1.

Ik wist in eerste instantie niet echt wat ik er ging doen, maar toen ik er eenmaal was, wist ik in ieder geval dat ik er niet wilde blijven. Het is gewoon een ruimte, nu, volgestopt met spullen die een vorig leven van mij kenmerken. Dat spullen gewoon spullen zijn, besefte ik me pas op dat moment. Het ene moment vertellen ze het verhaal van jou en mij met een grote schaal spaghetti op de bank, jij met een theedoek er onder om geen sporen van de dieprode saus achter te laten. Een bank waarop we niet alleen terug keken en lachten om onze jongere personen, maar ook plannen maakten voor een toekomst waarin we onszelf als een scène in een film uittekenden. We waren het vaker niet eens dan wel en naarmate de bank sleet, verdween ook de versie van mij die nog iemand was zonder jou, inmiddels bijna een groter gedeelte van mijn leven dat ik me kan herinneren met dan zonder jou.

Het andere moment, nu: vastgenageld aan de vloer die ik met veel moeite jaren geleden zelf gelegd heb, vertellen de spullen het verhaal van alles dat niet meer bestaat. Vroegtijdig beëindigd, als een boek dat bij voorbaat afgeschreven is door een slechte recensie. Het is een grote leegte waar ik ingezogen word en waaruit ik wil ontsnappen, maar de onbekende en ontbrekende bestemming houdt me vastgeplakt aan de vloer. Het idee dat je elk moment binnen zou kunnen komen, het is immers meer jouw huis nu dan het mijne, maakt me nerveus. Ik wil dit boek het liefst dichtslaan en naar de kringloop brengen om daar nooit meer verkocht en uiteindelijk vernietigd te worden. Ik wil ontsnappen.

Mijn cliché-vraag naar 'tijd' en 'ruimte' respecteerde je, zei je. Ondertussen vroeg je me elke dag wanneer ik weer thuis zou komen en stuurde je meer sorry's dan ik in mijn leven uitgesproken heb. De tijd had ik nodig om in te zien dat woorden hun betekenis verliezen wanneer je ze vaak genoeg zegt. Dat geldt zowel voor sorry als voor ik hou van je. De ruimte nam ik om mijn nieuwe leven vorm proberen te geven, vanuit mijn tijdelijke onderkomen dat me al mijn spaargeld kostte en vooral eenzaamheid bracht. Toch wist ik dat het alleen op die manier kon. Ik moest van je weg om mezelf te vinden, of wie daar nog van over was.

Nu denk ik na over wanneer ik je voor het laatst gezien heb en ik moet lang denken, terwijl het pas een half jaar geleden is. Ik herinner me je blik; je droevige ogen en lichte lach om je mond, een combinatie die me nog steeds verwart en wantrouwend maakt. Ik herinner me dat je me smeekte om niet weg te gaan want: dit is toch onze plek, dit is toch wat we samen opgebouwd hebben? Ik ging.

Nu weet ik het weer, dat is wat ik kom doen: de ruimte ontdoen van wat nog van mij is. Je hebt de foto's van ons al van de wand gehaald en ergens vind ik dat fijn want ik wil hier niet meer zijn, naast fysiek ook niet gevangen in een beeld. Felgroene dozen heb ik en ik klap ze open, stop er in wat ik vind en laat ook veel achter. Dat is de woede in mij die ik nog niet kende en de trots om mijn nieuwe hoofdstuk zelf vorm te gaan geven, zonder de spullen die misschien meer van jouw verdiende geld zijn gekocht dan van dat van mij. Ik hoef me niet af te vragen wat het me heeft gebracht, die trots, want het antwoord is: vrij weinig. Maar de laatste kilometer van een marathon ren je met opgeheven hoofd.
27 jul 2020 - bewerkt op 27 jul 2020 - 86x gelezen
Profielfoto van Seem
Seem, vrouw, 95 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.     vorige volgende