Het tijdelijke studentenleven

Hoi,

Maart 2017 - Januari 2018

Als er iets is waar ik gelukkig van word op het werk dan zijn het wel de individuele coachingsgesprekken. Ik heb inmiddels geen eigen team meer, want er is mij gevraagd om manager opleidingen te worden voor onze vestiging in Papendorp. De vorige was gestopt en het hele trainingstraject was een zooitje dus ik sprong er maar gewoon volop in. Achteraf gezien ontzettend dom want ik had het heel goed met mijn huidige team. Dat zou sowieso wel een trend worden door de jaren heen, op domme dingen 'ja' zeggen en spijt krijgen van dingen waar ik 'nee' tegen had gezegd.

Op het werk kwam - ondanks mijn vaste contract - er een eis dat iedere manager een HBO-diploma moest hebben. Die had ik niet, want ik ben ooit begonnen aan een studie Informatica maar werd daar doodongelukkig van. Ik ging aan het werk en kwam gewoon door mijn mouwen op te stropen steeds wat 'hoger op'. Alles wat ik weet van mijn werk ken ik vanuit de praktijk, ik heb nooit een boek opengedaan en op een college vanuit werk na heb ik geen theoretische achtergrond. Hoe ik mijn team verder help en welke adviezen ik geef komen dus vooral op basis van ervaring en gevoel. Maar ik moest naar school.

Die studiekeuze kwam er uiteindelijk door met HR in overleg te gaan. Ik gaf aan vooral op de mens gericht te zijn, wat hij/zij kan en wil, wat ik kan bijdragen om iemand zowel binnen als buiten het werk te ondersteunen om het maximale uit zichzelf te halen (dat leest echt super algemeen I know). De dame van HR zei, 'iets met coaching of psychologie' dus. Maar een full HBO bachelor moest het wel zijn, dus het werd in eerste instantie 'Arbeids- en organisatiepsychologie' wat niet voldoende was en dus werd het een volledige studie 'sociale psychologie'. Een volledige HBO-studie dus.

Na een week of 2 kreeg ik mijn boeken en na een maandje had ik mijn eerste lesdag aan de OU. Ik zat qua leeftijd een beetje in het middensegment denk ik, waarvan de oudste student rond de 45 was. Veel mensen die vanuit werk hier zaten, sommigen net ontslagen en vertrokken met opleidingsbudget en anderen vanwege een re-organisatie verplicht om zich om te laten scholen. Wat opviel was dat er veel mensen vanuit een commerciële achtergrond daar zaten, Rabobank personeel dat er uit moest of met met een verzekeringsachtergrond. Ik was de enige die daar als leidinggevende zat en de enige zonder een eerdere vooropleiding.

Op voorhand wist ik natuurlijk wel dat die een hele theorie gefocuste opleiding zou zijn. En ik merkte ook dat eigenlijk iedereen in de groep heel erg goed in de theorie zat. Quotes van Freud, vooraf uitgewerkte verslagen over social science boeken en het dolenthousiast beantwoorden van vragen voordat ze gesteld waren. Ik zat ondertussen thuis ruim 2 keer langer dan vooraf aangegeven in de boeken. Na werk nog 3 uur blokken voor iets dat in een uurtje bij anderen er in zat. Vergelijken is niet altijd goed, maar ik kon merken dat de rest oprecht plezier had in het theoretische deel van de opleiding.

Na een maand of 3 kwam er een praktijkonderdeel 'gedragsbeïnvloeding en het hulpverlenende gesprek'. Je voelt hem al een beetje aankomen, ik was als een vis in het water. Het bijzondere was dat ik ook opgezocht werd door de andere studenten omdat zij in een baan zaten waar samenwerking en onderling contact geen vereiste waren. Sterker nog, ik kon merken dat sommige mensen moeite hadden om überhaupt contact te leggen en elkaar van feedback te voorzien. Terwijl het praktijkdeel liep haalde ik met hakken over de sloot een 5,7 voor het eerste theoriedeel. En jawel, voor de vakantieperiode sloot ik het praktijkgedeelte (bestaande uit een hulpverlenend gesprek en een toets over typen gedrag) af met een 9,2.

Vlak voor de vakantie ontving ik een stuk of 7 papers die bij het eerstvolgende college besproken zouden worden. De materie was echt gortdroog en ondanks dat ik er vele dagen op had zitten broeden kwam het er gewoon niet in. Ik besloot te mailen naar mijn groep om te kijken of er iemand was die wat extra hulp kon bieden en die kwam er ook. Een paar middagen in de bieb zitten blokken samen, wat tips meegekregen maar ik voelde me echt doodongelukkig want het interesseerde me gewoon oprecht niet.

Ik heb mailcontact gezocht met de studiebegeleider en mijn situatie uitgelegd. Daarna nog gaan zitten met de opleidingscoördinator met uiteindelijk de conclusie 'dit ga ik niet jaren volhouden'. En dat voelde oprecht kut, echt kut. Een diploma is geen vereiste, maar het is wel iets dat laat zien 'hier heb ik voor gebikkeld, dit heb ik gedaan en dit is een prestatie'. Voor mijn gevoel deed ik mezelf tekort in wat ik kan en wie ik ben. Misschien denk je 'het is maar een papiertje' maar voor mij was het 'je hebt laten zien dat je iets kunt volhouden en dat je het waard bent'. Dat was nu niet zo en daar was ik aardig van naar de klote.

In de maanden erna kwam de acceptatie dat 'het gewoon niks voor mij is'. Dat klinkt misschien makkelijk, maar ik ben geen man van de theorie. Ik lees niet over wat mensen doen en waarom ze dat doen, ik praat met mensen en kijk naar mensen om daar achter te komen. Mijn kracht zit in het gesprek, in het zien van de ander en op die manier de ander verder te helpen. Maar ik ben wel 33 jaar en heb geen afgeronde studie op mijn naam staan. En hoewel ik het allemaal wel een plek gegeven heb, het voelt nog altijd als een teleurstelling.

Patrick
19 aug 2019 - bewerkt op 14 mei 2020 - 240x gelezen
Profielfoto van WDAMW
WDAMW, man, 33 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende