37+6, maternité

Daar zitten we dan.. urgence de maternité. Al de hele ochtend. Tenminste, we gingen lichtelijk gespannen maar zonder vermoeden naar mijn normale controle afspraak, vanmorgen om 9 uur. Je moet hier altijd eerder zijn, om je aan te melden en al je papierwerk (paspoort, verzekering, etc, administratieve kant) te regelen en daarna meld je je aan bij de balie waar je je afspraak hebt. Als het druk is, zit je gerust ruim 20 min in de wacht voor je je überhaupt aan kan melden. Dus kwart over 8 gingen we van huis, erg rustig op de weg, maar parkeren voor de maternité onmogelijk. Staan nu paar straten verderop. Aangemeld, bij de balie van de afspraken vertelden ze dat vriendlief niet verder mocht, zo min mogelijk mensen in en uit het ziekenhuis, dus hij zou buiten op me wachten (is prachtig weer) en ik ging alleen verder naar de wachtkamer. Meteen werd ik binnen geroepen. Daar eigenlijk een beetje de standaard dingen, alle resultaten van afgelopen tijd invoeren in dossier, vragen over hoe het gaat, buik opmeten, moest nog test voor streptokokken en vervolgens bloeddruk. Die dus wat aan de hoge kant was. Alweer. Of nog steeds, geen idee. Zelfs na meerdere tussenpozen bleef die hoog, dus moest ze me doorsturen voor een controle bij de urgence. Dus, daar even later aangemeld, ook hier mocht vriendlief niet blijven.. ik kreeg een mondkapje en moest mijn handen insmeren met gel enzo, daarna kreeg ik een kamer en werd op bed geïnstalleerd met monitoren, een voor de hartslag van de baby, een die weeenactiviteit registreert en een bloeddrukmeter die elke 5 minuten aansloeg. Ook bloed getapt. En daar lig je dan vervolgens een klein uurtje. Daarna moest ik nog urine inleveren, maar had nog niet zoveel gedronken en moest niet plassen, gingen ze kijken hoe de status inwendig was, aangezien de monitor regelmatige weeenactiviteit aangaf en kwam er iemand een echo maken om te zien hoe de baby het deed. Daarna toch maar poging tot in een potje plassen doen en nu zit in dus in de gang, wat tegelijkertijd wachtkamer is. Wel samen met vriendlief en nog altiid met mijn mondkapje. In principe is mijn onderdruk nog altijd wat hoog, maar zijn er geen afwijkingen in mijn urine (gevaar voor zwangerschapsvergiftiging). Nu is het wachten op bloeduitslagen. En ze gaan mijn verloskundige bellen of die aan huis kan komen voor thuismonitoring en ik moet een 24-uurs urine test doen geloof ik.

Ondertussen heb ik honger.. vriendlief wil nog graag weten via welke deur we na sluitingstijd bij de urgence terecht kunnen en waar we dan de auto kunnen parkeren. Ik wil vooral weten hoe en wat eigenlijk en graag naar huis. Ik heb nog altijd weeen/ harde buiken, maar niet pijnlijk. Wie weet lokt dit hele gebeuren wel de bevalling uit, zou ik ook niet zo erg vinden. Want mijn stress is een beetje hoe alles moet als straks over een paar weken dat stomme virus ook het personeel lam heeft gelegd. En op dit moment zijn partners nog toegestaan bij de bevalling en verblijf daarna, maar vraag is voor hoe lang. Er zijn al ziekenhuizen waarbij partner 2 uur na de bevalling naar huis gestuurd wordt en je elkaar dus na verblijf van 3-5 dagen pas weer ziet. Daar wil ik nog even niet aan denken.
Terwijl ik dit typ komt er iemand melden dat vriendlief weg moet uit de wachtkamer, dat die gereserveerd is alleen voor patiënten.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik het fijn vind om dit gebeuren al eens meegemaakt te hebben voor ik hier terecht kom om te bevallen. Dan is het nieuwe een beetje af van de monitoring en onderzoeken enzo, weet ik een beetje wat te verwachten. Maar nu ik al een uur in de wachtkamer zit, ben ik er ook wel klaar mee. Nog even en ik kan hier blijven denk ik, buik trekt nog altijd samen en heb met vlagen kramp in mijn buik en rug (zit ook niet lekker, die wachtbankjes). En honger!

Daarnaast zitten we sinds dinsdag in strikte quarantaine, mag je alleen de deur uit met een formulier om te verantwoorden wat je gaat doen (boodschappen, medische afspraken, verplicht werk of anderen helpen). Ik probeer wel elke dag even een rondje te lopen om onze residence heen. Het is namelijk ook echt prachtig lente weer. Het is superrustig op straat. Je hoort de vogels fluiten. Ik zou iedereen aanraden in Nederland zelf verantwoordelijkheid te nemen en thuis te blijven en contact te vermijden. Las een artikel over hoe het op de IC gaat met heftige Corona gevallen. Dat is echt heel heftig. Je word in coma gehouden en al je spieren plat gelegd. En het duurt ruim 3 a 4 weken tot je weer een beetje tot leven komt, wordt 2x per dag door 4 man personeel omgedraaid. En als je het overleefd, is het revalidatie traject vrij lang. Neem het serieus dus..

En ik beval hier alleen, familie kan niet komen en het is onbekend wanneer wel. Wij kunnen ook niet naar Nederland want we mogen het land niet uit en als het weer mag, moeten we eerst langs de ambassade in Parijs voor een identiteitsbewijs voor de kleine. Kortom, we zijn op elkaar aangewezen en dat is oke, maar wel een hele andere kraamtijd dan gedacht.

Dus.. ik ga eens vragen wat de stand van zaken is denk ik. Hopen dat het wachten snel voorbij is en dan eens mijn moeder terug bellen die me tijdens de echo belde, maar ik nog maar even niks verteld heb tot ik zelf meer weet eigenlijk. Zoals vriendlief net zei: we hebben toch niks anders te doen. Officieel werkt hij thuis, maar ach..
19 mrt 2020 - 228x gelezen
Profielfoto van *blue-sky*
*blue-sky*, vrouw, 29 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende