I can see clearly now

the rain is gone.

Onthoudt in elk geval dat ook dát niet aan jou ligt. Want nogmaals: niets hiervan is jouw schuld. Dat is het nooit geweest – en dat zal het ook nooit zijn.

Het duurde ruim twee jaar. In de winter stopte het, een klasgenoot, ik vertelde haar iets en zij maakte de juiste optelsom. Soms heb je dat geluk in je leven. Zonder angst hield ze mij weg bij die mannen, regelde ze dat we van een andere uitgang gebruik konden maken en dat we eerder weg konden uit een les. Soms bleven we juist langer op school, we kregen wat te drinken en zaten daar maar. Een enkele keer hielpen we bij het opruimen van de kantine of het schoonmaken van toiletten. We hielpen bij alles, zolang het binnen was. Niemand vroeg iets, of misschien wel aan haar, aan mij. Ze bracht me thuis en fietste dan zelf naar huis, zij was niet bang. Na een maand gaven ze op, denk ik. Ze stonden niet meer bij school te wachten en alle andere plekken waar ze me wel eens vandaan haalden kwam ik niet meer, want ik was wel bang. Ik keek over mn schouders en schichtig om me heen waar ik ook was. Ons rooster was veranderd en we moesten nog een periode met les, daarna hadden we onze examens. Deze gingen verassend goed, ik haalde zulke hoge cijfers dat ik ruim aan de eisen van mijn mavo diploma voldeed, ook met missende tussen examens en afwezigheid. Ik heb zelfs nog een vak herkanst omdat het het enige vak was wat ik een niveau lager gedaan had. Op het lagere niveau haalde ik een 9,8 en ook een niveau hoger haalde ik een ruime 9. Niemand die ooit nog vroeg om de cijfers van de mavo, maar toch. Ik was volledig kapot gemaakt en bleef functioneren. Was dat een sterkte of een zwakte?

Mijn klasgenoot ging een compleet andere richting op, ik ben haar eeuwige dankbaar en weet niet of ik dat duidelijk genoeg heb laten merken, we gingen ieder onze eigen weg en spraken elkaar niet meer. Ik weet niet hoeveel ze wist of begreep van wat er in die twee jaar gebeurd is maar het doet er niet toe. Zij was mijn geluk in een aardedonker moeras vol drijfzand en ik kon door.

Op het mbo maakte ik een prima start, ik voldeed aan alle eisen die gesteld werden en was aanwezig . Mijn aanwezigheid viel op, ik was te agressief als het ging om recht en ik was te brutaal als er iets gebeurde wat niet de bedoeling was. Na het schrijven van een profielschets werd mijn beschadigde zelfbeeld duidelijk. Hier is geprobeerd om over te praten met mij, door te weinig succes daarmee kwam ik terecht bij een assertiviteitstraining, niet om assertiever te worden maar om minder agressief te zijn. Ik heb het nooit begrepen maar uiteraard netjes gevolgd. Ik probeerde in de onopvallende lijn te lopen van leerlingen alleen ik excelleerde met mijn resultaten zonder dat ik hier opvallend mijn best voor deed, ik viel dus juist op.

