De dagen

De dagen rijgen zich aaneen, uit bed, baby, klusjes, baby, rusten, baby, iets voor mezelf, baby en naar bed.
We hebben er ondertussen een goed ritme inzitten en ik vind de voorspelbaarheid op dit moment iets geruststellends geven.
Met T. gaat het goed, hij is een vrolijk ventje dat steeds meer van de wereld ontdekt. We leren elkaar steeds beter kennen.

Vandaag ben ik moe en niet zomaar moe, maar uitgeput moe. Het weekend liep niet op rolletjes, P. laat veel van de zorg van T. op mij terecht komen, de beslissngen die gemaakt moeten worden: wanneer gaat hij naar bed, wanneer moet hij in bad enz. Het valt me op dat P. heel weinig doet met T. zijn lichaamstaal (niet onbekend, dat heeft hij bij mij ook). We hebben het samen ook wel weer opgelost maar toch is het niet leuk.

P. laat ook weer veel hangen. Soms heb ik het idee dat ik voor 3 mensen constant paraat moet staan en dat eist wel zijn tol. Ik moet P. ' begeleiden' met de zorg voor T. en met zichzelf want hij ziet door de bomen het bos niet meer met de gewone dingen, dat betekend veel gesprekken hebben. Gesprekken die niet vanuit hem komen maar die ik moet beginnen omdat ik zie dat het niet goed gaat met hem. En daarnaast heb ik meer dan genoeg aan mezelf.
Het contact met T. gaat beter, het zorgen voor hem gaat beter en er zijn momenten waarop ik intens van hem kan genieten. Met mezelf is het echt nog wel een struggle, ik schop mezelf elke ochtend om half 8 uit bed en ga na de middagfles van T. rusten. 's Ochtens doe ik huishouden en 's middags na het rusten of als T. zijn 'in de' middagfles gehad heeft doe ik iets voor mezelf en 's avonds na het eten ook, als ik dan niet te moe ben.
Die tijd heb ik echt nodig merk ik. De laatste week is er weinig van terecht gekomen en dan voel ik mezelf minder onstpannen en minder fijn. 's Avonds optijd naar bed is ook nog wel een dingetje, niet dat ik er heel laat op lig maar soms wel later en dat hakt er dan al in.
Ik heb vaak het gevoel dat de dagen al voorbij zijn voor dat ik me realiseer dat ik opgestaan ben. De planning helpt enorm dat wel. Elke dag gericht dingen doen geeft je geen tijd om te piekeren.

Ik zou graag meer support van P. willen hebben op het gebied van ontspanning & rust. Maar dat gaat aan hem gewoon voorbij, hoeveel keer we het er ook over hebben. Omdat ik alles doe nu, T. & huishouden, gaat het goed met mij (dat gevoel krijg ik van hem). We praten niet meer over mij en hoe het met me gaat. Als ik terug kom van de spv'er gesprekken is hij aan het werk natuurlijk maar buitenom een ' ging het goed' vraag hebben we het er niet meer over. Hij komt er niet meer terug.
Ik begrijp dat hij het moeilijk vindt om een gesprek te beginnen maar er zijn zoveel manieren om dat op te lossen en hij gebruikt er geen eentje.

Dus ja dat daarvan moe zijn kunnen zijn is niet gek. Genoeg hierover.

Dinsdag is er een vriendin langsgeweest, D. D. en ik kennen elkaar al 21 jaar lang en hebben de afgelopen 5 jaar geen contact meer gehad vanwege een rotstreek die zij uitgehaald had en mij niet de tijd gunde om daarmee om te gaan en toen ik dat aangaf het contact verbrak.
Toch is ze in die 5 jaar niet ver weg geweest, ik heb regelmatig aan haar gedacht. Ze was mijn beste vriendin. Nu hadden we elkaar alweer een tijdje op fb en zo rond de kerst hebben we weer contact gekregen. Ze heeft haar excuses aangeboden voor de dingen waarmee ze mij pijn gedaan heeft en ik voor de dingen waar ik haar ongetwijfeld mee pijn gedaan hebt. Zodoende zat ze dinsdag hier op de bank. Ik was vergeten hoe fijn het is om met iemand over alles te kunnen praten (kan met P. ook maar dat is toch anders) Ik heb haar ontzettend gemist en zij mij. Super leuk dat we weer contact hebben.
Ik ben alleen een beetje bang dat ze in een aantal dingen toch hetzelfde is gebleven. Iets wat mij ontzettend tegen stond vlak voordat ze het contact verbrak, is dat ze me ontzettend claimde. We moesten elke week bellen, bij elkaar op bezoek enz. Ik hoop dat ze daar in is veranderd want daar heb ik de tijd, energie en zin niet voor. P, T en mezelf staan nu op de eerste plaats. Ze begon namelijk aan het eind van de middag over komen logeren en dat ik gauw bij haar op bezoek moest komen.Toen ik aangaf dat ik dat laatste nog niet helemaal zag zitten met T. nu ik nog niet lekker in mijn vel zit, nam ze een houding aan van: dat kan best wel...
We zullen zien hoe het loopt.. ik ben wel blij dat ze terug is in mijn leven en leuk om weer iemand te hebben waarmee je dingen op een heel andere manier deelt dan met P.

Nou ik heb nog een hoop meer op te schrijven maar de tijd gaat zo hard en voor ik weet is T. weer wakker straks. Dan kan ik misschien nu nog even lekker genieten van een kopje koffie.

-xx-
28 jan 2021 - 140x gelezen
Profielfoto van Mari05
Mari05, vrouw, 35 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende