Hartverscheurend

We zijn bijna 2 maand samen nu. Het voelt nog hemels met hem. De extreme verliefdheid die we hadden doordat we stiekem een koppel waren geworden op het werk zal verminderen nu. zijn contract is ten einde. Geen stiekeme passionele ontmoetingen meer, geen hartstochtelijke smachtende blikken meer bij elke ontmoeting, waarbij alles en iedereen op de achtergrond verdween. Die spanning van ik mag kijken en niet aankomen. En professioneel blijven als er mensen bij zijn. Blikken spraken boekdelen, iedereen had het ook wel door op de duur.

Het is stilaan discission time. Ga ik ervoor of maak ik er een einde aan. Ik wilde sowieso kijken hoe het zou verdergaan als hij hier wegging. Zou het doodbloeden of niet. Is het de moeite om alles voor op te geven. Mijn thuis, mijn katten, mijn luxe leven, mijn gemak, mijn vriend. En al de rest dat ik heb opgebouwd de voorbije 5 jaar. Al mijn meubels, niks zal ik nog hebben. Terug thuis wonen. Ik zet mijzelf op straat. Al die onzekerheid en geen stabiliteit meer. Op mijn 28 terug opnieuw.

Na alle problemen met hem besproken te hebben, mijn bloedingen, het feit dat ik onzeker ben over bepaalde dingen, blijkt dat allemaal geen probleem te zijn. Maar na alle twijfels bij mezelf te leggen valt me op dat hij waarschijnlijk geen enkele keer stilgestaan heeft bij het feit of hij wel goed genoeg is voor mij. Waarom zou hij ook, voor hem verandert er niks, dus go with the flow. Hij is niet open minded. Doet niks behalve werken aan zn huis, tuin,... zelfs geen tv kijken. We hebben geen enkel raakvlak. Niks dat we gemeenschappelijk zouden kunnen doen, behalve mss eens op restaurant gaan. Zoals hij nu is zal hij wel met geen enkele vrouw iets gemeen hebben. Hij is 33 en dan ook al 7 jaar alleen en heeft nog nooit samengewoond. Volgens mij weet hij niet wat te doen met een vrouw. Heeft nog nooit voorgesteld eens wat te gaan doen, want hij doet ook niks graag.

Ik zie dus dat dat niet zal werken op termijn. En dat is hartverscheurend voor mij. Ik ben nog nooit zo verliefd geweest. Ik verdrink in zijn ogen. Uiterlijk en innerlijk alles wat ik zocht. Humor, een klik, super goeie seks, heel passioneel, heel lief en voelt hetzelfde voor mij. Op een ander moment in mn leven had ik het kunnen aanzien waar het heen zou gaan. Maar nu moet ik er teveel voor opgeven.

Kan je enkel een relatie met iemand hebben op vlak van het alles zien in de persoon zelf? Zonder raakvlakken, gelijke activiteiten... Domme vraag eigenlijk. Maar ik vind het zo moeilijk om los te laten. Hoe "dump" je iemand als je er smoorverliefd op bent en je elke minuut met elke vezel in je lichaam naar hem verlangt.

Ik laat me teveel meeslepen, I know. Ik zal de pijn moeten doorstaan. Yey.
17 feb 2021 - 88x gelezen
Profielfoto van aLady
aLady, vrouw, 29 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.     vorige volgende