eerste keer mydiary (:

Hii,
Ik ben itsme13, een heel gewoon meisje.

Het leven is soms eigenlijk gewoon continu zo ontzettend zwaar! Ouders, vriendinnen, vriendje, onzekerheden en nog veel meer. Ik zal een beetje zo kort mogelijk vertellen hoe nou ja, mijn leven en gedachten´s een beetje in elkaar zitten.

Als eerst heb ik gezegd ouders haha. Ik denk dat iedereen het wel heeft dat ouders heel irritant zijn. En het soms heel overdreven doen en snel boos worden voor eigenlijk helemaal niks. En bij mij is het dan heel vaak en dat het dan ook echt letterlijk nergens over gaat. Maar dat zullen vast wel meer mensen hebben.

Dan vriendinnen. Euhm ik heb/had een allerbeste vriendin, en voor de middelbare was dat eigenlijk ook mijn enige. De zomervakantie voor dat we beide naar een nieuwe school gingen was ik bang dat ze een hele nieuwe vriendenGROEP zou maken. Want op de basisschool waren we altijd de 2 buiten beentjes en waren altijd met z´n twee. We hadden geen ´´groep´´.
Dus ik was bang dat ze een hele nieuwe groep zou maken en mij zou vergeten. (dit heb ik tegen niemand gezegd). IK heb er zelfs over gehuild omdat ik heel erg bang was dat ik er dan helemaal alleen voor zou staan. Ik dacht namelijk niet dat ik vrienden zou maken, want ik ben nogal verlegen en praat niet zo snel. MIsschien komt het ook een beetje doordat ik vroeger in groep 5 zoiets ben gepest(weet nog steeds niemand) en eigenlijk niemand me mocht. Diezelfde kinderen kom ik wel eens tegen als ik naar school fiets, en dan zelfs zeggen ze nog nare dingen tegen me en fiets ik zo snel als ik kan van ze weg.
Dus de scholen begonen weer en de eerste paar dagen waren niet echt leuk want ja ik stond alleen. Tot de sportdag er een meisje op me afstapte en we het die dag heel gezellig hebben gehad. Zij is nu mijn ( beste/enige) vriendin. Ondertussen had mijn bete vriendin een hele vriendengroep op school en ging zelfs met jongens om!
Ik was stik jaloers!
Naar mijn mening heb ik dat niet laten merken maar wie weet. We hebben eigenlijk gewoon het hele schooljaar nog met elkaar gechat en afgesproken, gewoon als beste vriendinnen. Ik moet wel zeggen dat ik een raar voorgevoel had, alsof we uit elkaar groeiden ofzo. Maar ik wilde het niet geloven dus ik heb het geprobeerd aan de kant te zetten en gewoon door te gaan. ( is gelukt)
Er is toen veel gebeurd wat dramatisch over kan komen en hoe ik het ook voelde. Ten eerste was ik vaak niet lekker en ziek, en kreeg verkering! Dat was serieus iets waar ik niet aan heb gedacht en eigenlijk nu nog steeds na een halfjaar nog steeds niet kan geloven. Wie wil mij nou?!
Maar goed ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat het zo moeilijk zou zijn. Ik wist dat ik verlegen ben en niet veel durf qua met mensen praten enzo. Maar dit....
Ik snap het niet hoe moeilijk kan het zijn om op je (vriendje) af te stappen en gewoon een gesprek te beginnen?
Er is na een halfjaar nog geen eerste stap gezet, en dat is mijn schuld. Het contact is minder dan wat het eerst was ( wat ik aan een kant ook wel snap).
Ik haat mezelf zo erg puur om het feit dat ik niet de dingen kan doen die ik wil doen, omdat ik het gewoon niet durf.

We zitten gewoon op de zelfde school en zelfs in dezelfde klas! Ik heb zo vaak gedacht ´ ja dit is mijn kans' of ' nu moet ik het doen'. Maar dan durf ik het weer niet. En dan ben ik weer ziek, en durf ik het niet en moeten we het weer opschuiven, en voel ik me niet lekker. Altijd ik, ik ben altijd ( oke niet altijd maar wel vaak) ziek of niet lekker. IK kan daar niks aan doen.

Weer even terug naar het vrienden verhaal.

Ja er was dus veel gebeurd, en ik ben eerlijk ik ben er best onzeker over geweest. En heb ook stiekem wel eens gedacht dat het een grote leugen of grap was. Want ik ben niet speciaal ofzo niet knap. Maar ja dat heb ik ook tegen mijn vriendin gezegd. En zij gaf advies!

Een tijdje later kwam ze met een heftig bericht dat ik alles voor d aandacht doe, ik zocht aandacht volgens haar. Ze zei dat ik overkwam alsof ik aandacht wilde, dat ik aandacht zocht dat ik vaak ziek of niet lekker ben (migraine, geen diagnose voor en niks tegen te doen). Dat deed me pijn want het is eigenlijk een hersenziekte ( noem en zie t zelf niet als een ziekte) waar ik dus helemaal nik stegen kan doen. En ik heb heel lang getwijfeld ik wwel moest zeggen als ik er last van had, uiteindelijk durfde ik het aan en heb ik het ook gewoon gezegd (meestal) wanneer het zo was.

Ook zei ze dat ik te veel klaag (weet niet meer precies hoe ze het zei) over het hele ´´verkering´´ gedoe.

Ik heb een paar x gevraagd om voorbeelden en gezegd dat ik het niet snapte. Want het kwam zo in een keer uit het niets. ze heeft gezegd dat ze het al een paar keer had gezegd en dat het volgens haar zo was.
Daarna kwam er een hele ruzie en discussies en is de vriendschap van vele jaren voorgoed afgelopen. Waar ik helemaal kapot van was/ben.
Dusss dat ik heb ook tegen mijn (vriendje) verteld. En toen drong t tot me door dat het wel allemaal veel is wat ik m allemaal vertel, en het allemaal heel dramatisch overkomt. Hij zegt dat het niet zo is(:
Wat natuurlijk heel erg lief is, maar dat betekend niet echt dat t bij mij dan weg is zeg maar.
Mijn echte vriendinne zijn nu I en R. Waarvan ik I niet alles vertel omdat onze ouders contact met elkaar hebben en I alles an haar ouders verteld. En ik wil niet dat het via haar ouders weer word verteld aan mijn ouders. Want nee mijnouders wten eigenlijk niet echt hele veel van mij hhaha.
Het komt er gewoon op neer dat ik er gewoon van baal dat we nog niks hebben gedaan. Ik ben zo jaloers dat we niet gewoon zijn zoals al die andere stelletjes. Maar goed dat ik mijn schuld. Ik moet een manier vinden dat ik het wel durf en ook doe, want ik ben bang dat als ik te lang wacht deze hele relatie kapot gaat. Zeker nu het vakantie is en je elkaar niet ziet.


bye!

ps: sorry voor het ingewikkelde en lange verhaal(:
pps: ja ik heb een obsessie met (:

(:
04 aug 2022 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van itsme13
itsme13, vrouw, 13 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende