Een overwoekerde tuin

Vandaag heb ik hier voor het eerst sinds lange tijd weer ingelogd. Dat was een lastige stap, maar ik heb eerder gemerkt dat het schrijven hier een fijne manier voor me is om mezelf op een voorzichtige en veilige manier wat stapjes vooruit te helpen. Ik heb daarin een tijdje stilgestaan, maar ik heb het gevoel dat het er nu het juiste moment voor is om te proberen om die confrontatie weer aan te gaan.

Toen ik me hier afgelopen december voor het laatst liet zien, was dat in een periode dat ik mezelf voorbij aan het lopen was. Mijn studie, de spanningen thuis en vooral de worstelingen met mezelf. Ik denk dat ik te veel van mezelf verwachtte en nam het mezelf kwalijk dat ik niet aan mijn eigen verwachtingen kon voldoen.

En toen zorgde corona ervoor dat de wereld eventjes stil kwam te staan en voelde ik voor het eerst sinds tijden weer wat ruimte om adem te halen. Die periode heeft me geholpen om weer tot mezelf te komen, totdat op een gegeven moment het isolement iets te comfortabel begon te voelen. Ik voelde me thuis in mijn bubbel en begon me af te sluiten van sociaal contact door appjes en belletjes van vrienden te negeren. En dus was er ineens alle ruimte om veel na te denken. Gelukkig kwam het normale leven precies op tijd weer een beetje op gang en hebben mijn lieve vriendinnen me op tijd weer uit deze dip getrokken.

Zo rond december, januari, zat ik nog heel erg met mijn hoofd bij de dingen waar ik hier over schreef. De herinneringen, het schuldgevoel, de mislukte stap naar de huisarts. Ik probeerde het weg te duwen, maar het duwde minstens zo hard weer terug. Uiteindelijk lukte het me om het onder controle te krijgen en in een hoekje in mijn hoofd weg te stoppen. Ik dacht: als ik het even geen aandacht meer geef, kan het ook niet meer groeien en kan de storm in mijn hoofd eindelijk even gaan liggen. Maar zonder dat je het door hebt begint het toch te groeien totdat het onder de juiste omstandigheden ineens ontploft en zo groot wordt dat je er niet meer onderuit komt.

Misschien is het met dit soort weggestopte gedachten wel net als met onkruid. Je haalt het weg en het kan er weer even meer door, het ziet er weer netjes uit. Een opgeruimd hoofd. Maar onkruid dat je eruit trekt zonder wortel komt altijd terug en voor je het weet overwoekert het alle mooie dingen waar je zoveel zorg en energie in hebt gestoken. Ik negeerde het, ik sloot mijn ogen voor de groene kopjes die weer boven de grond uit kwamen. Als het nog zo klein is, kun je makkelijk wegkijken en doen alsof het er niet is. Gedachten die zo klein zijn kan ik wel handelen. Je weet wel dat het er zit en je weet dat je er iets mee moet doen, maar het is niet belangrijk genoeg. Je moet nog zoveel andere dingen en zoveel last heb je er toch niet van?

Totdat je er op een bepaald punt achter komt dat het niet werkt om tegen beter weten in te doen alsof het onkruid er niet is. Op een gegeven moment kun je niet anders dan onder ogen zien dat er geen andere keuze meer is dan je probleem aan te pakken. Maar dat is moeilijk genoeg. Onkruid is nu eenmaal niet zo eenvoudig uit te roeien en de strategieën die ik tot nu toe heb geprobeerd hebben niet gewerkt.

Hoe vaak heb ik het niet simpelweg weggesnoeid, of er alleen maar iets anders voorgezet, om het maar niet te hoeven zien? Ik focuste me op andere dingen, verdronk mezelf in school, negeerde dat het er was. Maar het vindt altijd zijn weg, totdat het niet meer te ontkennen valt en het alles in de weg gaat zitten. Op een gegeven moment kom je op het punt dat je niet meer door de rest van de tuin heen kan lopen zonder verstrikt te raken in het onkruid. Dan gaat het zo in de weg zitten dat je niet anders meer kunt dan het aandacht geven.

Wat ik ook vaak heb gedaan, is doodspuiten. Een effectieve strategie, maar daarmee maak ik ook de mooie planten kapot. De vriendschappen, de sociale contacten, de leuke, lieve, vrolijke kant van mezelf. Het deel van mijn leven dat ik zo zorgvuldig had opgebouwd. Ik kruip naar binnen, verwaarloos mijn vrienden en maak meer kapot dan me lief is.

Ik denk dat er uiteindelijk maar één effectieve manier is, en dat is om het onkruid met wortel en al aan te pakken. Maar zelfs al pak je je problemen met wortel en al aan, dan nog kom je erachter dat de zaadjes al verspreid zijn. Onkruid dat zo lang de tijd heeft gekregen om te groeien, gaat zich uiteindelijk vanzelf vermenigvuldigen. Het zaadje is geplant en wacht op de juiste omstandigheden om te gaan groeien. Maar misschien is dat ook wat het is, en moet ik gaan accepteren dat een mooie tuin nu eenmaal een leven lang onderhoud nodig heeft.

De eerste stap is het zwaarst. De zwaar overwoekerde tuin moet onkruidvrij gemaakt worden. Dat kost tijd en is moeilijk. Ik moet gaan leren hoe ik mijn onkruid met wortel en al kan verwijderen. Dat is misschien wat lastiger dan het net boven de grond af te knippen, maar het zal me uiteindelijk wel meer opleveren. En dan nog moet ik erop voorbereid zijn dat het terug zal komen. Invloeden van buitenaf kunnen ervoor zorgen dat diep begraven zaadjes ontkiemen en weer boven komen. Maar het zal dan niet meer zo overweldigend zijn als eerst en ik zal vaardig genoeg zijn om het onder controle te kunnen houden. Het is dan aan mijzelf om het niet meer zo te laten overwoekeren.

En misschien moet ik naast accepteren dat ik mijn tuin mijn hele leven moet blijven onderhouden, ook leren accepteren dat een tuin niet perfect hoeft te zijn. Dat een beetje onkruid niet erg is, en dat het zelfs tot de mooiste mooie bloemen kan leiden.

Ik denk dat het besef er is dat ik mezelf weer de ruimte moet gaan geven om te groeien. Tweeënhalf jaar geleden was dat besef er ook, toen ik hier startte met het delen van mijn verhaal. Ik heb hier stappen kunnen maken, in het begin reuzenstappen, daarna kleinere stapjes. En ik ben ook mezelf tegen gekomen en misschien zelfs wel op een dieptepunt beland, maar misschien is dat ook juist wel wat er nodig is om te beseffen dat het zo niet verder kan.

Het moet klaar zijn met het zelfdestructieve. Ik wil leren om mezelf beter te gunnen dan dit. Ik wil weer leren leven. Ik wil wel de confrontatie met mezelf weer aangaan, ik wil weer stapjes zetten.

The only way is up.
25 okt 2020 - bewerkt op 25 okt 2020 - 216x gelezen
Profielfoto van ~Laura
~Laura, vrouw, 21 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende