Gevoelens wegrationaliseren, plaatsmk voor andere

Recently, I discovered how good I am at rationalising feelings away. Or wait, convincing myself I have rationalised them away.

En dan die plekken opvullen met intense, volledig ongerelateerde emoties. Om mezelf ervan te overtuigen dat iets me ECHT niet uitmaakt, hooor.

Zo blijkt dat ik gewoon een normale tiener was. Hè hè.

Toen mijn stiefvader besloot dat ie geen lieve papa meer gaat proberen te spelen maar mij zag als een manifestatie van mijn moeder én een middel om haar pijn te doen en te manipuleren.

Nee het was niet toen dat begon. Maar toen we eindelijk weg van hem waren.

Dacht ik dat ik hem uit mijn hoofd en hart had gezet. Klaar. Nog een man die niet inziet wat voor dochter hij had kunnen hebben. En wat voor een verrijking van zijn leven ik had kunnen zijn. Eerst de spermadonor/verwekker waarvan ik mijn tweede X chromosoom heb en nu deze gast. Prima. Heb betere dingen te doen.

Maar toen begonnen mijn depressiesymptomen.

En ik dacht dat het door de kids van school kwam.

EN Door alle nieuwe inzichten die ik had over de wereld. Hoe messed up het allemaal in elkaar zat. Ik voelde me als een wieltje in een grote machine waar ik niets aan kon doen.

De hamvraag is: was ik zo diep gaan nadenken over alles wat er mis is in de wereld als mijn eerste echte vaderfiguur (dat niet mijn opa is) me in zijn armen had genomen,

en zijn ruzies met mam,

en mijn woorden (van een kind nota bene),

niet had toegelaten om de ontkiemende vader-dochterrelatie te laten bloeien? Ondanks alles? Voor me vechten?

Dat weten we niet.

Het is goed mogelijk dat ik geen tijd had gehad om over bullshit na te denken als ik naast mijn studie, tijd met mama, óók father-daughteruitjes
had gehad.

Ik kan me goed voorstellen dat ik dan oude films en meer CNN was gaan kijken dan, om meer dingen te hebben om met hem over te praten.

Ja. Sja. C'est la vie.

Maar het is echt... bizar dat mijn vorm van tienerrebellie was om depri te worden van globale kwesties haha

Ik bedoel. Ik maakte me als klein kind al zorgen om mensen op een manier wat niet hoort bij een klein kind

Het is vandaag de dag ook een kwestie van me productief bezig houden, af en toe ook echt verschil proberen uit te maken in het leven van anderen.

Maar ik voel de laatste dagen wel een knoopje ergens losgaan.

Sinds ik me het bovenstaande realiseer.

Zo zo. Straks is er niets meer over voor de psycholoog als ik mezelf er eindelijk toe zet om op zoek te gaan naar eentje.
15 sep 2020 - bewerkt op 15 sep 2020 - 58x gelezen
Profielfoto van knowthyself
knowthyself, vrouw, 26 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.     vorige volgende