Als de prikkels verdwijnen

Het is weer een tijdje geleden. Schrijven: de prikkel lijkt altijd te komen wanneer ik hem het minst verwacht of wanneer hij me niet uitkomt. Net zoals nu. Ik ben eigenlijk aan het werk en heb juist stappen ondernomen om dit soort afdwalen te voorkomen...

Thuis werken is met mijn ADHD hoofd niet echt de beste situatie. Ik vind het niet erg, wel lekker zelfs, het vervelende is alleen dat ik gewoon snel afgeleid ben. Toch nog even de poezels kroelen. Ohja, ik moest nog een was draaien - laat ik dat even snel tussendoor doen. Shit, wat gaan we eigenlijk eten vanavond? Zal ik nog even snel boodschappen doen? Sims? Zei iemand Sims?! Nou ja, jullie begrijpen wat ik bedoel. Eigenlijk zou ik de instelling moeten hebben van: "nee, ik ben aan het werk, als ik op de werkvloer was geweest had ik ook pas morgen de was kunnen doen," maar dat vind ik makkelijker gezegd dan gedaan.
Vandaag heb ik dan ook voor het eerst sinds tijden mijn noodvoorraad Ritalin weer een tevoorschijn getoverd. Ik hou er niet van om dagelijks medicatie te slikken, dus dit gebruik ik alleen wanneer de nood hoog is en ik mijn chaotische hoofd bij hetgeen moet houden wat ik aan het doen ben. Het werkte goed, ik heb twee uur lang enorm veel werk verricht - totdat ik mezelf een koffiepauze toestond. Gedachtes, ineens kwamen de gedachtes. Oh ja. Vergeten... Ritalin zorgt er ook voor dat mijn hoofd rustig wordt en er ruimte is om na te denken, hélder na te denken. 'Weg' zijn alle aandachtopeisende, afleidende prikkels en daar zijn ineens alle dingen waar ik niet over na wil denken.



Mijn neefje is overleden. 24 december 2020 kwam Kayne Joseph ter wereld, stilgeboren. Verdriet, wat een intens verdriet. Voor mij, mijn moeder, maar vooral voor mijn kleine zusje en haar man. Hun eerste kindje. Hun kleine pinguïn. Hun kleine KJ.

Het is hartverscheurend. Ik voel me machteloos. Mijn kleine zusje ervaart een pijn die onbeschrijflijk is en ik kan haar er niet tegen beschermen. Heel mijn leven heb ik mijn taak als grote zus serieus genomen en haar overal voor beschermd. Ruzie op school? Daar was ik. Vervelende jongens? Daar was ik. Voorlichting en advies over seks, drank en drugs? Daar was ik. Geslagen door iemand? Daar was ik, en reken maar dat mijn klappen harder waren want van mijn zusje blijf je áf.

Maar dit? Wat kan ik nu doen? Natuurlijk bén ik er, ik zal er altijd voor haar zijn, maar ik wil meer kunnen doen. Ik wil de pijn kunnen verzachten, of beter, helemaal wegnemen. Maar zelfs grote, onoverwinnelijke zussen zijn niet opgewassen tegen een verdriet zo groot als dit.

KJ.

Hij was zo welkom en zo gewild.

Hij was zo klein in zijn dood.

liefdesverdriet
12 jan 2021 - 223x gelezen
Profielfoto van Imagimary
Imagimary, vrouw, 31 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende