Buurvrouw

Zaterdagavond werd er bij de buren flink aangebeld en was er veel gestommel en reuring op de gang. We hebben zo’n oogje in de deur dus ik ging even spieken of ik wat zag. Aan de andere kant van de gang woont een ouder echtpaar. De vrouw werd thuis gebracht door ambulancebroeders. Nou is de ambulance hier meer een soort ziekenvervoer, niet per se spoed. Dus voor afspraken bij de huisartsenpost bijvoorbeeld, of als je zelf geen vervoer hebt of liggend vervoerd moet worden. Ze liep zelf met ondersteuning de trap op, maar langzaam en moeizaam. Daarna was het weer rustig en die mensen brachten haar alleen thuis en gingen weer weg. Een paar uur later was er weer een hoop gestommel op de gang. Weer liep ik naar de deur om te spieken. De oude buurman op de trap met de onderbuurman. De oude buurman is een man die praat alsof hij een hersenbloeding heeft gehad (sorry voor deze vergelijking, maar kan het niet anders omschrijven) en hij komt amper nog de trap op en af. Eigenlijk zie ik hem nooit, omdat het zijn vrouw is die altijd boodschappen doet en op pad gaat. Ik dacht eigenlijk dat hij mogelijk al verhuisd was. Maar goed, hij kwam de trap op gestrompeld met de onderbuurman. Een paar minuten later zie ik door het keukenraam een ambulance (pompiers, andere dan die ziekenvervoer van eerder op de avond, deze is voor spoed) over de parkeerplaats rijden, langzaam, zoekende en vervolgens weer vertrekken. Ik vroeg me af of hij voor de buurvrouw zou komen of dat het toeval was. Ik ken de buren niet zo goed, dus durfde eigenlijk ook niet zo goed naar ze toe te lopen of zij hulpdiensten verwachtten en of ik ze beneden op moest vangen. Ik ben een ridder schijtebroek, dus heb maar alle ramen en het kijkgaatje in de deur de hele avond in de gaten gehouden. Het lange verhaal kort: ja, de ambulance kwam terug, ambulancebroeders kwamen boven met de onderbuurvrouw (in badjas, was ondertussen ook al best laat). Ze gingen naar binnen. Later arriveerde er ook een samu (die ziekenvervoer/ ambulance) met nog 3 verplegers. Het is lange tijd onrustig geweest door mensen die dus door het trappenhuis en gang liepen naar de buren/ terug naar hun voertuig. Uiteindelijk rond half 12 vertrokken de hulpverleners weer, zonder buurvrouw. Ik voelde me nog altijd te verlegen om aan te kloppen of alles goed ging en of ik iets voor ze kon doen, dus we zijn gaan slapen. Het was al laat voor mij. Maar beiden waren we wat onrustig door dit hele gebeuren.

Zondagochtend ging de bel bij de buren weer. De bellen hier zijn heel hard, dus ik weet zelf ook nooit of het onze bel is of die van de buren, klinkt zo lekker door. Hoewel die van ons echt nog harder is dan die van de buren, dus als ik twijfel is het niet de onze. Dus ik stond maar weer voor mijn kijkgaatje. Een man, ik dacht.. misschien de huisarts? De onderburen kwamen ook nog even polsen. Verder zijn er wat andere mensen geweest, ik vermoed de kinderen van de buren. Halverwege de middag arriveert er op de parkeerplaats een grijs busje, zoekende waar hij moet zijn. Een man met net pak stapt uit, met zo’n zwarte aktemap onder zijn arm. Dat lijkt toch wel verdacht veel op een begrafenisondernemer. De hele dag bleef het door ons hoofd gaan en waren we er mee bezig en vonden we het steeds vreemder dat er zoveel hulpdiensten komen en de buurvrouw dan niet mee genomen wordt bijvoorbeeld, dus langzaam kregen we steeds meer vermoedens. Met deze man in pak werden die duidelijker en later was er een tweede man, een collega van hem met zo’n zelfde busje en werd daar een brancard uit gehaald en een doek. Deze werd later hier in de gang geparkeerd, waarna weer een tijdje later de buurvrouw verpakt het huis uit werd getild en meegenomen werd in het busje. Het vermoeden werd bevestigd, de buurvrouw is overleden.

En dit voelt allemaal heel vreemd en ik weet niet zo heel goed wat te doen. Ik wilde eigenlijk heel graag aankloppen, hulp aan bieden, maar ik durf niet. Ik versta de buurman slecht en ken hem eigenlijk bijna niet. De buurvrouw zei ik altijd vriendelijk gedag, maar verder hadden we niet zoveel contact. Het feit dat de buurman niet bij ons heeft aangeklopt voor hulp maar naar beneden is gestrompeld over de trap naar de onderburen vind ik ook ergens een verdrietig idee. Blijkbaar zijn wij voor hem ook die ‘vreemde buitenlanders’. En nu zijn zijn kinderen er elke dag, hij is in ieder geval niet alleen. Maar het laat me gewoon niet los merk ik. Maar eigenlijk kan ik ook niet zoveel doen. Dan had ik dat misschien meteen of zondag moeten doen.

Dus.. de buurvrouw is overleden, ik vermoed vrij plotseling, want naast het feit dat ze oud was, gaf ze wel nog een redelijk fitte indruk, reed ze auto, etc en liep ze eerder op de avond dus zelf de trap op. Ik vraag me af wat er met de buurman moet. Waarschijnlijk het huis uit, of met nog meer hulp blijven wonen.. En als we wel nieuwe buren krijgen, wie dan? Het is hier best gehorig en dan een ouder echtpaar is best fijn als buren. Tegelijkertijd zullen wij de komende tijd het meeste overlast veroorzaken denk ik met een baby. Wie weet komen er wel jonge mensen. Het voelt ergens ook als een nieuwe kans om wel contact met de buren te krijgen. We gaan het zien, alles op zijn tijd.


En ik voel me stiekem ook echt een ramptoerist door steeds naar het oogje in de deur te lopen (met mat tegen de deur, want we hebben zo'n spleet onder de deur, stel je voor dat ze je voeten zien staan) en door de ramen van de keuken over de parkeerplaats/ weg te kijken. Ik ben net zo’n zure buur die van achter de geraniums alles in de gaten houdt blozen
05 mrt 2020 - 287x gelezen
Profielfoto van *blue-sky*
*blue-sky*, vrouw, 29 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende