Huissloof in de liefde

We wonen nu bijna 8 jaar samen. Jaren geleden werkte ik drie dagen per week en hij vijf. Ik had toen afgesproken dat ik het huishouden zou bijhouden, om te compenseren in het verschil van salaris. Zo droeg ik ook mijn steentje bij.

Langzamerhand werk ik al een aantal jaar vier dagen en we hebben dan ook afgesproken dat meneer zou meehelpen in huis. Hij zou bijvoorbeeld de afwas bijhouden. Ik denk dat op 2 handen valt te tellen hoe vaak hij dit heeft gedaan.

Ik voel me hierom nogal een sloofje. Hij neemt niet eens de moeite om zijn vuile was in de wasmand te gooien. Ik mag het van de grond rapen, met zakken vol troep en shirt in trui.

Je zou Vast denken: Praat met hem, maak dit kenbaar.

Geloof me, dit doe ik. Misschien te veel zelfs. Ik geef letterlijk aan dat ik het gevoel heb dat alles op mijn schouders ligt. Dan is hij boos/gekwetst want hij voelt zich niet gewaardeerd dat hij twee dagen daarvoor het afval buiten had gezet. SERIEUS? Meent hij dit? En ik dan??
Aan het eind van het gesprek merkt hij dat de sfeer niet beter wordt en om de boel te sussen geeft hij me gelijk en beloofd hij verbetering. Top, hij doet de volgende dag keurig de afwas en ruimt op. Die dag er op is hij alles weer vergeten.

Ik kom voor mijn gevoel nergens aan toe. Ik ben twee/drie dagen in mijn vrije uurtjes in huis bezig.

Hij wil kinderen. Al jaren loopt hij te zeuren dat het te lang duurt, terwijl ik gewoon mijn boeltje op orde wil hebben.
Ik ben eerlijk gezegd bang dat ook die zorg volledig op mij valt. Dat als hij een middagje moet overnemen dat hij het “oppassen” of “papadag” gaat noemen. Sorry, ik moet er nog even niet aan denken.

Seks is het zelfde verhaal. Hij krijgt te weinig, terwijl ik 2/3 keer per week nog best een prestatie vindt, als ik andere stellen mag horen. Het komt voor dat het 1 keer per week is, maar erger dan dat wordt het niet. Daarentegen ligt de oorzaak bij het (voor mijn gevoel) gebrek aan aanraking, aandacht en spontane dingetjes. Ik voel me niks waard dan en zodra we in bed liggen wil meneer opeens knuffelen. Daar trap ik na die jaren niet meer in. Binnen no time ligt zijn hand op mijn kruis. Dat zie ik niet als knuffelen, dat heet paaien voor de daad. En ik heb hem door.

Ik kan het nog honderd keer bespreken. Alles wordt omgedraaid. “Als je te veel vraagt om aandacht en knuffels dan heb ik daar geen zin in.” Of “jij bent anders ook niet naar mij toe gekomen, dus waarom ligt het aan mij?”.

Als mijn leven er de komende jaren zo uit blijft zien en ik er ook nog eens kinderen bij voor moet stellen wordt ik schreeuwend gek. Dan wordt ik zeker als deurmat gebruikt.

Ik kan boos worden. Dat doe ik veel te vaak. Hij noemt me soms zijn kleine monster. Waardoor ik me schuldig ga voelen. Maar naar mijn idee verandert er niets aan de situatie. Dan is het toch niet heel gek dat ik op een gegeven moment haast iedere dag boos ben?

Laat het advies om uit elkaar te gaan maar achterwege, Aan de liefde ligt het namelijk niet en we hebben net samen een huis gekocht dus dat gaan we niet doen.

Ik weet het gewoon echt even niet meer. Ik doe mijn best, en de haast dagelijkse teleurstelling wordt me veel.
16 sep 2020 - 278x gelezen
Profielfoto van CharlieD
CharlieD, vrouw, 26 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende