Huilbaby

Mijn eerste Moederdag. En net nu wil ik eigenlijk gewoon even van me af schrijven hoe zwaar het leven met een pasgeboren baby soms ook kan zijn. Ik ben vrij nuchter van mezelf en had voldoende gelezen om mezelf erop voor te bereiden dat de roze wolk en wat andere mensen op social media gooien niet per se waarheid zijn en slapeloze nachten, huilende baby’s, krampjes en af en toe brak zijn erbij horen. Maar toch vind ik het op het moment behoorlijk zwaar. Onze kleine meid is sinds een week verandert in een huilbaby. Ze had eerder ook wel last van reflux en krampjes, maar opeens heeft ze ons meer dan ooit nodig en nog kunnen we eigenlijk niks doen. Ze heeft enorme krampjes, trekt de hele dag samen, met het hoogtepunt ‘s avonds. Het is een ontroostbaar krijsen, dat alleen stopt als ze aan de borst mag, maar de hele avond aan de borst is pijnlijk voor mij en van teveel drinken krijgt ze ook alleen maar meer klachten/ krampjes. Af en toe kalmeert ze een beetje van fietsen met de beentjes en een buikmassage. Verder is het echt een beetje behelpen elke avond en vooral proberen zelf rustig te blijven en ons bij de situatie neer te leggen op dat moment. Maar makkelijker gezegd. Het slaapgebrek loopt hierdoor op en als ze spartelend en krijsend in mijn armen ligt, huil ik gerust mee.

Vrijdagavond besloten we.. morgen bellen we de kinderarts of verloskundige, dit kan zo niet heel langer, wie weet kunnen we iets doen om de scherpe randjes eraf te halen, zodat we allemaal wat meer slaap hebben. Zaterdagochtend zagen we het weer iets zonniger in (als ze eenmaal slaapt ‘s nachts, gaat het wel prima, slaapt ze twee blokken van zo’n 3 a 4 uur, weliswaar op mij). Ik heb nog even met de telefoon in mijn hand gestaan, maar toch besloten het nog even aan te kijken. Je houd een soort van hoop: een sprongetje, regeldagen.. en het was zaterdag, een extra drempel. Gister hebben we haar de hele dag in de draagdoek gehouden, lekker rechtop en dichtbij papa of mama. Hierin slaapt ze wel en kan ze de krampjes beter aan. We hadden een prima dagje, ik heb lekker in de keuken dingen staan bakken met baby op mijn buik. Als het zo werkt.. tot ‘s avonds.. toen lukte het haar niet om te kalmeren van de krampjes. En steeds als ze bijna sliep, schoot ze weer wakker. Uiteindelijk ben ik weer het bed uit gegaan om met haar door huis te lopen, dat werkt beter, ondanks dat ik zelf mijn ogen amper open kon houden. Eenmaal in slaap ging het wel weer, maar is het wel ondertussen nacht. Vandaag is wat ingewikkelder. Ze verzet zich tegen de draagdoek, blijft erin huilen. Ze is oververmoeid ondertussen maar het lukt haar niet zich over te geven aan de slaap. Ik heb hetzelfde probleem, ben geprogrammeerd om te reageren op haar natuurlijk, maar het zou fijn zijn als ik dat even uit kon zetten als vriendlief haar onder zijn hoede heeft. Nu lig in op bed met muziek aan, zo hoor ik niet wat er gebeurt en hoef ik er even niks mee.

Er zijn kleine momentjes dat ze contact maakt, ons aankijkt en brabbelt, maar het gros van de tijd bestaat nu uit slapen, huilen of krijsen (en voeden). We proberen ons vast te houden aan die kleine momentjes ertussen, de pogingen tot glimlachjes, hoewel er weinig te lachen valt voor haar lijkt wel, ze heeft gewoon pijn.

Ik weet dat de piek van krampjes en huilen op 6-8 weken ligt. Ze is nu 5 weken, dus nog even volhouden. En we vinden ook onze weg wel als we goed opletten dat we elkaar afwisselen dat ieder ook even een momentje voor zichzelf heeft, we haar in de draagdoek houden zoveel als kan, even lekker naar buiten gaan (helaas giet het echt al de hele dag). Maar het is gewoon zwaar, het maakt je onzeker, doe ik het wel goed? En mijn rug doet pijn van het scheef slapen en het dragen. Niet vergetende dat ik zelf ook nog herstellende ben van een bevalling en gierende hormonen heb.

Morgen heb ik een afspraak om met een lactatie deskundige te bellen, een kennis van mijn zus had aangeboden wel mee te willen sparren en het is fijn om eerst gewoon in het Nederlands advies te krijgen, ondanks dat ze niet live mee kan kijken. En misschien toch maar de kinderarts bellen, even over mijn drempel heen om hulp te vragen. Ze had woensdag toen we daar waren al gezegd: als de krampjes erger worden moet je bellen he..

Dus.. een baby is niet alleen maar rozengeur en maneschijn, die tussen de voedingen door lief ligt de kraaien in de box en vervolgens rustig in zijn bedje ligt te slapen tot de volgende voeding. Hier in huis heeft ze ons elke minuut van de dag nodig om tegenaan geplakt te zitten, te huilen, te ontprikkelen, in slaap te kunnen vallen, hier mag ze met liefde op mijn buik slapen (wat alle adviezen ook zeggen), dragen we haar tot we zelf rugpijn hebben, katten we elkaar af en toe af omdat we flink slaapgebrek hebben, vloeien de tranen rijkelijk, proberen we de situatie te accepteren, speuren we wanhopig internet af op zoek naar adviezen, lucht het op om op baby fora en de facebookgroep voor aprilmoeders soortgelijke ervaringen te lezen, blijkbaar hebben veel baby’s/ moeders hier rond deze leeftijd last van, denken we af en toe ‘waar zit die uit-knop?’ en voelen ons daar vervolgens schuldig over.. We houden vol en zetten door, me er zeer van bewust zijnde niet in een vicieuze cirkel te vallen waar we niet meer uit komen omdat ik te eigenwijs ben om hulp te vragen. Dus morgen lactatie deskundige en kinderarts bellen? Vrijdag heb ik een afspraak bij de verloskundige voor mij, maar zij voelt ook dichtbij genoeg om hulp te vragen bij borstvoedingshulp of huil baby adviezen.

Ik balanceer continu op de lijn tussen: ‘dit is volkomen normaal en kost gewoon tijd bij die kleintjes’ (en een gevoel van moeten doorzetten (tis pas sinds een paar dagen) en faalgevoel als niks werkt) en ‘als er iets is wat het wat makkelijker kan maken en de scherpe randjes van de kramp kan halen (medische problemen uitsluitend), zodat we wat meer kunnen genieten met elkaar, moeten we daar gebruik van maken en niet eigenwijs zijn.’

En ik mis mijn familie dan gewoon even extra hard. Dat gehele Corona gedoe en de consequenties daarvan zijn nog een verhaal apart waar ik ooit ook nog over wil schrijven. Eerst mezelf weer bij elkaar rapen, iets verzamelen voor het avondeten en hopen dat ik voldoende energie heb voor de avond om mee te gaan in wat de avond ook mag brengen..
10 mei 2020 - 247x gelezen
Profielfoto van *blue-sky*
*blue-sky*, vrouw, 29 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende