Back at home

Rond 10 maart 2020, dat corona net heel Nederland op de kop zette, heeft mijn vader Corona gehad en vroeg of ik misschien bij mijn vriend kon blijven en dit deed ik.
Hij was 3 weken lang erg benauwd en zat in quarantaine, maar hij is er weer bovenop gekomen.

Zo zat ik al 2, 3, 4 weken bij mijn vriend en ik ging maar niet weg. Het beviel me wel. Een stabiel gezin om me heen, elke avond lekker samen slapen met mijn vriend en zijn ouders vonden het ook niet erg dat ik er nog was. Sterker nog, zij wouden dat ik bleef, omdat papa na die 3 weken al snel weer aan het werk moest in Den Bosch en zij wouden voorkomen dat ik het ook kreeg en het eventueel verder zou verspreiden.

Dus de weken vlogen voorbij. Een paar keer in de week bij papa langs, met de hond wandelen en even daar wat drinken, maar daar bleef het bij.
Tot ik er 2 maanden zat en ik eigenlijk wist dat ik naar huis moest gaan, maar het niet kon, omdat ik er erg tegenop keek om alleen te slapen etc. Ik was hier zo aan gewend geraakt, dat ik er emotioneel van werd als ik er alleen al aan dacht.

Gelukkig kreeg ik mijn vriend zo ver dat hij de 1e avond thuis nog bij mij zou slapen en ik heb gehuild. Dit was het einde van 2 heerlijke maanden en ik wou helemaal niet dat dit stopte, maar het is ook niet gezond om als 18- en 19-jarige constant bij elkaar te zijn, al heb je een relatie.
En nog niet gesproken over het moment dat hij weer naar huis moest, ik heb lopen huilen. Ik begreep zelf niet waarom ik dit zo zwaar oppakte, want ik wist dat ik deze week nog best wel met hem samen zou slapen en hem genoeg zal zien, want dat is ook hoe het ging voordat ik 2 maand bij hem woonde.

Nu ga ik zo de 2e nacht alleen in en ik moet zeggen dat ik er toch wel vrede mee heb. Ik heb hem vanmiddag dan ook nog gezien en het was heel leuk, dus misschien dat ik dat gevoel langzaam los kan laten.
20 mei 2020 - 43x gelezen
Profielfoto van AniqueViscaal
AniqueViscaal, vrouw, 18 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.     vorige volgende