Hopeloos

We zijn nu een week verder en er is niets gebeurd. Geen woord is er meer over gesproken en geen enkele aanraking, zelfs geen hand op je schouder.. totaal niets. Ben er wel echt flink van slag door geweest en dat kan onmogelijk ongezien zijn gebleven. Doet het hem niets? Waarom blijft hij zijn kop zo in het zand steken? Ik weet het niet meer. Ik lig hier maar wakker te zijn, worstelend met al mijn gedachten en echt niet wetend wat ik nog moet doen. Voel mij zo radeloos en verloren. Wil zo graag terug van hem houden, maar ik ben gewoon bang dat het weg is. Daar voel ik mij dan ook weer schuldig om.. dat ik het hem verwijt dat hij niet van mij zou houden terwijl ik zelf niets eens weet of ik nog wel van hem hou. Als hij mij zo blijft negeren, zal dat vrees ik ook echt niet terug kunnen komen al wil ik dat nog zo graag.


Ik zou een wildvreemde nog makkelijker kunnen kussen dan mijn eigen man, want ik voel mij zo afgewezen, zo onbelangrijk, zo onaantrekkelijk in zijn buurt.

Het voelt of lig ik in een wurgklem.. ik kan niets.. weiger tot overgave en voel langzaam aan steeds meer lucht verdwijnen. Ik moet iets doen, maar ik lig daar maar als verlamd.

Wat een kut gevoel

Ben bang
25 apr 2021 - bewerkt op 25 apr 2021 - 95x gelezen
Meld ongepast verhaal.
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van haveyouever
haveyouever, vrouw, 35 jaar
ModeMode
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende