Het hart op de goede plek (zetten) (deel 1)

Er zit sinds 2 jaar een heel ander soort rust in me. Ik kan dat vooral merken als er iets onverwachts gebeurd. Eerst aanschouwen, nadenken, voelen en zeggen. In het verleden waren het vooral de laatste 2 stappen, een hele korte lijn tussen het gevoel en het uitspreken. Soms is dat 'hart op de tong' goed, maar ik heb er ook mensen pijn mee gedaan. Dingen beloven op basis hoe je ze op dat moment ervaart in plaats van voorzichtig zijn met welke belofte je überhaupt uit wil spreken. Gevolg is dat ik mezelf (soms al na een paar minuten) wel voor mijn hoofd kon slaan maar voor mijn gevoel 'vast zat' aan wat ik had beloofd.

Het heeft denk ik erg te maken met een ander niet teleur willen stellen en een gebrek aan zelfvertrouwen. 'Als ik dit nu niet toezeg dan mag de ander me niet of verlaat deze me'. Niks enger dan alleen achterblijven, tenminste zo voelde dat dan. En om de ander het besluit om mij in de steek te laten te ontnemen kies ik er zelf maar voor om de ander weg te duwen. Dat valt dan onder het kopje Zelfbescherming in je hoofd, terwijl het vooral probleem vermijdend gedrag is. Als er niemand om je heen is dan ben je wel alleen maar heb je wel alles zelf onder controle.

Die controle zorgde er ook voor dat je een constante bevestiging zoekt of alles nog oké is. En dat je vooral doet waarvan je denkt dat de ander daar gelukkig van wordt. Dat terwijl je eigenlijk jezelf (maar ook de ander) voorliegt maar ook later de ander extra pijn doet doordat je een besluit terug moet draaien, afspraak niet nakomt of simpelweg zo in de knoop raakt dat de ander met enkel verdriet en vraagtekens achterblijft. En dat keer een factor 5 of 6 zo in de afgelopen 14 jaar denk ik.

Ik vond het bij de psycholoog lastig om het te hebben over mijn eigen helingsproces (oké worden met wie je was en wat je hebt gedaan) omdat ik voor mijn gevoel zoveel verdriet bij anderen had veroorzaakt dat ik mezelf vooral wilde blijven vertellen wat voor ongehoorde klootzak ik was. 'Wie ben ik met mijn verleden om te vertellen dat ik een mooi mens ben als je zoveel lelijke dingen hebt gezegd, gedaan en veroorzaakt'. Daar zat (en soms nog zit) een pijnpunt waar ik eerst echt doorheen moest. Accepteren wat er is geweest, de lessen die je ervan geleerd hebt meenemen naar de toekomst en focussen op wat er nu wel goed gaat en waarin je een mooi mens bent. En daar ben ik nog niet, het gaat met vallen en opstaan maar de blik staat wel vooruit en niet enkel naar achteren (het verleden).

Maar die rust dus, daar ben ik heel erg trots op. Ik kan veel meer beschouwend kijken naar mezelf en naar anderen. Dat is niet alleen iets waar ik privé heel erg veel aan heb, maar op het werk is dat ook zo. Er zijn collega's die heel erg handelen vanuit de emotie (frustratie, boosheid, verleden) en daar volledig op leeglopen. Pittige discussies binnen groepen mensen waar de inhoud gebruikt wordt als schild om de emotie en de onderlinge band maar niet te behoeven benoemen. Het is fijn om met een neutrale blik naar zulke gesprekken te luisteren en vooral veel vragen te stellen (Waarom roept dit zoveel boosheid bij je op, gaat dit over het werk of over de persoon et cetera). Ik kom ook echt met veel meer energie thuis, mijn emotionele energie wordt namelijk nauwelijks gebruikt in de tijd dat ik werk.

Ik probeer er het afgelopen jaar ook veel naar te handelen en heb daardoor ook gelukkig al wat vervelende situaties kunnen voorkomen. Geen relatie aangaan als het gevoel niet helemaal de juiste is (samen zijn om een ander geen verdriet te doen), grenzen aangeven als je merkt dat je meer energie uitgeeft dan er binnen komt (werk) en voorzichtiger zijn in wat je beloofd en zegt (geen dingen beloven die je niet na kan komen). Het klinkt allemaal zo basic, maar het was (en is) echt een meerjarenproces en het blijft iets waar ik mezelf bewust van moet zijn.
18 aug 2020 - bewerkt op 18 sep 2020 - 221x gelezen
Profielfoto van WDAMW
WDAMW, man, 34 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende