1421: Week van de assistentiehond

Bijna een jaar geleden kwam Balou bij mij wonen. Ik heb mijn openbare verhaal over hem net weer even openbaar gezet.

Balou is inmiddels een jaar oud en op een paar weken na een jaar bij mij. En wat is er veel veranderd zeg. Ik ben veranderd, gegroeid.

Deze week is de week van de assistentiehond. Veel mensen weten niet waarom je een assistentiehond met rust moet laten. Bij een blindegeleidehond is het makkelijk te begrijpen, omdat iedereen ook weet wat die hond doet. Zorgen dat de baas nergens tegenaan komt of valt.

Ik maak dit bericht omdat ik wil vertellen wat mijn hulphond doet en waarom je hem niet af mag leiden.

Balou is pas een jaar oud en nog geen gecertificeerd hulphond. Ik verwacht daarom nog niet alles van hem. Hij mag fouten maken, hij mag dingen missen. Hij mag ook, en dat blijft, hond zijn. Spelen, rennen, zwemmen, wandelen. Dat heeft een dubbele functie, want ik geniet ontzettend van hem als hij speelt. Dus dat vrolijkt mij op.

De meeste dingen die Balou nu doet, zijn niet zichtbaar of vallen niet op. Ik kan hem bijvoorbeeld in het blok vragen mij naar huis te brengen; dan trekt hij mij op z'n hardst naar de voordeur van ons huis. Hij kan dit tot zo'n 5 minuten van huis. Dat is heel waardevol als ik hem 's avonds uitlaat en er iets is waar ik door getriggerd word, zoals harde geluiden van onweer of vuurwerk en als er mensen zijn die ik niet vertrouw. Als je ons tegenkomt nadat ik het commando 'thuis' heb gegeven, zie je een meisje die over straat gesleurd wordt door haar hond. En dat is dus precies de bedoeling! Hij is dan heel doelgericht. Als je hem op dat moment afleid, kan hij mij niet naar huis brengen. Dat zorgt ervoor dat ik dieper wegzak in de trigger en een hele slechte nacht ga maken. Niet doen dus!

Wat is afleiden? Nou praktisch alles. Niet alleen niet aaien, maar ook niet praten, geen oogcontact maken, geen eten aanbieden, jouw hond niet laten snuffelen en geen gekke piepgeluidjes maken of heel hoog gaan praten. Je wilt immers ook niet dat iedereen dat bij jou doet toch? Of bij een baby. De boodschap is: negeer de hulphond. Daar hebben baas en hond baat bij!

Een ander belangrijk ding wat Balou doet is spiegelen en signaleren. Spiegelen houdt in dat hij gedrag vertoont op het moment dat er iets met mij is. Hij kan bijvoorbeeld gaan blaffen als ik heel erg overprikkeld ben, maar ook tijdens een wandeling in de riem hangen als ik heel moe ben behoort tot zijn wapenarsenaal. Signaleren is dat hij merkt dat er iets mis is en dat specifiek aangeeft op een manier die we hem aanleren. Dit doet hij nog niet heel veel en behoort echt tot de taken die we nog moeten uitbouwen. Hij is in opleiding! Maar het spiegelen is wel de basis. Hij heeft heel goed door hoe het met mij is. Door dit spiegelen ben ik het afgelopen jaar mijn grenzen gaan zien, veel meer dan eerder. Dit is echt mega waardevol, veel waardevoller dan ik kan uitleggen. Spiegelen is niet iets wat je als buitenstaander snel ziet, het is echt iets tussen Balou en mij. Hooguit denk je: 'die is slecht opgevoed' en dat is dus niet waar! Het is precies waar hij voor is aangenomen. Als je hem afleidt tijdens spiegelgedrag, stopt hij met het spiegelen en ga ik dus over mijn grenzen omdat hij het niet meer aangeeft.

Een andere reden dat je dingen niet ziet is omdat ze achter een gesloten deur gebeuren. Zo gaat Balou vaak met mij mee naar het toilet. Tja, daar gaat niemand mee! Het toilet is voor mij een lastige plek. Door contact te houden met Balou, fysiek, blijf ik in het hier en nu en kan ik gewoon functioneren als ik klaar ben. Eerder moest ik echt bijkomen van toiletbezoek. Ook in de nacht helpt Balou mij. Ik heb vaak nachtmerries. Balou heeft dat door. Hij maakt me niet wakker, dat vind ik zelf niet fijn, maar hij kruipt wel tegen me aan als ik eruit kom. Knuffelen met Balou helpt me aarden en zorgt dat ik veel sneller weer rustig ben en verder kan slapen. Dan val ik niet terug in de nachtmerrie.

Ik heb over het algemeen meer energie, door alle bovenstaande dingen. Grenzen herkennen en beter slapen.

In de supermarkt zorgt Balou dat ik niet wegraak. Zolang ik in contact met mezelf ben, heeft Balou z'n focus op mij. Bij de minste afdwaling haakt Balou af en gaat 'iets voor zichzelf doen' dus over het algemeen ergens snuffelen. Doordat hij dat in zo'n vroeg stadium al aangeeft, kan ik daar nog op anticiperen. Ik moet op Balou focussen, zijn aandacht weer vragen en dan is de afdwaling weg. Het duurt hierdoor vaak maar een paar seconden, terwijl ik vroeger het hele winkelbezoek kwijt was. Als je hem (of mij!) aanspreekt op dit gedrag, is de kans groot dat ik helemaal afhaak in mijn hoofd (hier merk jij niks van, maar voor mij zijn de gevolgen enorm!). Niet handig dus!

Een hulphond hebben is niet altijd leuk. Ik heb hem natuurlijk niet voor niks en mijn beperkingen zijn soms best heftig. Balou maakt mijn leven leefbaarder, maar hij is ook een puber met bananen in zijn oren die af en toe flink vervelend is. En dat spiegelgedrag waar ik zoveel van heb geleerd? Dat komt nooit gelegen. Ik moet vaak dingen afbreken omdat Balou aangeeft dat ik aan mn tax zit, en dat is hartstikke waardevol, maar het komt natuurlijk nooit op een goed moment. Voor mezelf kiezen is moeilijk, maar noodzakelijk.

Het is een hele lap tekst geworden, ik hoop dat je er wat van hebt geleerd of het gewoon leuk vindt om iets over ons te leren.
07 aug 2020 - 215x gelezen
Profielfoto van Leesbeest
Leesbeest, vrouw, 23 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende