Dinsdag

Ik ben moe, moe en nog eens moe. Ondanks dat P. de nachtvoeding op zich neemt ben ik nog steeds moe verdrietig klaag klaag... de helft van mijn aangepaste schema lukt al niet eens.
Daarbij komt ook nog eens dat mijn buik steeds meer zeer doet. Vanochtend maar even naar de huisarts geweest daarvoor, hij wil een echo laten maken en ik moet urine inleveren.
De echo kan morgen al. Gelukkig staan mijn schoonouders te trappelen om op te passen dus dat was snel geregeld.

Ik had mijn moeder vorige week, na lang twijfelen, verteld over mijn postnatale depressie. Ze snapte het niet goed, want ik deed toch alles gewoon en met Thomas ging het toch ook allemaal goed.
Zij denkt dat een postnatale depressie altijd te maken heeft met het kind. Want dan wil je het kind niet, wil je er niet voor zorgen en wil je er niks mee te maken hebben.
Ik heb geprobeerd uit te leggen dat er zoveel verschillende soorten bestaan en dat 'verwaarlozing of afstoting' van het kind niet altijd een gegeven zijn. Ik geloof niet dat ze het snapte en jammer genoeg is er weinig gesprek op zo'n moment. Ik leg uit wat er gaande is en zij uit wat zij denkt maar ze vraagt niks aan me.

Een paar dagen erna krijg ik opeens berichtjes van mijn zusje. Hoe het allemaal gaat enz. Heel vreemd want ik hoor al maanden niks van haar. Tenminste niet meer dan eens een grappig plaatje, een antwoord op een vraag die ik stel of een foto van de kids. Heel normaal geantwoord en in het volgende bericht stelt ze opeens nog meer vragen, over hoe de gesprekken gaan en hoe het gaat met mijn medicatie. Hmm... het kwartje viel al snel.. Ma heeft gepraat met haar.
Als ik mijn moeder hier mee confronteer zegt ze dat ze niks gezegd heeft. Alleen maar.. dat ze misschien eens naar mij toe moest gaan en wat meer contact moest zoeken maar ze heeft niks genoemd.
Tsja... dat is het zelfde als gewoon rechtuit zeggen dat er iets mis is. Mijn zusje is niet dom en hoort zo'n ondertoon dan ook wel, als mijn moeder het al niet gewoon rechtuit gezegd heeft.
Jammer dat ik niks in vertrouwen kan vertellen tegen mijn moeder en ik had nog wel zo zitten twijfelen of het een goed idee was.. wel... niet dus. Ik vind dat het aan mij is om zoiets te delen met wie ik het wil delen.

Misschien moet ik het pontificaal op onze familie app zetten: ik heb een postnatale depressie, dan weten jullie ervan voordat ma het verteld.

Maar goed zo ben ik ook weer niet..

-xx-
12 jan 2021 - 157x gelezen
Profielfoto van Mari05
Mari05, vrouw, 35 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende