menu myDiary

Reacties op 'Schoonfamilie' van Ocelot.


PrankDemon 9 jan 2020 om 12:53
Maar 1 echte remedie en dat is verhuizen. Dan richten jullie het van meet af aan in. Je kan wat mooie tierelantijntjes een leuk plekje geven maar. Snap overigens dat dat nu niet a la de minute gaat gebeuren, maar dat is wel de enige remedie omdat zij geen verloren eigenaarschap heeft over je nieuwe huis.
knowthyself 9 jan 2020 om 15:30
Hoi, wat vervelend dat je je niet thuis voelt waar je woont. Zo je mijn mening wat vindt bijdragen, hier is ie: ik denk dat je je verwachtingen een beetje moet bijschaven.

Je/jullie hebben alles super aangepakt, qua handelingen. Het is goed dat je elk stukje afhankelijkheid als een plakband eraf bent aan het rukken.

(Ook al voelt het niet zo voor jou, 1 jaar is ontzettend kort als je je bedenkt dat A. haar bestaan/nut al 10+ jaar heeft ontleend aan het verzorgen van je vriend, en je vriend er 10+ jaar aan was gewend dat zijn mama voor hem zorgde. Een gevoel van zowel loyaliteit als afhankelijkheid heb je dan een beetje.)

Blijf vooral zo doorgaan. Ik denk dat @PrankDemon wel gelijk heeft, dat het makkelijker zou zijn als jullie niet waren ingetrokken in "zijn moeders kunstwerk". Maar ja, het huis was leeg en dit was wel het meest praktische.

Hoe stom het ook klinkt, en hoe zeer dit ook indruist tegen jouw gevoel van "hoe een ouder zich hoort te gedragen", je schoonmoeder moet in feite ineens weer wat te doen vinden in de helft van de dag waar ze vroeger aan je vriend besteedde. Ze ontleende daaraan haar gevoel van bevestiging, haar doel in het leven, Moederlief was haar identiteit.

Die heb "jij nu afgepakt" EN je bent al haar zelfgemaakte werkjes aan het verstoppen. Voor een "kunstenaar" is dat ook best erg, alsof je zijn "hart en ziel" verstopt om daar wat op te hangen wat jij wil. nahnah Dat heeft allemaal tijd nodig. Dus... Maak je niet druk, wat er allemaal gebeurt was wel te verwachten, als je je dit allemaal beseft. Het komt wel goed! verliefd
knowthyself 9 jan 2020 om 15:35
Oja! en wie weet hoeveel tijd ze nu vrij heeft wat ze vroeger aan het schoonmaken, uitzoeken, versieren, en inrichten van het huisje besteedde! Die tijd kan ze allemaal besteden nu aan het piekeren over of haar schoondochter wel alles goed doet...

Misschien kunnen jullie haar een Museumkaart of Pathe-kaart cadeau doen, zodat ze zichzelf daarmee bezig kan houden? vrolijk

Of op haar hart drukken hoe GRAAG jullie zouden willen dat ze zou leren breien, want kijk hoe koud het is buiten! "We hebben elk jaar nieuwe gebreide vestjes en sokken nodig, en kersttruien!" vrolijk
knowthyself 9 jan 2020 om 15:47
PS - Ik weet dat het stom is, maar de tradities van vroeger hebben over het algemeen nou eenmaal veel vrouwen opgevoed die een redelijk eenzijdige persoonlijkheid hebben... Als hun leven niet in het teken staat van het bedienen van hun man en/of (klein)kinderen, en/of het "laten zien aan de jongere generatie vrouw hoe het moet", zoals de schoondochter... Dan voelen ze zich verloren.

Je kunt uiteraard voet bij stuk houden dat ze "een volwassen vrouw is" en zelf maar moet bedenken wat ze nu met haar leven moet doen... Maar ik betwijfel of dat gaat lukken, op basis van wat er in je verhaal staat. Misschien ben ik ook een beetje pessimistisch door mijn eigen ervaringen nahnah

Anyways, heel veel succes, ook met het shoppen voor de kinderwagen. De kinderkamer klinkt gezellig. Erg vrolijk
knowthyself 9 jan 2020 om 15:51
*Ze = die vrouwen met een eenzijdige persoonlijkheid.

Heel veel vrouwen van de toenmalige generatie zijn ook zelfstandige vrouwen met veelzijdige interesses waar je U tegen zegt, ik zeg (zeeeer zeker) niet dat ze allemaal zo zijn! & ik wil nu een heeeele lange paragraaf schrijven waarin ik alle mogelijke dingen nuanceer maar ik heb al genoeg geschreven. Sorry voor de spam weer. Nogmaals succes!
Daisy 9 jan 2020 om 16:47
De horror!

‘We gaan van ons huis een thuis maken, alles wat je weer terug wil mag je komen halen anders gooien we het weg’


Nee, ik weet t echt niet. Mijn man leefde ook alleen en ook met tierelantijnen van z’n moeder.
Vlak voor we trouwden hebben we alles veranderd zodat het iets van ons samen werd.
Ze keek soms wel beroerd maar uiteindelijk snapte ze het, ik moest me er ook lekker voelen

Schrijf een reactieTerug naar verhaal