Confrontatie

Hoewel er veel goed gaat de laatste tijd word ik ook met veel zaken weer opnieuw geconfronteerd. Zaken als dat op dit moment de teller op 5 staat. 5 mensen die hebben overwogen om contact op de nemen met een crisisdienst, danwel dit ook daadwerkelijk hebben gedaan. Ouch. Maakt toch weer duidelijk dat ik echt wel meer los ben gegaan dan mijn herinnering me wil vertellen. Of, meer accuraat, maakt toch weer duidelijk dat mijn herinnering me het liefst de shit doet vergeten. Wat heb ik de mensen aangedaan. Ik snap dat sommigen geen contact meer met me willen of kunnen hebben. Het niet willen is trouwens één ding, ik zal wel gek zijn en daarmee niet voor jou. Prima.
Het niet kúnnen is een heel ander ding die ik zo mogelijk meer beledigend vind. Ik sprong van bergen voor je zonder met jou mee mezelf heel zielig te vinden. In jouw ellende ben jij de prioriteit. Jij staat 1 keer voor mijn dichte deur en maakt dat jouw ellende nu wederom de prioriteit is. Hulp daarbij, echter, weiger je. Good luck to ya. Het is verder geen race natuurlijk en wat ik bedoel met 'hulp daarbij' is dat ik mensen van enige stabiliteit om me heen nodig heb. Niet mensen die mijn sores het einde van hun wereld maken en daarmee mijn stabiliteit proberen af te dwingen. Dit heet codependency en is ongezond. Deze had ik enkele maanden eerder al kunnen meten aan het willen afdwingen van garanties. Garanties die ik niet heb kunnen geven (en ook niet heb gegeven). Die weigering viel je denk ik erg bitter. Maar zelfs nu, aan de lithium, kan ik niet beloven dat ik nooit meer manisch of whatever word. En dat is voor jou niet genoeg, jij kan daar niet mee leven. Prima.
Ik kan hooguit beloven er mijn preventieve best voor te doen door medicatietrouw te blijven, door te slapen, door voor mezelf te blijven zorgen. Maar vraag me niet om voor jouw gemoedsrust dan maar tegen je te liegen. Dan ben ik namelijk degene die het heeft gedaan. Mijn eerlijkheid is niet genoeg. Hierom heb ik zelf geen contact meer met je gezocht, zelfs nu ik al een periode weer stabiel ben. Jij kan het niet aan, en dat is bijzonder duidelijk aangegeven, en dus wil ik het in mijn stabiliteit ook niet meer proberen. Jammer, maar helaas. It's a sunny day in heaven..


In ander nieuws was ik niet zo lang geleden welkom bij iemand waarvan ik was vergeten dat ik hem keihard heb uitgescholden voor het doen van een goede suggestie. Dat hele ding was aan me voorbij gegaan en toen ik (Joost mag weten waarom) half wanhopig onaangekondigd voor de deur stond mocht ik naar binnen, kreeg ik wat drinken en een kletspraatje. Pas later stelde zijn vriendin me op de hoogte van de genoemde scheldsessie. Shit. Ook al. Is er dan niemand in mijn wereld die ik niet de wind van voren heb gegeven? Nee. Letterlijk is er niemand. En hoewel er verklaringen zijn die m.i. erg degelijk zijn, zal ik er toch mee moeten leren leven dat ik elk sociaal contact uit mijn leven for all that matters de dood in heb gewenst. Leuk mens ben ik wel..

Weet ik in ieder geval weer waaróm ik mn medicatie gebruik, gefocust ben op slaapritmes, van de wiet af blijf, zo nu en dan ga hardlopen. Waaróm ik toch wel degelijk op de bipolair-poli thuis hoor (want ik wil nog erg graag en vaak denken dat het wel meevalt, dat ik niet echt manisch was MAAR.. Het punt is alleen. Ik heb geen betere invulling voor de maar dan het stempel bipolair.)

-

Ik weet nog niet precies hoe of waarom dit gerelateerd is, maar het lukt me niet om pillen te slikken zonder hand over mijn mond. Pillen slikken blijft nou eenmaal een nare aangelegenheid, maar waarom dit het enige is dat helpt bij het daadwerkelijk doorgeven van het commando 'slikken' van brein naar gesmoelte, snap ik nog steeds niet helemaal. Maar het werkt. Zo deed m'n pa dat vroeger ook.

-

Ook is het raar danwel confronterend om een behandelaar de 'lijst' van diagnoses op te horen noemen. Hoewel ik van zaken op de hoogte was heb ik nog nooit concreet gehoord 'je hebt dit en dit en dit'. Ik heb niet eens één dit uit de mond van een behandelaar gehoord, en nu alledrie tegelijk. Hoewel een dit als diagnose zal worden omgezet in de andere dit. Denk ik. Dysthymie wordt bipolair? Of kunnen die twee naast elkaar? PTSD heb ik niet verzonnen, ik heb echt en terecht dit label. Wil er soms aan geloven dat ik deze in mijn whatevers heb verzonnen, maar dat heb ik niet. Los van de whatevers bestaan de trauma's en los van de whatevers heb ik er last van.


Verder.
Binnenkort gaan we dan eindelijk beginnen aan het persoonlijkheid- en diagnostisch onderzoek. Het wordt uitbesteed aan de universiteit omdat de wachtlijst nog steeds te lang is. Prima, prima.


Einde incoherente blabla
14 sep 2021 - bewerkt op 14 sep 2021 -
Meld ongepast verhaal.
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Phlo
Phlo, man, 10 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende