14 juni, identiteit

We hebben allemaal een soort beeld van wie we zijn. Voor mij was het een klinisch analist, iemand die een positieve bijdrage kon hebben bij de ouderen en zieken die in het ziekenhuis terecht kwamen. Daarnaast was ik iemand die graag leerde, en het vooral leuk vond deze kennis weer uit te dragen aan anderen. Meerdere malen is me aangeraden leraar te worden, en laatst ben ik weer uitgenodigd deel te nemen aan stagebegeleiding. Net als een zetel in de ondernemingsraad omdat ik met mijn grote bek bij hoofd P&O en hoofd laboratorium terecht ben gekomen door een (in mijn ogen) foutieve regeling in de nachtdienst. Ik merk echter dat ik er geen motivatie voor heb. Mijn hoofd is al een tijd klaar bij dit bedrijf en straks ben ik werkelijk klaar met de opleiding. Maar als ik geen medisch analist en geen student meer ben, wat blijft er dan over?

Als kind wist ik al dat ik in de zorg terecht zou komen. Ik wilde arts worden omdat ik mensen wilde helpen. Het leven is iets anders gelopen en eigenlijk is dat ook helemaal niet erg, al denk ik nog steeds een kick-ass dokter te kunnen zijn. Uiteindelijk ben ik in het laboratoriumwezen gerold en ook dat staat me prima. Het grote nadeel nu zijn echter alle fusies. Met veel plezier kijk ik terug naar de eerste jaren waarin ik op een klein lab werkte en alles wat ik deed van belang leek te zijn. Tegenwoordig ben ik slechts een nummertje in een te groot bedrijf dat zich niet interesseert in de werknemers. Dit is nogmaals een bevestiging dat het prettiger werken is in een kleinere instelling. Daarnaast worden er absurde eisen gesteld aan de zorg, wat de afgelopen weken weer pijnlijk zichtbaar is geworden. Nu het eerste gedeelte van de crisis overwonnen is, zijn de eerste ontslagrondes alweer aangekondigd. Helaas hoor je daar niemand van de media over. Leuk dat applaus, tot je er een hypotheek mee probeert te betalen.

Mijn identiteit hoort niet af te hangen van het werk dat ik doe. Toch speelt het er een grote rol in, omdat ik werk zoek dat bij mijn karakter past. Jaren is het de zorg geweest, en nu twijfel ik daar ontzettend over. Er zijn echter alternatieven die buiten de zorg vallen maar er zeker wel mee te maken hebben. Ontwikkelen van vaccins bijvoorbeeld, of het maken van medicatie. Genetisch onderzoek is ook een kandidaat omdat ze allemaal hetzelfde doel hebben: geld verdienen een verbetering in het mensenleven. Dit doel doet me jong en naïef voelen, en ergens bevalt dat wel.

Het voelt alsof dertig de leeftijd is dat mensen doorkrijgen dat ze hun kinderdromen niet waar hebben kunnen maken. We wilden namelijk allemaal superheld, brandweerman of politieagent worden. Blijkt vervolgens heel het politiekorps corrupt te zijn, als het je überhaupt al is gelukt de droom door te zetten tot het einde, in plaats van uitgelubbert op de bank hangen terwijl je kleine stukjes pizza uit je baard opeet.

Lekker opbeurend dit.


-VLH
14 jun 2020 - bewerkt op 14 jun 2020 - 117x gelezen
Profielfoto van ViveLeHans
ViveLeHans, man, 30 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende