Het is donker [in Amerika]



Alinea 5 en 6 bevatten links

Zaterdagavond was het dan eindelijk zover, de lancering van de Crew Dragon. Er zou eigenlijk een maat komen eten maar (gelukkig) zegde hij af. Samen met de hond op de bank en ruim 5 uur aan uitzending zitten kijken. Het is iets bijzonders, we lanceren 2 mensen de ruimte zodat ze zich bij 3 anderen kunnen voegen die daar al een tijdje met zo'n 28.000 km/u rond de aarde slingeren. Het hele concept klinkt zo bovennatuurlijk dat ik echt nerveus naar de tv heb zitten kijken.

Je kan een hoop zeggen van de Amerikanen maar ze doen 1 ding goed, de presentatie. Het enthousiasme van de SpaceX en NASA presentatoren werkte aanstekelijk. Als leek word je in een paar uur tijd door de hele reis meegenomen van de bouw tot het prepareren van de crew. Het is ook erg Amerikaans, een hoop high fiven en een hoop gejoel maar daar moet je een beetje doorheen kijken. Ze zijn er in elk geval op grote schaal weer met ruimtereizen bezig, ik kan dan ook niet wachten tot die 2e maanlanding er echt gaat komen.

Hoe gaaf de blik met alle touchscreens ook was, wat voor wereld laten deze 2 mannen nu achter? Ik heb geen idee wat ze meekrijgen, de crew zit 2 weken lang in quarantaine (altijd, niet door corona) dus de info die zij vanuit de buitenwereld meekrijgen is misschien ook wel beperkt. Hoeveel mensen zouden ook de behoefte hebben om nu in een (denkbeeldige) raket te stappen en zo snel mogelijk Amerika te verlaten? Minneapolis brandt misschien wel hard genoeg om zichtbaar te zijn vanaf grote hoogte.

Ik kan me niet voorstellen hoe dat moet zijn, gediscrimineerd worden om je huidskleur of afkomst. Wat ik nog weet van vroeger is het pesten, een bril en wat dikker zijn is een lastige combinatie als je jong bent (kinderen kunnen rotzakken zijn). Maar dit is geen 'pesten', dit is 'ik-leg-mijn-knie-in-je-nek-en-vermoord-je', dit is haat en angst. De grote stappen die we zitten in de wereld van de techniek en wetenschap maken pijnlijk duidelijk hoe klein onze stappen zijn in onze groei naar elkaar toe.

Stel dat je een donkere Amerikaan bent van een jaar of 75, hoe moet jouw wereld nu voelen? Ik kan alleen maar gissen. Maar je hebt de segregatie meegemaakt, je hebt meerdere boegbeelden van gelijkheid vermoord zien worden en nu in 2020 is er in de kern eigenlijk niks veranderd. Er wordt een donkere man neergeschoten tijdens het joggen, er wordt een donkere zuster neergeschoten (afgeslacht) en nu dus ook een donkere man vermoordt door een agent (zijn allemaal linkjes naar artikelen met info). Hoe kan dat anders voelen dan stilstand of zelfs een stap terug? Ik kan er in mijn gedachte gewoon niet bij dat je altijd een doelwit bent, dat je altijd gevolgd wordt in de supermarkt, je bent uitschot, je bent een derderangs burger, je bent een 'nigger'.

En wat doe je als je als de hoek waarin je je bevindt kleiner en kleiner wordt? Is het dan zo gek dat je van pure waanhoop en frustratie de straten opgaat en je rechten te claimen? Nee, wat gek is dat je vervolgens beschoten wordt, dat je als donkere verslaggever opgepakt wordt en de ironie is dat hetgeen waar je tegen protesteert nu al 5 dagen achter elkaar live zichtbaar is op tv. Is het zo vreemd om te denken dat er een statement vanuit de politie zou moeten komen met 'wij veroordelen dit gedrag en zullen zorgen dat jullie de rechtvaardigheid krijgen die jullie verdienen' in plaats van massaal naar de moordenaar zijn huis te gaan om daar protesterenden te intimideren. (wederom, alle links zijn klikbaar).

Ik zou heel stoer kunnen vertellen dat ik tussen die groep mensen zou gaan staan en onderdeel zou zijn van het protest op straat, maar ik weet het dat ik me waarschijnlijk ontzettend bang zou voelen. Er schuilt geen held in mij dus ik weet oprecht niet of ik bij de aanblik van honderden agenten die klaar staan om op je in slaan/schieten ook de ballen heb om te blijven staan. Wat ik voel is verbondenheid, want ik kan het dan wel niet begrijpen maar het gaat om het leed van een ander en volgens mij heb je daar niks meer voor nodig dan empathisch vermogen. Je hoeft geen held te zijn om solidariteit uit te spreken en in het gedrag wat je op straat en daarbuiten laat zien dat je elk mens ziet als jouw gelijke.

Wat is uiteindelijk de oplossing? Ik denk dat ook de oplossing een kwestie van de lange adem is. Stap 1 is gelijk de meest lastige: Elkaar aanspreken op ongepast gedrag. En daar moet je een stukje van je eigen gevoel voor veiligheid voor los durven laten. Maar als de massa stil blijft tegen een kleine maar zeer uitgesproken groep dan is het de minderheid die uiteindelijk de overhand krijgt. Ik weet nog van de basisschool dat een veelgebruikte zin 'zo gaan we niet met elkaar om' was en meer dan dat is het in de basis ook niet. 'Dit wat jij doet is niet oké, dit soort gedrag hoort hier niet thuis', dat is toch helemaal niet zo gek om tegen elkaar uit te spreken? Het grote nadeel is alleen dat aanspreken op en uitspreken tegen negatief gedrag vaak gepaard gaat met een negatieve tegenreactie en dat dit in sommige gevallen lijdt tot geweld. Maar als ik me niet uitspreek tegen haat en ik blijf stil, komen we dan niet in een gedachtegoed terecht wat lijkt op dat van 85 tot 75 jaar geleden?

Het is makkelijk typen zo, achter mijn pc met een halve wereld tussen mij en daar waar alles zich afspeelt. Het enige waar ik invloed op heb is hoe ik omga met een ander. Maar als iedereen denkt vanuit de kleine impact die hij/zij heeft op de wereld dan blijft de wereld stilstaan. Het kan geen kwaad om bewuster na te denken over hoe je omgaat met een ander. En als dat mijn bijdrage is in het grotere geheel dan is dat het minste wat ik kan doen.

Patrick
01 jun 2020 - bewerkt op 01 jun 2020 - 189x gelezen
Profielfoto van WDAMW
WDAMW, man, 34 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende