Dag jongens en meisjes!

Het is weer tijd voor een update. vrolijk

De laatste keer dat ik hier wat schreef, was in juni. Ik had net alleen door Antwerpen gebanjerd en wilde even verslag doen van alle leuke dingen die ik had meegemaakt. Sindsdien is er een hele hoop gebeurd en in dit verhaal ga ik de belangrijkste dingen op een rij zetten. Ook voor mezelf.

Allereerst: mijn studie. Ik ben op 1 september opnieuw begonnen aan de studie Economie en Bedrijfseconomie in Rotterdam. Het liep vorig jaar echt voor geen meter, dus ik besloot vroegtijdig te stoppen. Ik ging vervolgens aan mijn wiskunde werken, omdat ik toch echt economie wilde studeren. Het gaat nu echt stukken beter! Voor de tussentoets accounting heb ik een 9,6 (vorig jaar: 7,4) en voor de tussentoets wiskunde heb ik een 6,7 (vorig jaar: 1,8!). Dat het beter gaat, is dus ook af te leiden uit de cijfers die ik haal (vooral voor wiskunde, holy shit!).

Ik had gisteren en eergisteren (19 en 20 oktober) eigenlijk tentamens, maar die heb ik vanwege ziekte niet kunnen maken. Nu zul je denken: corona. Dames en heren, ik ben eergisteren opgenomen in het LUMC vanwege een klaplong. Twee dagen voor het eerste tentamen kreeg ik last van ademhalingsproblemen. Ik was gewoon wiskundesommetjes aan het maken aan de eettafel in mijn studiootje, en opeens werd mijn ademhaling pijnlijk. Mijn eerste gedachte was: ik ben oververmoeid en moet even gaan liggen. Goed, ik ga liggen op bed, maar kom erachter dat liggen op de rug ook pijn doet. Erg vreemd.

Goed, ik de volgende dag bellen met de huisartsenpraktijk. De assistente gaf aan dat mijn klachten op corona zouden kunnen wijzen en zei dat ik me moest laten testen. Met een negatieve testuitslag op zak kon ik worden ontvangen in de praktijk, was de boodschap. Ik liet me testen bij de GGD en kon de volgende dag (afgelopen dinsdag) terecht bij de huisarts. Na een kort onderzoek concludeerde ze dat ik waarschijnlijk last had van een klaplong. Ik werd gelijk doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een longfoto.

De longfoto bevestigde de diagnose van de huisarts. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis voor een ingreep (geen operatie). De longarts is via mijn borstkas met een heel dun buisje naar binnen gegaan en heeft de ongewenste ophoping van lucht bij mijn linkerlong eruit gezogen. Na de ingreep moest ik nog even in het ziekenhuis blijven. Na ongeveer tweeënhalf uur werd ik meegenomen voor een tweede longfoto. Men wilde weten hoe mijn long er nu bij lag. Wat bleek? Mijn long was bijna helemaal hersteld. Ik mocht naar huis. vrolijk

Ik moet over een week op controle komen. De komende tijd moet ik het rustig aan doen. Mijn moeder is overgekomen uit Curaçao om me te helpen. Ik bof enorm.

Side note: op de dag van de ingreep besloot ik mijn beste vriend te appen. Hij wist dat ik ademhalingsproblemen had en wilde op de hoogte gehouden worden. Toen ik vertelde dat ik in het ziekenhuis was opgenomen vanwege een klaplong, was zijn eerste reactie: "Which hospital?" Anderhalf uur later stond hij in de deuropening van de kamer waarin ik lag. De schat! Hij was helemaal uit Rotterdam gekomen om me bij te staan. Ik heb het echt getroffen met zo'n lieverd. verliefd

Tot zover de medische mankementen. Hoe is het met mijn liefdesleven?

Eind augustus had ik weer een date. Ik had de jongen leren kennen via Tinder en voelde er wel wat voor om af te spreken. We kwamen erachter dat we in elkaars buurt woonden, dus ik zei: "Laten we wijntjes gaan drinken bij dat ene meertje.” Hij stemde in. Toen ik naar buiten ging en naar het meertje wilde lopen voor de date, begon het te miezeren. -_- Lekker dan. Ik liep de jongen tegemoet en vroeg of hij wilde verkassen naar mijn studiootje. Hij zei dat-ie dat een goed idee vond. Enfin, zo geschiedde. We hadden een goede babbel en er vielen geen stiltes. Na een tijdje stonden we midden in mijn kamertje. Ik had zin gekregen en was er zeker van dat hij mij ook wel leuk vond, dus ik vroeg heel direct: “Mag ik je kussen?” Hij zei ja, en we begonnen lekker te zoenen.

Zoenen werd voelen en voelen werd kleding uittrekken. Ik had eerder gezegd dat ik niet ver wilde gaan (want: eerste date), maar ik kon er niet meer omheen: ik was gewoon hartstikke geil geworden. Uiteindelijk zijn we niet “all the way” gegaan (op mijn verzoek).

We hebben daarna meerdere keren afgesproken. Bij de derde keer hebben we “het” wel gedaan. Toen we klaar waren, ging ik voor ons koken. Zalm, roomsausje, geroosterde groente... Hij was onder de indruk! Mijn antwoord: “Daar doe ik het voor, darling.” vrolijk

Maarrrrr... All good things must come to an end. Ja jongens, al mijn liefdesverhalen schijnen een ongewenst einde te hebben. Ongeveer een maand geleden gingen we sushi eten, en na het diner besloten we af te gaan zakken bij mij. Toen kwam de aap uit de mouw: hij wist het niet. Ik wist dat het eraan zat te komen. Ik merkte dat ik meer initiatief toonde dan hij. We hebben nog heel lang gepraat bij mij op de bank. Hij keerde om twaalf uur ‘s nachts huiswaarts. Ik liep met hem mee naar de deur en dacht: nu ga ik even geen affectie tonen. Hij pakte mijn hand, gaf me een kus en zei: “Je bent een leuke jongen.”

Sindsdien hebben we af en toe contact via WhatsApp. Hij heeft meerdere malen aangegeven dat-ie het bijzonder druk heeft. Dat is een van de redenen waarom ik niet de behoefte voel om te vragen of hij zin heeft om af te spreken. Ik heb nu echt zoiets van: als hij me écht wil zien, dan hoor ik het wel. In het verleden was ik telkens weer degene die meer initiatief toonde. Ik wil (en verdien!) tweerichtingsverkeer: de jongen met wie ik date, moet mij ook echt een goed gevoel geven.

Toegegeven: deze jongen hééft dat ook gedaan. Het is een heer. Maar... Ik wil gewoon dat-ie expliciet tegen me zegt dat hij zin heeft om me te zien.

Dat is toch niet te veel gevraagd?


Het is tijd om te gaan pitten. Tot snel!
Xverliefd

Addendum: Wtf, hoe ben ik dit vergeten?! Ik ben inmiddels oom!! Mijn zus is op 9 september bevallen van een gezond meisje. Het is echt een dotje om te zien. Als het goed is, komt mijn zus binnenkort met mijn nichtje naar Leiden. Zin in, vooral omdat ik die twee al zeker twee weken niet gezien heb. erg vrolijk
21 okt 2021 - bewerkt op 21 okt 2021 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Curacaotje
Curacaotje, man, 21 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende