Checking in

Even een kort berichtje hier! We zijn keihard bezig om ons nieuwe huisje woonklaar te maken. Het weekend van de 28e sept willen we verhuizen. We zijn niet zo ver als ik hoopte dat we zouden zijn maar 7 oktober is de oplevering van ons oude huis. Het is officieel verkocht.. jeej! Ondertussen ben ik ook nog aan het inpakken.

Zelf zit ik er goed doorheen, helemaal en totaal. Elke ochtend sleep ik mezelf uit bed om alles gedaan te krijgen. Vorige week had ik een afspraak bij de ziekenhuis psychiater voor een medicijn verandering omdat we zwanger willen worden. Dat liep totaal anders dan verwacht. Ze wilden alles weten, levenslijn zeg maar, en dat allemaal raakt me meer dan ik wil toegeven. In het tweede gesprek stelde de psychiater dat er een aantal rode vlaggen naar voren gekomen waren waar hij zich zorgen over maakte. Daarop stelde hij me een aantal hele directe vragen (wil ik nu even niet op ingaan) laten we zeggen dat hij door mijn masker heen prikte, een masker waarvan ik niet eens helemaal door had dat ik die op had. Heel confronterend! Daar heb ik de dagen erna ook heel veel last van gehad, veel emoties die boven kwamen. De medicijn verandering is geen probleem maar ze hebben ook graag dat ik wat gesprekken ga hebben met een sociaal psychiatrisch verpleegkundige en gaan ze me helpen met mijn slaap problemen. Want het is niet normaal dat ik moe wakker wordt enz aldus hun. Weet ik veel, mijn huisarts zei altijd de één slaapt minder dan de ander.
Puntje bij paaltje: er is veel losgekomen maar ik moet nu even door...

Mijn schoonmoeder blijft zeggen: optijd je rust pakken hoor! Goed bedoeld maar, hell, wanneer dan? Na het klussen als ik voor het huishouden en de beestjes moet zorgen of moet ik niet gaan inpakken? We zijn nu eenmaal tijd gebonden op dit moment.

P. begint nu ook echt af te take!en. Hij werkt ook nog hele dagen en dan in de avonden en weekenden klussen is gewoon heel zwaar. Daarom ben ik blij dat we over twee weken daar wonen, ook al hebben we nog geen keuken (kleinigheidje), en niet meer heen en weer hoeven te crossen.

Met de kippies en Hond gaat het goed. De kippies zorgen wel voor zorgen af en toe maar het gaat al een stuk beter. Tot dat de kleinste een antibiotica kuur moest hebben en nu hartstikke bang is van me huilen. Hond is weer een beetje opgeknapt en heeft minder last van zijn gewrichten, ik denk dat de Glucosamine helpt.

Tijd om te schrijven heb en neem ik gewoon niet. Het half uurtje dat ik soms heb besteed ik aan bankhangen. Ik lees wel elke dag even de nieuwe verhalen maar puf om te reageren heb ik vaak niet.

Dat komt wel weer als we straks verhuisd zijn.

Xx

18 sep 2019 - 184x gelezen
Profielfoto van Mari05
Mari05, vrouw, 34 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.     vorige volgende