Coronatijd

Volgende week wordt de beslissing genomen of de grens weer open gaat. We volgen het nieuws op de voet en alles lijkt erop dat het gewoon gebeurt. Frankrijk had al uitgesproken open te staan voor grensopening voor landen die dat ook voor hen deden en in dezelfde fase zaten enzo. Nederland heeft ook open grenzen. Kortom.. onze ouders zijn al aan het plannen wanneer ze dan deze kant op komen.

Bevallen in Corona tijd is raar. Voordat dit hele gebeuren was, hadden we een hele planning wie wanneer langs zou komen. Het werd natuurlijk ook vakantie tijd, dus familie en vrienden wilde kraambezoek dan ook combineren met hun vakanties. Mijn moeder had al haar overuren ingezet om de hele maand vrij te zijn, dus mijn ouders zouden er de eerste helft van april zijn, schoonouders ergens in de tweede helft, begin mei zijn zus, half mei mijn ouders/ moeder, eind mei vrienden, etc. Ik was bang om amper tijd voor ons drietjes te hebben eigenlijk. Dat mijn ouders zouden komen, vond ik wel heel fijn en ik was echt aan het aftellen. Mijn vader belde ergens eind februari op dat hij aan het kijken was of hij nog een weekendje langs kon komen, gewoon omdat ze ook graag iets van mijn zwangerschap mee wilde maken en wilde helpen nu ik een te dikke buik had. Ik verklaarde ze voor gek om in maart nog ‘even heen en weer’ te komen terwijl ze 1 april al deze kant op kwamen, beter gingen ze dan even lekker vakantie houden dichter bij huis. Korte tijd later ging Frankrijk op slot en was alles onzeker. Onbekend hoe lang het ging duren, onbekend of er nog mensen deze kant op konden, onbekend hoe het allemaal moest nu. En het ging stapje voor stapje, naar nog meer spanning voor de bevalling toen die dichterbij kwam, want mocht vriendlief daar wel bij zijn en ik wilde toch echt niet al die dagen in het ziekenhuis alleen moeten doorbrengen.

En langzaam werd alles steeds duidelijker: het gaat niet. Omstebeurt zeiden mensen af dat ze niet langs konden komen, wat we natuurlijk al zagen hangen. We mochten niet meer naar buiten. Vriendlief mocht niet meer mee naar binnen bij controles, de laatste zwangerschapscursus werd afgezegd..

Toen eenmaal duidelijk was dat er komende maanden niemand zou komen, gaf dat rust. Dan wist ik waar ik me op moest voorbereiden. Maar mijn beeld in mijn hoofd dat ik voor ogen had, de verwachtingen en ‘dromen’ vielen in duigen. Daar heb ik best een tijdje last van gehad, het afscheid nemen daarvan. Ik denk een stukje rouw van het loslaten en aanpassen aan de situatie. En de onzekerheid. En extra gemis natuurlijk. Want dat aftellen tot begin april dat mijn ouders zouden komen duurde al lang. En nu kwamen ze niet. Wanneer zou ik ze wel weer zien dan? In mijn beeld (van voor corona) zouden we van de zomer lekker naar Nederland, familie bezoeken en daar vakantie vieren omdat het niet zo warm is daar. Dat gaf extra heimwee. En ja, ik heb flink gehuild rond die tijd. En op zware dagen nu nog.

En dat in combinatie met extra hormonen en de laatste loodjes van mijn zwangerschap. Ik was zo toe aan mensen zien eigenlijk. Want ik vond mijn zwangerschap al eenzaam in het buitenland. Ik kon het niet delen met vrienden en familie, mijn buik showen, shoppen met mijn moeder, klagen over kwaaltjes, de kleine simpele dingen. Alleen via de telefoon en met kerst (toen mijn buik nog heel bescheiden was en daarna pas echt begon te groeien). Ik dacht dat de kraamtijd en eerste maanden anders zouden zijn. Minder alleen en dus bezoek. Het echt fysiek kunnen delen.

En zie de situatie nu: kleine meid is alweer twee maanden en het is echt zo niet hoe ik het wilde of hoopte. Maar.. nadat er duidelijkheid was en ik me erbij neer kon leggen, kon ik er ook van genieten: we hebben alle tijd om met zijn drietjes aan elkaar te wennen, wat echt heel fijn is. Vriendlief is heel veel thuis omdat hij nog niet naar zijn werk mocht en is pas vorige week weer begonnen met halve dagen. Iedereen zat thuis en onze ouders belden wel elke dag. We hadden geen verplichtingen en hoefden ook weinig van onszelf want mochten toch niks. Deden maar een keer per week boodschappen waar we goed over na dachten (ipv elke dag een beetje). Het huis is echt een puinzooi maar er komt toch niemand langs. Ik kan lekker in pyjama blijven lopen als ik wil. En we bepalen nu na de versoepelingen zelf in welk tempo we hier anderen willen ontmoeten, wanneer we uit onze cocon komen. Het gaf ook wel rust.

En nu? Nu is er weer hoop en daarmee onrust door de nieuwe mogelijkheden. Ik wil heel graag mijn ouders hier. Ik wil heel graag samen op pad. Trots door de stad wandelen met de kinderwagen (doen we maar niet). Wie weet ook wel mijn ouders een paar uurtjes op laten passen als wij er even uit gaan (of juist slapen). Of gewoon samen moedeloos zijn omdat de kleine niks wil en samen genieten van de lachjes en het gebabbel. En hoewel ik dat voor het gehele gebeuren wilde voorkomen: het kan me nu echt niks schelen dat onze ouders tegelijk komen, wat maakt dat uit, ze zijn er! Als alles doorgaat dan, het is nog onzeker.

Ow en ook in het dagelijks leven zou het fijn zijn als het normaliseerde, dat vriendlief mee mag naar belangrijke afspraken, dat het minder belastend is om naar een winkel te moeten, het mondkapje niet te vergeten (gister is vriendlief hem komen brengen omdat ik hem vergeten was naar de kinderarts). Gewoon wat minder nadenken. Dat doen we al genoeg. Ow.. en dat mensen hier niet meer de pijnlijke vraag blijven stellen of mijn ouders nou al geweest zijn..

Kortom, bizarre tijden, die nog niet voorbij zijn, maar we ook niet zo heel erg beleefd hebben gelukkig omdat we ook in onze eigen bubbel zaten. Maar mocht ik ooit weer zwanger zijn weet ik wel: lekker in Nederland in de buurt van familie en hopelijk zonder virus
09 jun 2020 - 154x gelezen
Profielfoto van *blue-sky*
*blue-sky*, vrouw, 29 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende