menu myDiary

Reacties op 'Zwanger worden' van Paarseroos.


Daisy 7 nov 2019 om 10:25
Punt 5 heb ik weleens geroepen na de eerste.
Ik heb er nu 3.

Je groeit er als persoon in, de rol als moeder.
Azura 7 nov 2019 om 11:10
^meestal.
MissD 7 nov 2019 om 11:18
Ja mijn dochter is het mooiste dat me ooit is overkomen. Maar ik zal je zeker niet vierkant uitlachen om je gedachten en angsten, zeker gezien je verleden met je ouders.
Wat je zegt: het is een enorme beslissing om een kindje op de wereld te willen zetten, je verandert er emotioneel en lichamelijk door, je relatie verandert erdoor. In mijn geval allemaal op positieve manier gelukkig, maar neemt niet weg dat het goed is erover na te denken en je er bewust van te zijn.
Wel denk ik dat het verstandig is vooraf al contact te zoeken met een hulpverlener, als je dat nu niet hebt. Wanneer je eenmaal zwanger bent kunnen hormonen best naar werken op je emoties. Dan is het fijn als je alvast een vangnet hebt voor als het emotioneel te zwaar wordt. Zelf ben ik vanaf vroeg in mijn zwangerschap onder controle gebleven van de psychiater van het ziekenhuis, om een eventuele prenatale of postnatale depressie voor te blijven. Uiteindelijk heb ik een hele fijne zwangerschap gehad (op bekkenproblemen na) en heb ik geen depressie gehad. Maar te weten dat hulp 24/7 klaar stond, vond ik persoonlijk ontzettend fijn!

Spannend allemaal, hoor!!
Nonnus 7 nov 2019 om 12:49
Ik heb er bewust voor gekozen geen kinderen te krijgen. Omdat ik mezelf gewoon niet als moeder zie. Ik werk in de kinderopvang en als ik zie wat voor een stress veel ouders hebben om het allemaal te combineren, of als hun kind ziek is en ze van werk weg moeten om ze op te halen denk ik altijd: ik kom zo thuis.. en dan is er rust. Kan ik doen en laten wat ik wil en leuke dingen doen met Ger. Plus je relatie veranderd altijd. Ik geloof er heilig in dat stellen zonder kinderen gelukkiger zijn dan met
knowthyself 7 nov 2019 om 13:33
@Paarseroos

Mensen die geen ouder willen worden, weten dat meestal vrij vroeg. Althans, dat ze zich niet als ouder zien. Zie @Nonnus , en vele anderen. En dat is echt goed, als je voet bij stuk houdt en je niet laat meeslepen door de mensen die zeggen dat "het wel komt".

Anderen willen het altijd al. Zijn alleen aan het nadenken over het hoe, wanneer en wat.

Weer anderen denken er niet over na, in de zin van dat ze gewoon maar wat doen en zwanger worden.

Of ze laten ze leiden door "wat hoort". Je hoort gewoon na X tijd te trouwen en kinderen te krijgen.

En dan heb je nog de variatie zoals jij. Denken er juist heel erg goed over na. & Op basis van redenen uit de jeugd of uit de omgeving, hebben ze zo hun twijfels.

Ik ben ook van de laatste variatie. (Dat was geen limitatieve lijst trouwens.)

Nu heb ik geen extreem misbruik meegemaakt, maar ik weet wat het kan doen met iemand om alleen een kind op te voeden. En wat het met een kind kan doen als het gewoon "niet goed gaat thuis".

Mijn vriend is wel een overtuigde to-be vader. Dat wist ik vanaf het begin van onze relatie. Nu hebben we het echt langzaamaan gedaan. Dus na bijna 5 jaar samen ben ik er met HEM klaar voor om over kinderen na te denken. Maar dat ben ik. Dat zijn wíj.

Ik snap niet waarom het voor jouw vriend begint te dringen. Mannen kunnen tot een vrij oude leeftijd kinderen opwekken. En jij hebt ook nog genoeg "vruchtbare jaartjes", als ik zo vrij mag zijn.

Als hij een beetje gezond leeft kan hij er ook nog op vrij oude leeftijd nog achteraan rennen enzo. Ik zie het niet zo.

Is hij bang dat jij besluit dat je er geen wilt?

(Je hoeft hier uiteraard geen antwoord op te geven.)
PrankDemon 9 nov 2019 om 06:02
Ik vind mijn kinderen een verrijking op mijn leven. Ja, mijn relatie is anders geworden. Er zijn meer zorgen en andere dingen waar we onenigheid over hebben. Maar ik durf 100% te zeggen dat ik nu gelukkiger ben. En ook ik heb lang getwijfeld, vooral of ik wel een goede ouder zou zijn. Toen mijn oudste er was bleek dat hele ouderschap heel vanzelfsprekend te zijn.

Overigens waren wij wel al ruim 10 jaar samen voor we onze eerste kregen. Daarvan heb ik geleerd dat een relatie sowieso harder werken is na de eerste 2 a 3 jaar.
Paarseroos 11 nov 2019 om 10:07
Bedankt allemaal voor jullie reacties!
Fijn om te weten dat ik niet de enige ben en dat het dus heel normaal is om hier zo over na te denken.

@knowtheself, mijn vriend is 47. Hij heeft nog geen kinderen en wil dit wel graag. Zijn vorige vriendin wilde geen kinderen en daar heeft hij zich bij neergelegd. Het is dus niet zo dat het perse moet van hem, als ik geen kinderen wil is dat ook goed.

maar aangezien ik wel kinderen wil en hij dus eigenlijk ook, willen we niet meer te lang wachten. En met niet te lang wachten bedoel ik dat hij het liefst wil dat we binnen een jaar zwanger zijn. En ik zelf dacht (voor ik met hem samen was) nog niet veel aan een periode om aan kinderen te beginnen. Maar goed wij vrouwen kunnen nu eenmaal niet tot onze 80e zwanger worden dus begin 30 leek mij wel mooi. Ik vergeet alleen steeds dat ik aankomende maand alweer 29 wordt en dat die 30 dus helemaal niet zo ver weg is.

Het is voor mij gewoon een behoorlijke stap. Alles voelt opeens heel erg definitief, je gaat niet met kinderen beginnen als je bijvoorbeeld je relatie niet ziet zitten (althans ik niet). Soms vliegt alles mij even aan. Zo had ik bijvoorbeeld een lowlands reunie met vrienden. We hadden het al even over volgend jaar lowlands en opeens hoor ik zo’n stemmetje in mijn hoofd “ja maar roos, jij bent daar waarschijnlijk volgend jaar helemaal niet bij”. Terwijl hallo! Kinderen krijgen is toch ook prachtig?! Dus het ene moment denk ik Jaaa we gaan dit doen het wordt super en het andere moment vind ik het ontzettend spannend en ben ik bang dat het niks wordt en dat ik niet blij zal zijn met de veranderingen.
Nonnus 11 nov 2019 om 20:39
Je vriend is 47.. ik zou het zelf PERSOONLIJK heel egoïstisch vinden om kinderen te krijgen. Mijn moeder was 33, vond ik al oud. Zou ze nu 76 zijn, ik ben net 30..

Schrijf een reactieTerug naar verhaal