I don't know

P. is nu bezig aan zijn derde week op kantoor, het is wel stil hoor. Voor de rest kan ik eerlijk zeggen dat het me alles meevalt. T. en ik hebben een goed ritme en onze dagen zijn voorbij voordat ik het weet.
Het punt is dat nu P. niet thuis is, mij dat geen energie kost. Ik kan gaan rusten wanneer ik wil (binnen T. zijn tijd) ik hoef niet sociaal te zijn/doen. De energie de ik daarvan overhou kan ik steken in T. en de paar dingen die ik doe op een dag.
Natuurlijk ben ik nog wel compleet afgedraaid aan het einde van een dag en zijn sommige dagen echt verstand op nul en de ene voet voor de andere zetten maar al met al redden T. en ik het best.

Lichamelijk merk ik wel dat het een stuk zwaarder is. Ik moet een stuk meer tillen (T.) en veel meer de trap op en af en dat trekt een tol op mijn buik en heupen. De pstherapeut is ervan overtuigd dat het psychisch is, natuurlijk doet dan een hoop zeer maar dat komt omdat ik jaren lang mijn lichaam genegeerd heb. Ik zelf ben daar niet zo zeker van, ik heb het gevoel dat mijn bekken uit fatsoen is gegaan na de zwangerschap en dat ik verkeerd beweeg. Zeg maar net alsof je je nek verrekt hebt en de fysio moet het even goed doen. Voor nu laat ik het even rusten, ik zit niet te wachten op nog een behandeling/afspraken erbij. Wel ga ik de ostheopaat even bellen kijken of zij tijdelijk even kan helpen. Ik heb van de pstherapeut ook ontspannings oefeningen mee gekregen, dat zal ook goed doen.. het heeft alleen tijd nodig en nu verga ik af en toe van de pijn.

Tussen P. en mij gaat het niet zo goed. We besteden veel tijd aan T. en voor de rest aan onszelf en niet aan elkaar. Ik heb niet de puf om naast alles waar ik mee bezig ben ook nog eens onze relatie te onderhouden. Blijkbaar als ik dat niet doe gebeurd er ook niks en gaan we allebei onze eigen weg. P. zal nooit zeggen: laten we eens tijd met elkaar door brengen. Als T. slaapt en we hebben samen tijd kiest hij ervoor om iets voor zichzelf te doen, een klus te doen of kijken we domweg een film totdat we naar bed gaan.
Ik merk dat ik me hierdoor heel eenzaam voel. Mijn mening is dat je samen bent in een relatie, soms trek jij de kar, soms trek je samen en soms trekt de ander de kar. En dat is allemaal afhankelijk van hoe het met ieder invidueel gaat.
Ik zit nu in een moeilijk therapie traject waar ik heel veel energie voor nodig heb, daarbij gaat het lichamelijk ook niet lekker. Nu heb ik nodig dat iemand zegt: no worries honey, ik zorg voor ons. Ik ben trots op je, werk aan jezelf.. ik geef je de ruimte.
En niet dat ik me nu ook nog eens zorgen moet maken over of we elkaar niet kwijtraken en constant mijn grenzen moet blijven aangeven.
Wat ik graag zou willen is dat hij vraagt hoe het gaat en ook actief mee doet aan een gesprek, vragen stelt en luisterd. Dat hij initiatief neemt om iets samen te doen, quality time. Dat hij mij soms een beetje afremt als ik mijn grens uit het oog verlies. Dat hij een arm om me heen slaat en me verteld dat ik goed bezig ben en het allemaal wel goed komt.
Maar het voelt alsof ik wens dat elfjes bestaan, ik een geldboom in de tuin heb staan en wil dat er morgen wereld vrede bestaat.

De pstherapeut vroeg vorige week: als je 2 deuren had, 1 = alles is voorbij, 2 = we gaan door wat zou je dan kiezen. Wel, als ik P. & T. niet had dan zou ik zo door deur 1 gaan. Niet meer vechten, niet meer moeten, niet meer alles bij elkaar houden.
Dit verteld mij dat ik er echt doorheen zit en dat ik ook echt niet de kracht heb om te zorgen dat ik deze relatie in stand houd.

Een geprek over ons mond uit in dezelfde zinnen van P: ik begrijp het, je hebt gelijk, dit kan zo niet. Maar voor de rest veranderd het helemaal niks. En dat maakt me zo bang! Ik hou ontzettend veel van hem maar zo zie ik ons niet samen oud worden. En dat maakt me dan weer dubbel zo bang. Deze relatie zou voor altijd zijn, als ik 80 ben zou ik een tattoo van P. op mijn arm laten zetten. Wij zouden tegen alles bestand zijn.
Ik ga steeds meer twijfelen, is dit het wel? Wil ik dit wel? Altijd degene zijn die zorgt dat we tijd voor elkaar hebben, dat we met elkaar verbonden zijn, atlijd degene zijn die initiatief toont.
Je kunt iemand niet veranderen, als het er niet in zit, zit het er niet in. Is dit het geval met P? Zit er gewoon niet meer in?
Volgens mij is hij volkomen tevreden zo, werken, kindje en je eigen ding doen. Tuurlijk wel af en toe wat samen, zoals filmkijken ofzo. Hij zegt zelf niet, toch zie ik niets anders.

Nu hoor ik een hele hoop mensen zeggen: maak dan tijd voor elkaar, avondje weg, weekendje weg of doe eens iets anders dan filmkijken....
Ja zeker dat wil ik ook graag maar ik heb niet de energie om het te regelen/doen. Als ik het opper zegt P: ja dat moeten doen! En dan? Niks...

Ik heb gewoon (zeker op dit moment) meer nodig....

-xx-
20 jul 2021 - 91x gelezen
Meld ongepast verhaal.
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Mari05
Mari05, vrouw, 35 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.     vorige volgende