Aan het einde van het eerste schooljaar besloot ik mijn eten tot minimum te houden. Ik was stevig, dus kon het hebben. Toen ik begin tweede schooljaar weer op school terugkwam was er niet zo heel veel meer over van wie ik was. Ik was nog een schim van mezelf en veel te mager. Dat zie ik nu, bij het terugkijken van fotos, hoe lelijk mager ik was, toen niet. Ik ging meer roken en wist de ritalin/Concerta nu in mijn voordeel te gebruiken of te verkopen.. Ik maakte kennis met het uitgaansleven en heb dat tot de laatste druppel uitgemolken. In mijn beleving had ik toen volledig controle over mijn (seks) leven, de werkelijkheid was dat ik helemaal nul controle had, nergens over. Ik zoop mezelf in coma, gebruikte uppers om de nacht of dag door te komen, liet mezelf aflebberen of vingeren bij de bar of midden op de dansvloer, neukte alle jongens (incl die achter de bar voor gratis drank) in de wc af en bracht de nacht bij èèn van hen door. Het ging dan wel op mijn voorwaarden, alleen onder controle had ik het allerminst. Ik had totaal geen grenzen, op geen enkel gebied. Halverwege het schooljaar begon stage, mét onregelmatige diensten, avonden en weekend. Dat ontbrak nog aan mijn ongezonde leefstijl! Stage naast gewoon werk en school was wel veel, ik ging minder uit. Dat was maar goed ook. Na stage mocht ik blijven werken daar en ik ging op mezelf wonen. Vlakbij het centrum. Ik ging weer uit maar niet zo uitbundig als daarvoor. Ik dronk nog steeds te veel en als ik gebruikte ging het ook de standaarden te boven. Ik kon geen maat houden, het was alles of niets en alles, was eigenlijk te veel. Ik neukte niet iedereen meer maar wel steeds een ander, mijn zelfrespect was heel heel heel ver te zoeken en dan nog niet te vinden. Mijn zogenaamde controle was nog steeds, laat maar gaan en doe niet moeilijk. Als ze met mij mee naar huis gingen dan liet ik ze na een paar uur weer gaan, ik wilde ze niet voor de nacht. Op een slechte nacht smste ik nog een andere fling, want alleen zijn wilde ik eigenlijk ook niet.

Het laatste jaar mbo, ik begon een nieuwe stage, waar het vreselijk was en stopte dan ook vroegtijdig. Ik begon weer een nieuwe stage, waar het leuk was en wederzijds. Daarna een eindwerkstuk, wat peanuts was. Met het grootste gemak haalde ik mn mbo en stroomde door naar het hbo. Uitgaan deed ik nog steeds op dezelfde manier als voorheen. Er veranderde wel iets, ik ontmoette iemand. Hoe speciaal hij was had ik toen niet eens durven dromen. Hoeveel pijn ik hem gedaan heb en nog steeds doe is niet te beschrijven. Voor mij blijft het onbegrijpelijk dat hij zoveel kan houden van iets waar ik elke milimeter van haat en verafschuw. We gingen uit elkaar, kwamen bij elkaar terug en zo nog eens *999. Hij probeert en blijft proberen mij te doen inzien waar hij van houdt en wat dat dan is wat ik heb, ik kan het (nog) niet zien. Ik zei hem dat hij meer van mij houdt dan ik zelf waarschijnlijk ooit zou kunnen en dat het ook daarom niet werkt. Ik heb hem zo vaak gezegd een vrouw te zoeken die wel voor hem kan gaan, hij verdient alles wat beter is dan ik ben. Ik kan wel voor hem gaan, maar niet voor het perfecte gezinsplaatje wat hij voor ogen heeft. Dus eigenlijk, nee ik kan niet voor hem en zijn toekomst gaan. Tegelijkertijd weer ik dat als de ware bestaat hij dat is en ik zal nooit meer iemand tegen komen die zoveel geduld en liefde heeft voor/met mij.

Nee, ik ben niet trots op mijn drugsgebruik of drankmisbruik en ik ben zeker niet trots op hoe ik mijn seksleven vorm heb gegeven. Ik leer en verwerk nu. Nu snap ik dat mijn ongezonde manier van eigenlijk alles voorkomt uit het misbruik toen ik nog zo jong was en ja, ik zeg misbruik. Dat vind ik moeilijk want ik geef mezelf nog altijd de schuld, ik ben niet duidelijk geweest, ik had weg moeten blijven etc. Nu leer ik dat ik fucking jong was en niet beter wist, ik leer om minder streng te zijn en minder negatief over mezelf. Boven alles ; ik leer en heb tijd en ruimte nodig, heel veel, maar, ik leer en dat is het belangrijkste.
17 mei 2024 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Infinito
Infinito, vrouw, 38 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende