Eindelijk tijd

Het is alweer meer dan een maand geleden dat ik hier geschreven heb. Er is ook zo ontzettend veel gebeurd in de tussentijd!

Het huis begint eindelijk op orde te raken. De keuken heeft gisteren een gootsteen en kookplaat gekregen. Heerlijk.. niet meer koken in de schuur en water hoeft niet meer ergens anders vandaan te komen. En de eerste tegels zitten ook op de muur.
Mijn hobbykamer is eindelijk ook een beetje op orde vandaar dat ik vandaag ook voor de eerste keer weer een beetje rust voel om ook weer te schrijven.





Een week nadat we verhuist waren is P. zijn oma overleden, 94 jaar oud. Dus van opruimen en klussen kwam even helemaal niks. Mijn schoonvader moest van alles gaan regelen en voor de rest hadden we gewoon heel veel verdriet. Kijk 94 is een hele mooie leeftijd, ze was tevreden met haar leven, genoot met volle teugen en heeft in best een goede gezondheid oud mogen worden. Ze was nog helemaal bij en ging nog overal heen. We hebben goed afscheid van haar kunnen nemen, ze was in de laatste dagen nog heel helder. Het einde kwam snel, precies zoals ze het zelf wilde. Haar plek zal voor altijd een leegte blijven maar ik ben dankbaar dat ik haar nog 6 jaar heb mogen kennen.

Daarna was het tijd voor de medicijn verandering. De psych vroeg of dit nu het beste moment was.. maar er zijn geen goede momenten om te switchen. Ik ben nu gestopt dus met duloxetine en ben nu een week of 4 bezig met sertraline. De eerste weken heb ik veel last van duizeligheid gehad en een beetje misselijkheid, in slapen ging ook een stuk slechter. 's Avonds had ik (heel raar) giegelbuien, als ik eenmaal begon met lachen kon ik gewoonweg niet stoppen. Voor de rest natuurlijk het onstabiele gevoel, rauwe emoties die dicht bij het oppervlak liggen, veel onzekerheid en gedachtes en ontzettend snel en veel overprikkeld zijn.
Die laatste dingen heb ik nog steeds en ik ben ontzettend moe de afgelopen dagen maar dat kan ook een opeenstapeling zijn van de afgelopen maanden. Eén ding is vooral wel goed van de switch, ik trek sneller mijn mond open en kom meer voor zelf op, geef mijn grenzen aan. Mijn 'denk eerst even na' staat wat meer uit.

Een paar weken terug moest ik nog een controle echo laten maken bij de gynaecoloog. Daar zag ze een heel mooi ready to go eitje zitten. We hebben hard ons best gedaan maar helaas werd ik vorige week ongesteld. Het kindje van Seb. is 1.5 week geleden geboren, een heel mooi kindje. Ergens bekroop mij de gedachte toen ik het vast had dat het eigenlijk van mij had moeten zijn. Op dit vlak zit het niet mee, of we hebben geen seks of we hebben seks maar het werkt niet. Ik heb voor komende maand van die ovulatie sticks gekocht zodat ik eens echt kan timen wanneer mijn ovulatie is en dan nog maar een poging doen. Het maakt me wel een beetje verdrietig.

P. is de laatste week heel erg lief. In het begin van de switch had hij nog niet helemaal door hoeveel inpakt zoiets heeft maar nu helpt hij ontzettend mee. Ik denk dat, dat ook echt de reden is dat ik nog niet compleet geflipt ben. Hij is in veel dingen nu even mijn buffer en dat helpt zo enorm. Support voor de rest is erg weinig.
Heel raar maar tijdens de verbouwing was mijn schoonmoeder niet weg te krijgen en nu zie ik ze amper nog. Ze komt niet meer mee als pa komt klussen en trekt vooral met C., haar eigen dochter op.

Buitenom deze dingen speelde er nog een heel familie drama af in mijn eigen familie, waar ik geen zin heb om over uit te weiden. Hadden ze de verkeerde kleur gemengd voor de keuken verf. Hebben we op advies van Ikea de verkeerde oven gekocht, gelukkig mogen we die terug brengen maar dat betekend een hoop gedoe en opzoek naar een nieuwe (hebben we gevonden maar moet nog geleverd worden). Heb ik een heus etentje achter de rug met alle vrijwilligers van werk, ja misschien word ik ooit nog eens sociaal nahnah. Heeft mijn moeder vage hart en pijn klachten en worden we doodgegooid met verjaardagen en sociale verplichtingen want het is weer november/december!

Daar in tegen doen de kippies het fantastisch. Lola heeft het eerste ei gelegd en daarna elke dag weer eentje. Ze vinden de tuin heerlijk en klimmen en racen heel wat af. Chickie wil nog steeds niet geknuffeld worden totdat je haar eenmaal vast heeft en dan vindt ze het heerlijk maar Lola kan ik af en toe oppakken. Super gezellig om die beestjes rond me heen te hebben! Al zitten ze nu klagelijk tegen de achterdeur aan in de regen terwijl er genoeg droge plaatsen zijn om te schuilen!







En nu ben ik gewoon kei moe. Het voelt alsof ik elke keer mijn lichaam door de modder heen moet trekken. Uit bed komen is een crime. P. vindt dat ik meer rust moet nemen en ergens heeft hij helemaal gelijk. Ik ben bang dat als ik ga zitten dat ik ga denken en dat ik helemaal niet meer overeind kom. Ik push mezelf tot het uiterste, iets wat ik het afgelopen half jaar ook al gedaan heb maar ik wil gewoon niet stilstaan, stilstaan betekend instorten ben ik bang. Dus gaan we voor nu gewoon door al probeer ik het wel op een veel rustiger tempo te doen.

-xx-
11 nov 2019 - 191x gelezen
Profielfoto van Mari05
Mari05, vrouw, 34 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.     vorige volgende