-

Fysio vandaag. Laatste keer zegt ze opeens. Ik schrik. Het zat er natuurlijk een keer aan te komen, maar dit is wel heel abrupt. Terwijl ik m’n oefening doe (nog altijd dezelfde saaie als elke week sinds 4 maanden), word ik overvallen door een golf emotie. Ergens ben ik boos. Ik heb nog altijd evenveel last van mijn rug. Boos op haar denk ik, omdat ik me weinig gezien en gehoord voel ik waar ik last van heb en dat ik echt m’n best doe, maar het me niet lukt. En dat ze zo abrupt de behandeling stopt. Boos op mezelf dat ik niet vaker m’n oefeningen doe, niet assertiever ben om te zeggen wat ik vind en van haar verwacht en wat ik nodig heb. En ik begrijp het ook, als iemand in jouw ogen niet gemotiveerd is en zijn oefeningen niet doet, heeft het ook geen nut. Boos op mezelf omdat ik boos op mezelf ben, want hee.. het is allemaal moeilijk genoeg, een beetje compassie mag best. Ik heb amper geslapen vannacht dus waarschijnlijk komt het daardoor ook nog harder aan. Dus.. boos op die stomme saaie altijd dezelfde oefeningen die (mede doordat ik ze niet elke dag doe?) naar mijn idee niet per se het probleem aanpakken. Ik heb gewoon meer nodig denk ik. Iemand die mee zoekt naar wat wel haalbaar is als het me niet lukt in plaats van daar harde opmerkingen over maken. Die meekijkt of ik de oefening goed die. Iemand die snapt dat het leven met een baby niet over rozen gaat. Ojaa, ik geloof dat ze zwanger is, ik durfde het niet te vragen. Wie weet begrijpt ze het volgend jaar beter.

——

Dat schreef ik gister nog in emotie toen ik thuiskwam. Even flink huilen en weer door. Want vandaag vraag ik me af waar ik nou zo’n punt van maakte. Ja, ik denk er nog steeds hetzelfde over, maar misschien geeft het ook wel even lucht, tijd voor andere dingen. Me focussen op de verhuizing plannen. Dat vraagt ook behoorlijk veel. Ik denk dat dat en het slaapgebrek de emmer gister al gevuld hadden voor die laatste druppels bij de fysio. En ik hou er niet zo van geconfronteerd te worden met (mijn gebrek aan) motivatie. In mijn hoofd zou ik ook wel een heleboel meer willen maar zolang ik de avonden op bed spendeer met een slapeloze baby, is meedoen met sporten een illusie. En inderdaad, ik doe er niet heel veel moeite voor om haar voor die tijd in bed te krijgen, want ik wil haar ook gewoon geven wat ze nodig heeft.

Maar.. ondertussen was ik ook al verder aan het zoeken en heb ik vorige week afspraken gemaakt voor m’n bekkenbodem bij de verloskundige (die nemen dat hier ook voor hun rekening) en bij de osteopaat. Vanavond was ik weer sinds lange tijd terug bij de verloskundige, de man, en daar vertelde ik hoe en wat, ging aan de slag met een programma zodat we konden bepalen wat er nodig was en viel ik na een tijdje hard door de mand. Gelukkig. Ik gaf aan dat ik merk dat ik mijn buikspieren en benen/ billen ook aanspan en niet alleen mijn bekkenbodem. Dat is valsspelen volgens hem. Maar ik krijg het bijna niet voor elkaar het los te koppelen en toen ik dat ging proberen, werd het niveau even flink naar beneden bijgesteld. Ik heb hetzelfde al aangegeven van de zomer bij zijn vrouwelijke collega en ook bij de fysio, maar beiden vonden het niet erg of reageerden er niet echt op behalve zeggen dat ik dat dus niet moest doen.. vanavond nam deze man mij serieus, zette me aan het werk en heeft me (weer nieuwe) oefeningen voor thuis gegeven. En maandag krijg ik hulp van een ander apparaat erbij. Wie weet is dit de clue tot effectief trainen ipv alle andere spieren die stiekem meedoen en mijn bekkenbodem ontzien van training.

Ik zag er enorm tegenop om weer te beginnen. Maar tegelijkertijd ga ik liever nu even goed aan de slag dan over een aantal jaar of meer serieuze klachten krijgen. Als het nog goed komt dan.. er zijn ook vrouwen bij wie het zo blijft na de bevalling.. van de week las ik een artikel over sterrenkijkers, dat dat vrijwel altijd problematische bevallingen zijn, vaak eindigen met behulp van een vacuümpomp of spoed keizersnede. Mijn lichaam heeft een behoorlijke klap gehad. Nu er wat meer tijd overheen is, heb ik ook meer ruimte om daar wat vaker bij stil te staan. Vorig jaar heb ik wel alles van mijn bevalling opgeschreven en vertelde ik dat ik vrede had met de keuzes die ik toen gemaakt heb en hoe het verlopen is. Rationeel gezien is dat ook nog zo. Met de omstandigheden die er waren, was dit de beste uitkomst. Maar gevoelsmatig heb ik er misschien wel meer last van dan ik toen dacht. Mede door Corona ook. Ik beviel aan het begin van de de eerste lockdown, opeens was alles wat ik voor ogen had weg. Was alles onduidelijk. Geen tijd om onze verwachtingen aan te passen aan de nieuwe situatie, om ons voor te bereiden op het leven met maatregelen. En geen familie die kon komen. En dus een zware bevalling die compleet anders ging dan gehoopt. Ik weet niet welk van die punten me het hardst doet huilen. Ik heb nog wel wat te verwerken als we straks weer in Nederland wonen.

Eerst de verhuisstress en slaapregressie overleven. Ik vertelde mijn moeder vandaag dat het psychisch veel vraagt dat verhuizen. Hoezo dan vroeg ze.. serieus? Misschien omdat we een heleboel moeten regelen, zelf, in het Frans, waar we geen ervaring mee hebben, we niet weten wat er straks wel of niet mogelijk is, we ook afscheid nemen van een fijne plek en de afgelopen jaren hier leven, onze herinneringen hier, het alles precies zo in elkaar plannen dat we onze spullen naar Nederland kunnen sturen en ons huis kunnen opleveren in dezelfde week en er dan zelf achteraan kunnen met hopelijk alles hier afgerond. Terwijl we ook een baby hebben en dus ‘gewoon’ door moeten blijven leven. Dat. Met een groot slaapgebrek. Storm in mijn hoofd.

Het kleine spook slaapt weer, daar moeten we maar snel gebruik van maken om zelf ook te slapen.
29 apr 2021 - 78x gelezen
Profielfoto van *blue-sky*
*blue-sky*, vrouw, 30 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.     vorige volgende