Freaky Flirt.

Ik stond vandaag op een hoek van een plein te wachten op een kennis. Was alweer een tijdje geleden, en eerlijk gezegd was ik wel toe aan luchtige afleiding.

Ik stond heel elegant een beetje ins Blaue hinein te staren, toen er een busje langzaam langs kwam rijden. Een kalende man stak zijn hoofd breed grijnzend uit het raampje en reed met zo'n 5 km p/u langs me. "Hallo, hallo, hallo, hallo..." Ik keek hem aan, knikte terug, zei vriendelijk "hallo", en staarde weer naar het oneindige.

Niet veel later kwam deze meneer weer langs rijden. Ik keek heel geïnteresseerd naar de verte alsof ik mijn kennis al zag lopen, en negeerde de woorden (iets in de trant van 'lekker', 'geil', 'woah'. De echte womanizers, je kent ze wel).

Toen hij de derde keer langsreed begon ik me ongemakkelijk te voelen. Deze keer begon hij naar me te toeteren en te gebaren dat ik zijn kant op moest komen. Ik besloot me om te draaien en de tegenovergestelde richting op te lopen. Ik hoorde achter me dat hij gas gaf, en begon me mentaal voor te bereiden op een volgende ontmoeting.

En ook deze kwam. Met de tong uit de mond, een beetje hijgend als een hond, kwam hij al toeterend de hoek om rijden. Ik heb hem even heel vreemd aangekeken, en ben toen naar het midden van het plein gelopen. Woensdagmiddag, allemaal vrije mensen. Lekker druk.

Nu vraag ik me toch af. Welk schroefje moet toch zo los zitten bij iemand, wil deze zich zo gedragen? Ik kan me werkelijk niet voorstellen dat er ooit een vrouw moet zijn geweest die bij het hijgende gezicht van de man bij zichzelf dacht: "Deze moet ik niet laten gaan! Kom hierrrr!" Waar komt dit gedrag vandaan? En hoe komt het dat, hoe dichter ik me bij een grote stad bevind, hoe meer ik dit soort gedrag tegen kom?

Gelukkig kwam mijn kennis al vrij snel aangefietst, en zijn we op een terrasje gaan zitten. Ik heb de meneer nog één keer langs zien rijden, maar hij zag mij niet. Daarna is hij weg gebleven.

Het is eigenlijk wel een reden voor me geweest om weg te gaan uit Amsterdam en omstreken. Een compliment hier of een fluitje daar is best ego-strelend. Maar gedrag als bovenstaand is meer regel dan uitzondering, helaas. En dan voel je je toch erg ongemakkelijk worden. Het vervelende (in mijn geval) is dat ik niet zo makkelijk 'oplos' in de menigte. Ik ben bijna 1.90m. Nou, succes, hè? Verstop je maar ergens.


Ennieweej. Het drankje met de kennis verliep verder gezellig. Ik heb het even niet over mijn moeder gehad. Ik wilde even ontsnappen aan mijn eigen gedachten en angsten. Ik heb me vooral op de verhalen van mijn kennis gefocust. En die zat lekker comfortabel op de praatstoel, dus dat liep op rolletjes. Daarna samen naar de auto gelopen en afscheid genomen.

In de auto werd ik gebeld door de man van mijn moeder. Hij had contact gehad met de neuroloog, en de data waren bekend voor zowel het eerste gesprek, alswel voor de operatie. Gelukkig vrij snel achter elkaar. Voelt aan de ene kant als een opluchting, aan de andere kant komt het toch weer dichterbij.

Ik droom er veel over, merk ik. Maar ik droom sinds de zwangerschap sowieso veel. En levendig. En raar. Ik weet niet wat ik allemaal te verwerken heb naast de twee grootste dingen, maar het zorgt voor vrij bijzondere nachtelijke tentoonstellingen. Ach, vriendlief en ik liggen er in ieder geval af en toe samen van in een deuk. Dat dan weer wel.

Pff.. Aan de ene kant gaan de dagen zo snel voorbij. Tegelijk lijkt er geen einde aan te komen. Ik hoop zo dat ik over een tijd terug kan kijken op deze weken en kan zeggen: "Weet je nog, hoe we er bij zaten? Zó blij dat dat voorbij is!"

Nog even volhouden...

verliefd






28 aug 2019 - bewerkt op 28 aug 2019 - 274x gelezen
Profielfoto van Cindale
Cindale, vrouw, 32 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.     vorige volgende