat komen.

Het kraken van de trap. Zijn voetstappen op de overloop. Het geluid van de deurklink.

Soms betekenden deze geluiden niks. Soms betekenden ze alles. De spanning van het niet weten. De spanning van het nooit weten wanneer. De weerstand bij het horen naderen van zijn stappen en het openen van de deur en tegelijkertijd ook de opluchting omdat het een einde maakte aan het gespannen wachten en het uitstellen van wat toch wel ging komen.

Soms voel ik angst door mijn buik schieten als ik mijn moeder op de trap hoor. Het is voorbij, ik weet dat het voorbij is, maar mijn lichaam reageert er nog op. Mijn maag verkrampt. Zelfs terwijl ik weet, hoor, dat het haar voetstappen zijn, niet de zijne. Zijn voetstappen die ik zo goed herken.

Het thuis studeren heeft voordelen, maar ook nadelen. Het roept hetzelfde onrustige gevoel op als wanneer ik in bed lig. Ik zie mezelf weer zitten, huiswerk makend, alleen thuis. Hoe fijn het is om alleen te zijn, maar op de achtergrond ook continu de onzekerheid van het niet weten wanneer hij thuiskomt. Zijn fiets op het grindpad horen, het piepen van de schuurdeur, het net iets te hard dichtgooien van de achterdeur. Mijn lichaam dat al begrijpt wat er gaat gebeuren nog voordat mijn hoofd kan verwerken wat het hoort.

Ik hou van stilte, rust om me heen. Maar niet hier, niet thuis. Niet op de plekken waar de stilte zo lang alleen maar heeft gediend om te wachten op het moment dat hij doorbroken zou worden.
29 mrt 2021 - 98x gelezen
Profielfoto van ~Laura
~Laura, vrouw, 21 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende