Alle verkeerde keuzes (1)

Hoi,

Dit gaat niet fraai worden, dan weet je er van.

Oktober 2015 - oktober 2016 (Deel 1)

Ik kom binnen bij een bedrijf waar het op dat moment een absolute chaos is, de SVB. De tak waar ik werk ligt politiek zwaar onder vuur en het is maar de vraag of we volgend jaar nog verantwoordelijk (mogen) zijn voor het werk dat mijn team uitvoert. Vanaf dag 1 ben ik er op mijn plek, hele prettige collega managers waar ik zowel op als naast het werk een goede klik mee heb. Het is 40 uur per week werken maar het worden er eigenlijk na een paar weken al meer. Mijn eigen manager herkent het harde werken en ik krijg al vrij snel meer verantwoordelijkheden naar me toegewezen.

Thuis gaat er een hoop niet goed, dingen waar ik zelf verantwoordelijk voor ben. Werk wordt (weer) een uitlaatklep maar uiteindelijk meer een ontsnapping om me met andere niet bezig te houden. Zelfs op dat moment wist ik ook wel dat het niet oké was en je weet dat het op een dag allemaal als een boomerang zijn weg terug gaat vinden. Maar ik bleef doorgaan, weken van 60 uur waren geen uitzondering. Leuk voor de bankrekening misschien maar achteraf koop je er eigenlijk helemaal niets voor.

In april krijg ik te horen dat ik een contract aangeboden krijg en dat ze me overnemen vanuit de detacheerder waar ik via werkte. Eind april escaleert alles in mijn privéleven dat ik alle gevoelsknoppen helemaal uit zet. Ik ben vlak, laat niks qua gevoel meer dichtbij me komen. Werk is alles. Weekenddiensten, extra dagen komen, thuis nog wat dingen oppakken. Wanneer mijn collega's me vragen of het allemaal wel vol te houden is zeg ik 'dat het me eigenlijk geen energie kost', wat behalve een leugen tegen hun ook een leugen tegen mezelf is. Mooi weer spelen, een toneelstukje en dat voor mijn collega's, voor vrienden, voor ouders. Aan het einde van de zomer is de kogel door de kerk en zijn we niet meer samen. Nou ja, je bent nog samen maar dat is op papier.

Misschien op 2 avonden na is er geen enkel moment van tranen, ik kan en voel het gewoon niet. Als ik het zou moeten omschrijven met een woord dan zou dat 'grijs' zijn. Er is intens verdriet en ik voel maanden geen enkele vorm van oprechte blijheid. Wanneer ik mijn ouders zie dan merk ik dat ze naar de klote zijn en ik merk dat ik er moeite mee heb om daarmee om te gaan. Ik isoleer mezelf, reageer niet/nauwelijks op berichten en belletjes van vrienden en sluit mezelf emotioneel compleet af.

Waar ik misschien nog wel het meest verbaasd over ben is het feit dat op het werk echt niemand enig idee lijkt te hebben dat het niet oké gaat. Dat kan te maken hebben met mijn eigen vermogen om mooi weer te spelen of het feit dat mensen zelden de moeite lijken te doen om echt even met een ander te praten en verder te kijken dan dat wat je ziet. Alles op het werk loopt namelijk nog altijd prima, ik word gevraagd om een prominente rol te pakken in het team. Uiteraard neem ik die aan, want ik zit in de flow van slechte keuzes maken.

Ik weet nog dat ik begin oktober wakker werd en dat mijn lijf ineens niet wilde. Opstaan lukte niet, mijn benen wilde gewoon niet meer. Misschien had dit voor een moment van paniek moeten zorgen, dat was gezien de situatie passend geweest. Maar het maakte me niks uit, ik belde mijn werk en zei dat ik er paar dagen niet was. "Nee gewoon even een paar dagen ertussenuit". Volgens mij sliep ik bijna 24 uur, werd ik even wakker, at ik wat en sliep ik daarna nog eens een uur of 8. Ik liep naar de badkamer en ging douchen, zittend. En ik moest huilen, voor mijn gevoel waren het uren. In de middag besloot ik maar contact met de psycholoog te zoeken.

Patrick
23 aug 2019 - bewerkt op 14 mei 2020 - 265x gelezen
Profielfoto van WDAMW
WDAMW, man, 33 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende