Emotie

Het is natuurlijk niet alleen een seksueel probleem. Het is vooral de affectie, de emotie.

Het gevoel van eenzaamheid en alleen zijn in je relatie. Dat je niet gesteund wordt zoals je graag wilt. Dat je tranen zijn hart doen breken, i.p.v. dat ze ongezien lijken, onbelangrijk, laat staan dat je getroost wordt. Getroost door mij in zijn armen te nemen. Desnoods zonder maar iets te zeggen, maar iig het gevoel geven dat het hem iets doet.

Een spontane kus, knuffel of compliment. Samen ons gezin runnen i.p.v. dat ieder van ons zijn eigen taken heeft, ongeschreven weliswaar, maar gestaag zich zo gevormd.

Het zou zo fijn zijn wanneer mijn partner de moeite nam echt naar mij te luisteren, de woorden horen die ik misschien niet letterlijk zo uitspreek, maar toch zeker ook niet in raadselen. Mij het gevoel geven dat ik voor 1x op de eerste plek sta.

Feitelijk gezien voel ik mij bedrogen door hem, heeft hij een andere liefde... zijn werk! Alles draait om zijn werk. Toen ons kind notabene 3 dagen in het ziekenhuis lag, nam hij nog geen 1 dag vrij. Ik stond er alleen voor, met al mijn zorgen en schuldgevoelens. Dat zijn dingen die hoor je als ouders samen te doen, niet apart van elkaar.

Ik zie ons zitten savonds ieder ons eigen bankje, alsof zijn wij geen geliefden.

Waarom ziet hij niet en voelt hij niet wat ik nodig ben? Zoveel vraag ik echt niet al was het maar 1 dag in de week, maand desnoods!

Valentine iT is liefdesverdriet
14 feb 2018 - 442x gelezen
Meld ongepast verhaal.
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van haveyouever
haveyouever, vrouw, 35 jaar
ModeMode
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende