Goede en minder goede dingen

Hier zit ik: op mijn nieuwe bank, in mijn nieuwe huis, in een nieuwe stad en met nieuw gezelschap. Mezelf, wel te verstaan. De vier muren van een huis maken het nog geen thuis, daar ben ik de afgelopen weken achter gekomen. Maar met elk plantje dat ik stek en elke nacht dat ik hier in mijn lekkere bed slaap komt mijn gevoel dichterbij het ervaren van een thuis. Het is grappig om na zo'n lange tijd simpele dingen als prettig te ervaren. Ik kook eten waar ik zin in heb en als ik dat drie dagen achter elkaar wil eten, doe ik dat. Ik kan zonder verantwoording af te leggen om acht uur in de avond in bed kruipen met een goed boek en een kop thee, even weg van de wereld. Als ik na mijn werk geen zin heb om thuis te komen, blijf ik weg. Het ervaren van deze dingen als prettig drukt me weer even met mijn neus op het feit dat het leven best simpel kan zijn en dat je jezelf behoorlijk kunt verliezen in een relatie. Goede dingen.

Worstelen met het alleen zijn blijft een feit. Wat is werk een welkome afleiding van mijn eindeloze gedachtenstroom, maar het grootste aantal van de beschikbare uren in een dag breng ik alleen door. Ik mag mezelf de tijd geven om daar aan te wennen, denk ik, maar ik verlang ook enorm naar een normale wereld waarin ik wat van die uren kan vullen met het opbouwen en onderhouden van een sociaal netwerk. Daarnaast blijf ik het gevoel hebben over mijn schouder te moeten kijken en het ontbreken van deze eerst vanzelfsprekende vorm van veiligheid raakt me. Het beperkt me en daarmee is het nog verleidelijker naast werk gewoon alleen thuis te zijn, met een pijnlijk gevoel van eenzaamheid tot gevolg. Minder goede dingen.

Trots ben ik wel, dat mag ik af en toe ook best tegen mezelf zeggen. Ik laat me nog niet klein krijgen en met alles dat er het afgelopen half jaar gebeurd is, vind ik dat ik dat best goed doe. Maar de automatische piloot wordt langzaam uitgeschakeld en daarmee ben ik uit de overlevingsstand, waardoor ik me afvraag hoe lang het nog duurt voordat alle emoties er uit komen. Ik verheug me er bijna op om gewoon een potje te janken met een reep chocolade en een slechte serie, gewoon omdat ik voel dat het ergens zit maar er niet uitkomt. Negeren is makkelijker, blijkbaar. Wellicht dat mijn nieuwe thuis daar binnenkort wat verandering in kan brengen.
14 mei 2020 - bewerkt op 21 mei 2020 - 19x gelezen
Profielfoto van Seem
Seem, vrouw, 95 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.     vorige volgende