Hoezo roze wolk?

Ik had zo uitgezien naar T. Hem in mijn armen houden, verzorgen, een familietje vormen. Vanaf het moment dat hij er is voelt het allemaal anders. Niet zoals ik me in de verste verten voorgesteld had. Ik ben niet blij, ik voel me somber, verdrietig, moe, boos en nog een hele hoop dingen.

De eerste weken na de bevalling wilde ik hem het liefst weer terug stoppen of weggeven aan opa & oma ofzo. Het waren alles behalve leuke weken. Iedereen was zo blij, zo trots en vrolijk dat T. geboren was en ik, ik voel/voelde me gewoon harstikke kut.

Het is een onbegrijpelijk gevoel, tenminste voor mij, dat je naar je eigen kindje kijkt en het liever de deur uit wilt doen. Nu werkte de spoedkeizersnede ook niet mee, lichamelijk ben je gewoon helemaal niks de eerste weken. Ik had altijd gedacht dat als ik mijn kindje zou krijgen dat ik me gelijk op en top moeder zou voelen en zou willen zijn. Dat was gewoon niet zo.

Gelukkig liep ik al bij de pop poli en gingen de gesprekken gewoon door. S. kwam gewoon bij mij thuis kijken hoe het ging en praten. P. snapte er helemaal weinig van, die was van moment één op en top vader, met alle blije, trotse gevoelens erbij. Hier heb je negen maanden naartoe geleefd, over gepraat en gefantaseerd en dan is het moment daar en dan zit je met een huilende vrouw die de zorg voor een kind helemaal niet ziet zitten en zich alleen maar somber voelt. Al heeft hij dat nooit gezegd hoor.

Ondertussen gaat het wel wat beter. In ieder geval met T, we hebben een ritme gevonden. De gevoelens van weg willen doen zijn er niet meer echt. Ik vind het nog wel ontzettend zwaar. Vooral de nachtvoeding en de eerste ochtendvoeding. Ik kan te weinig uitrusten. P. neemt af en toe een hele nacht over maar dat is meer een druppel op een gloeiende plaat, het helpt voor even. Als je 's middags wilt gaan liggen lukt dat ook niet echt. Ook ben ik bang dat ik mijn gevoel overdraag aan hem. En dit soort dingen.. even een stukje typen kost enorm veel tijd, ik ben om kwart voor 12 vanochtend begonnen, om 3 uur verder gegaan en nu kan ik het pas afmaken.

Tussen P. en mij gaat het nu wel weer. Wij hebben ook echt een dip gehad omdat P. er niet echt mee om kon gaan(sloot zich af) hoe ik me voelde en dat ik me zo voelde, waardoor ik mezelf alleen maar verder afsloot. Uiteindelijk barste de bom een beetje en sindsdien praten we en knuffelen we weer.

Lichamelijk gaat het ook een stuk beter. Het valt me nog wel tegen, ik heb gauw last van buik. Ik doe het meeste zelf weer maar na een paar dagen druk bezig zijn doet het gewoon echt zeer.

Ik ben teleurgesteld in mezelf. Ik heb altijd van mezelf gedacht dat ik vanaf het eerste moment compleet in de moedergevoelens zou zitten. Ik zorg voor & hou van alles wat los en vast zit, van een babymuisje tot de spin op het keukenraam (die mijn schoonmoeder lieftallig er af gewassen heeft huilen). Ik heb, weet ik veel hoelang, al de wens om moeder te worden. Dat werd mijn baan.

En nu... nu voel ik me kut, nu keek ik in de eerste weken naar mijn baby en dacht: wat moet ik met jou? Hou ik wel van je?
Dat is nu wel veranderd denk ik, ik geef hem niet graag uit handen en wil hem het liefst vasthouden tot sint juttemis.
Maar het heeft er wel voor gezorgd dat ik enorm aan mezelf ben gaan twijfelen. Je hebt een bepaald beeld van jezelf bij sommige gebeurtenissen en dan blijkt het niets dan minder waar te zijn. Volgens S. ben ik te hard voor mezelf en zijn er genoeg mama's die dezelfde gevoelens hebben.
Ik ga nu bij haar de module: Hoezo roze wolk? starten. Begrijpen wat er in me omgaat en hoe ik er mee om kan gaan inclusief een stukje cognitieve therapie en zo hopen we dat het beter wordt.

Het loopt absoluut niet zoals ik gehoopt had. Er zijn weken voorbij gegaan die ik nooit meer terugkrijg. Die ik nooit meer kan overdoen. Dat maakt me zo verdrietig.

-xx-
17 nov 2020 - 259x gelezen
Profielfoto van Mari05
Mari05, vrouw, 34 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende