Het gaat niet goed met mij.

Gisteren was ik een boterham aan het smeren in de keuken van mijn ouderlijk huis op Curaçao. Het beleg bestond uit twee componenten: zalm en roomkaas. Er was nog wat overgebleven na de kerstdagen. Het smeren ging helaas niet helemaal goed: het bord flikkerde op de grond.

Waarom vertel ik dit?

Toen het bord op de grond viel en in stukken brak, barstte ik in tranen uit. Ik huilde heel erg hard. Mijn moeder kwam de keuken in en riep naar mij (ik stond inmiddels op de achterporch omdat ik op zoek was naar een bezem waarmee ik de scherven kon opvegen): "Ah joh, geeft niks. Ik ruim het wel op." Toen ik de keuken weer binnenkwam en opkeek, zag mijn moeder mijn betraande gezicht. Het spreekt voor zich dat ze vroeg wat er aan de hand was. Ik kon niet echt een coherent antwoord geven, voor mijn gevoel. Ik liep naar de woonkamer en ging door met huilen. Ondertussen ruimde mijn moeder de scherven op.

Daarna namen we plaats in de televisiekamer om te praten. Ik vertelde dat mijn huilbui hoogstwaarschijnlijk een gevolg was van het aanvarinkje dat ik daarvoor met mijn zussen had gehad. De ruzie was al opgelost toen ik de boterham stond te smeren, maar zat me nog steeds dwars. Mijn moeder: "Nee Marnix, je knakte als gevolg van een heleboel dingen. Die ruzie met je zussen is echt niet het enige wat je dwarszit."

En ze had gewoon gelijk: het gaat over de hele linie slecht met me.

Niet dat ik dat pas tijdens dat gesprek met mijn moeder besefte. Ik had weken daarvoor al de conclusie getrokken dat het niet helemaal lekker ging. Ik denk niettemin dat de gebeurtenis van gisteren een soort knak was. Voordat ik acht jaar geleden op deze website begon te schrijven, had ik ook zo'n moment: ik zat bij mijn moeder in de auto (ik was op kamp geweest) en begon keihard te huilen omdat ik groep 8 van de basisschool he-le-maal zat was. Ik kon gewoon niet meer.

Destijds had ik vooral last van een gebrek aan zelfvertrouwen. Ik was ervan overtuigd dat ik niks waard was en dat ik niet in staat was vrienden te maken omdat ik niet leuk genoeg was. Een gebrek aan zelfvertrouwen is nu ook een van de problemen. Een van de. Er zijn problemen bij gekomen: opgekropte frustraties (te veel om op te noemen), teleurstelling (ook te veel om op te noemen) en een algeheel gevoel dat ik niet serieus genomen word, dat mensen over me heen lopen, niet naar me luisteren of geen rekening met me houden.

Goed, ik ga jullie niet vervelen met een gedetailleerde beschrijving van mijn mentale problemen. Wel wil ik heel duidelijk aangeven dat ik nu echt aan de slag moet. Ik moet nu echt met een psycholoog gaan praten. Een aantal maanden geleden speelde ik ook al met het idee, maar nu moet ik er echt werk van maken. Omdat het zo slecht gesteld is met de geestelijke gezondheidszorg in Nederland, kwam mijn moeder met het idee om weer met mijn psycholoog van acht jaar geleden te gaan praten. Toentertijd kon ik erg goed met haar praten. Ik ben er heilig van overtuigd dat zij een van de redenen was dat ik snel weer opkrabbelde. Ik beschouw de periode tussen het begin van de tweede klas en mijn slagen in 2019 nog altijd als de periode waarin mijn mentale toestand op zijn best was.

Ik vind het kortom een goed idee.

Mijn moeder heeft al gezegd dat ze bereid is alles te betalen (behandelingen bij Curaçaose psychologen worden niet vergoed door Nederlandse zorgverzekeraars). Man, ik heb zo veel geluk met haar (uiteraard niet alleen omdat ze mijn behandelingen betalen wil). verliefd

Tot hier en niet verder, mentale problemen. Het is tijd dat jullie weer verdwijnen.


Xverliefd
30 dec 2021 - bewerkt op 30 dec 2021 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Curacaotje
Curacaotje, man, 21 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende