8 +2 weken

Oké, vooral niet te vroeg juichen dus. Afgelopen dagen is het gewoon even lastig. Kleine meid heeft last van krampjes, had al een aantal dagen niet gepoept en had daar last van. Daarnaast was het steeds 30 graden en dat is gewoon vies warm voor een kleintje en al helemaal als je een plakbaby (letterlijk en figuurlijk dus). Ondanks de warmte toch maar gewoon naar het park in de schaduw in de draagdoek, je moet wat en daar was het nog best te doen. In huis was het net zo warm maar dan stilstaande lucht. Die warmte betekent wel een dorstige baby ‘s nachts die ipv 1 a 2 keer opeens 3 a 4 keer komt voor een klein slokje melk. Gelukkig slaapt ze redelijk snel wel weer in, maar ik zit dan nog een half uur overeind met haar. En vannacht was het dieptepunt tot nu toe.. we waren vroeg ingeslapen en dat was heel fijn, maar toen ze rond half 4 voor de tweede keer wilde drinken, viel ze daarna niet meer in slaap, maar schoot ze steeds in de kramp. Ze had er echt heel erg last van en moest ervan huilen/ krijsen en weinig was goed. Als ze dan weer even gekalmeerd was en rustig in mijn armen lag, kwam er weer een nieuwe aanval. Wij dachten elke keer dat die poep eindelijk kwam na al die dagen niet, maar het was steeds vals alarm. Na anderhalf uur en een heleboel scheten heb ik haar nog maar een keer aangelegd en is ze weer in slaap gevallen tot half 7. Het is uurtjes scharrelen en dan is het ook nog zo dat ik wakker lig of onrustig ben als ze eindelijk slaapt.

Helaas voor vriendlief was dit ook zijn eerste echte werkdag weer. Hij gaat sinds vandaag weer elke ochtend naar zijn werk, smiddags moet hij nog steeds thuis werken. Ik kon lekker uitslapen en heb hem ook niet weg horen gaan. Vanmorgen kwam dan eindelijk ook de poep eruit. Een opluchting denk je dan, en hopelijk weer een vrolijkere baby, maar helaas.. ik heb geen idee wat ze precies heeft, maar slapen wil ze niet of hooguit korte hazenslaapjes, ze kan het uit het niets zomaar op een krijsen zetten en is moeilijk troostbaar. Ik moest de belastingdienst bellen en heb me opgesloten in de verste ruimte van huis terwijl vriendlief haar probeerde te troosten aan de andere kant van het huis, een half uur lang.. en na een poging slapen in het grote bed met zijn allen (geen succes) zit ik nu maar weer met haar in de draagdoek in het park. Na 3 korte hazenslaapjes lijkt ze nu wel echt te slapen. Laten we het hopen, want oververmoeidheid maakt het nog ingewikkelder. Gekke meid was na een krijsmomentje ook opeens stil op de verschoontafel en vervolgens in de draagdoek begint ze vrolijk te babbelen. Eerst je ouders tot wanhoop drijven en dan opeens lief babbelen.. gelukkig maar dat dat er ook nog is.

Nou is er een theorie van mentale groeisprongetjes, en er is er een precies rond 8 weken. Wie weet is dat het en ziet alles er opeens anders uit en dat is beangstigend. Dan is je veiligheid gewoon mama.. dat snap ik wel.
Ze babbelt opeens ook veel meer, gooit haar beentjes in de lucht. Probeert te rollen. En ze wordt ook gewoon groot en zwaar.

Nog zo’n leuke anekdote.. gister gingen we een rondje wandelen met de kinderwagen. Doen we wel vaker met het idee dat het ook goed is als ze daaraan went en leert in slaap vallen (en omdat de hele dag dragen zwaar is). We stappen de deur uit en het is huilen.. en natuurlijk zijn we de speen vergeten.. na een tijdje heb ik haar opgetild, getroost en weer terug gelegd. Zodra ze het matrasje raakt is het weer huilen. Als ik haar weer oppak en even rondloop, valt ze in slaap. Kortom: doodmoe maar niet zelf kunnen inslapen. Maar neerleggen gaat niet. Dus daar liepen we: vriendlief met de kinderwagen en ik met een slapende baby in de armen verstopt onder een doek tegen de zon. Dat is nog zwaar ook. Eigenlijk mag ik niet tillen.. geen succes, maar toch maar blijven proberen.

Maandag mogen we weer naar de kinderarts. Maar als het zo’n drama blijft met krampen, kijk ik of we eerder mogen komen. Dat was mijn voornemen al voor als ze vandaag nog niet gepoept had, maar dat is gelukkig gelukt. Zo stellen we gewoon weer uit waarschijnlijk tenzij we de wanhoop echt dichtbij zijn. Wat enorm helpt trouwens is dat ik in de facebookgroepen voor april oudere (de Franse en Nederlandse) veelal hetzelfde teruglees over baby’s die niet slapen, die de hele dag in de draagdoek moeten, die krampjes hebben, niet poepen, etc. Herkenning is fijn en maakt je minder alleen. Mijn motto is dan ook maar eerlijk zijn over ouderschap denk ik.. niet alleen de rozengeur en maneschijn.

Baby’s zijn hard werken zullen we maar zeggen, met diepe dalen en hoge pieken. Wie weet wat morgen brengt.
02 jun 2020 - bewerkt op 02 jun 2020 - 197x gelezen
Profielfoto van *blue-sky*
*blue-sky*, vrouw, 29 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende