Chemo en onrust

Het gaat nog steeds niet echt goed met mijn moeder. Het blijft wat aanmodderen waarbij haar gezondheid te wensen overlaat. Vandaag is ze weer naar het ziekenhuis geweest bij haar internist. Ze krijgt nu bovenop de prednison (waar ze nu al een half jaar aan zit) nu ook nog Endoxan. Een tablet wat wordt ingezet bij chemo. Ook dit middel onderdrukt haar immuunsysteem, kennelijk is het met prednison niet afdoende. Ze denken nog steeds dat mijn moeder Wegener heeft, maar onder controle krijgen wil nog niet echt lukken. Soms denk ik wel wat is erger de ziekte of het medicijn. De pillen die ze krijgt liegen er niet bepaald om. Door de prednison heeft mijn moeder inmiddels al een opgezet gezicht en moet ze insuline spuiten vanwege de nare invloed die de prednison heeft op haar diabetes. En dit nieuwe medicijn endoxan is ook niet bepaald een snoepje. Het is algemeen bekend dat een chemokuur niet makkelijk is en ze zal hier een half jaar aan moeten. Ik hoop dat het mee zal vallen qua bijwerkingen, maar zie dat toch wel somber in omdat mijn moeder nogal veel bijwerkingen heeft tot dusver.

De kinderen zijn vandaag voor het eerst weer naar school geweest. Ook komen ze weer bij mijn moeder over de vloer. Het duurt allemaal te lang en het is voor alle partijen niet te doen zo. Overal worden de grenzen een beetje meer verlegd. Neemt niet weg dat ik mij hierdoor ook met dit niet minder zorgen om mijn moeder maak. Het is zo lastig allemaal.

Verder kwam mijn man mij vandaag doodleuk mededelen dat hij over 2 weken geen baan meer heeft. Hij doet er zelf nogal laconiek over. Hij is zo zeker van zichzelf dat hij denkt zo weer iets anders te hebben! Wel zegt hij nog 4 maanden door betaald te worden en deze dan misschien aan het hoognodige onderhoud aan het huis kan benutten, maar dat hangt ook weer af van wat de bank ons lenen wil en waar hij werk zal vinden. Geloof dat hij het wel gehad heeft met Friesland en de banen in de andere provincies interessanter vindt. Wil ik wel weg uit Friesland? Vind het lastig Dat ik Dan niet zomaar langs mijn familie kan en dan vooral mijn moeder!! Wil hij zijn moeder zomaar achterlaten? Ja onze moeders dat wordt dan wel een groot ding. Ook voor hem. En de kinderen willen die wel weg uit dit dorp waar ze al hun vriendjes hebben en nu het zo goed gaat op school? Vind het lastig. Paar jaar geleden was ik echt zo klaar met dit dorp en had ik staan springen om hier weg te gaan, maar toen was de kans op vertrekken nihil en net nu ik mij daar bij heb neergelegd zegt hij dit. Net nu dit alles met mijn moeder. Misschien is dit alles een unieke kans. Worden we dol blij van alle eventuele veranderingen, maar ik maak mij ook zorgen. Denkt mijn man niet te luchtig over alles? Mijn man is zo snel compleet omgeslagen dat ik het allemaal ff niet kan bijbenen. Denk sowieso altijd in problemen.

Mijn hoofd draait overuren, moet het denk ik eerst maar allemaal aankijken, want iets zegt mij dat het allemaal best eens bij wilde plannen kan blijven. Toch hoop ik wel snel op meer zekerheid over mijn man zijn (nieuwe) baan.

Die arrogantie van hem komt ons nog eens duur te staan.


Update:
Je man zegt even een blokje om te willen met de kids. Vervolgens komt hij ruim 3 uur later thuis.. half bezopen met de kids (die al lang op bed hadden moeten liggen). Tja.. dat schept vertrouwen
15 mei 2020 - bewerkt op 16 mei 2020 - 131x gelezen
Profielfoto van Carina
Carina, vrouw, 33 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende