Geen knuffels meer

Sinds de uitbraak van corona is het niet meer zo vanzelfsprekend dat er geknuffeld wordt bij ons thuis. En in combinatie met mijn broer vind ik dat hélemaal niet erg.

Van mijn broer trek ik het slecht als hij in mijn persoonlijke ruimte komt. Hoe goed (of slecht) bedoeld ook, ik ben snel getriggerd. Een knuffel, een aai over mijn haar, een pluisje van mijn trui plukkend, mijn arm vastgrijpend. Het gebeurt te veel, te vaak, te onverwachts. Ik trek het niet wanneer het van hem komt en hij weet dat.

Ik heb thuis altijd het gevoel gehad niet van me af te mogen bijten als het hierom gaat. Heel vaak ga ik de strijd niet eens aan, dan heb ik de energie niet of wil ik niet 'moeilijk' doen en laat ik het over me heen komen. Maar wanneer ik wel mijn grens aangeef (waarvan hij weet dat die snel bereikt is), is het van zijn kant altijd "Jezus, doe niet zo lullig", of "Kom op, ik doe toch niks", en van mijn moeder krijg ik ook altijd te horen dat ik niet zo overtrokken moet reageren, dat ik niet altijd meteen in de aanval moet gaan. Voor haar ziet het eruit als in de aanval gaan, maar ze ziet niet dat de eigenlijke aanval van hem komt, niet van mij. Voor mij voelt het als in de verdediging schieten.

Ik zie, voel, ervaar steeds meer dat ik het recht heb om dat te doen. Ik geloof dat ik het recht heb om mijn persoonlijke ruimte te verdedigen. Zelfs los van wat er in het verleden is gebeurd, maar al helemaal omdat het daar allesbehalve los van staat. Het is voor mij een hele belangrijke stap geweest om dat in te gaan zien en het doet pijn dat ik het gevoel heb daarin ontmoedigd te worden.

Ik vind het moeilijk om dat op te schrijven, omdat ik niet negatief over mijn moeder wil praten. Ik weet dat ik haar niks kwalijk kan nemen hierin. Ze wil gewoon dat we goed met elkaar omgaan en kan niet weten wat er achter mijn overtrokken reactie zit. Maar alsnog doet het pijn om me hierin zo alleen en ongesteund te voelen en ik zou willen dat het überhaupt niet nodig was om steeds weer die confrontatie aan te gaan. Ik zou willen dat hij niet zo vaak die grens opzocht, en dat van mijn kant die grens niet zo snel bereikt zou zijn. Ik voel me sterker geworden nu ik beter in staat ben om mijn grenzen aan te geven (een paar jaar geleden wist ik niet eens meer wat dat inhield), maar ik baal er ook van dat ik het nodig heb. Ik zou willen dat zijn aanwezigheid me niet zo zou triggeren en dat deel van het probleem ligt ook echt wel bij mij. Het komt van twee kanten, soms zoekt hij het echt op, maak ik laat me ook snel door hem raken.

Maar goed. Hoe vaak ik hem ook uit de weg ben gegaan, alsnog is deze strijd zo vaak gaande geweest als mijn broer thuis was. Het is altijd een gevecht geweest en ik heb daarin altijd het gevoel gehad alleen te staan. Die strijd is niet helemaal verdwenen, maar ik heb nu voor het eerst het gevoel dat mijn moeder achter me staat. Het is zo fijn om me eindelijk gesteund te voelen en het gevoel te hebben dat mijn moeder het voor mij opneemt in plaats van alleen maar voor hem.

Mijn moeder heeft een tijd op de corona-afdeling in het ziekenhuis gewerkt en was zeker in de beginperiode om die reden extra voorzichtig. Zowel van haar uit naar ons toe, als wij onderling. Mijn broer woont niet meer thuis, dus zijn knuffels moeten nu achterwege blijven als hij langkomt. Dat alleen al geeft al lucht, niet meer elke keer dat verplichte moment van zogenaamde genegenheid en oh wat vinden we elkaar aardig en wat is het toch fijn om elkaar weer te zien. En in de rest van de situaties heb ik eindelijk het gevoel in mijn recht te staan als ik er iets van zeg wanneer hij fysiek te dicht bij me komt. Eindelijk heb ik het gevoel dat mama voor me opkomt en het voelt zo ontzettend fijn om die steun te ervaren.
06 dec 2020 - 188x gelezen
Profielfoto van ~Laura
~Laura, vrouw, 21 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende