menu myDiary

Valse hond

Mijn armen branden.
Hij staart me van over de rand van zijn glas aan met een vreemde blik in zijn ogen. Plotseling word ik mij bewust van het zachte zoemen van de TLbuizen en koude wind die via de kieren van het raam binnen komen. Ik leun tegen de werkbank aan die we voor het gemak tegen de achterwand hebben geschoven. Ik probeer te verbergen hoe kortademig ik ben door mijn adem in te houden en staar terug.
Terwijl ze splinters zich een weg proberen te banen in mijn rechterhandpalm grijp ik met de linker naar onze gedeelde fles. Zijn donkere wenkbrauwen trekken zich even samen als ik de fles aan mijn gescheurde en gebroken lippen zet. Heel even verbreek ik het oogcontact en leg mijn hoofd in mijn nek terwijl ik slik. De vloeistof brand in mijn keel en al kuchend zet ik de fles terug. In mijn haast mis ik de rand van de tafel met een halve centimeter

Zijn reactie is verbazend snel. Binnen een seconden is zijn gezicht zo dicht bij dat van mij dat ik alleen nog zijn verwijde zwarte pupillen zie. Ik hoor het doffe geluid van het glas wat met enige geweld op de tafel word teruggezet en hij is weer weg. Aan zijn eigen kant van de kamer.Ik doe mijn best om niks te zeggen en om niet te laten merken hoe ongemakkelijk ik mij eigenlijk voel terwijl hij zwijgzaam weer uit zijn glas begint te nippen.
Ik heb mij nooit gemakkelijk gevoeld onder zijn koude observatie. Ik vraag mijzelf onwillekeurig af of dit nu is wat andere mensen omschrijven als zij met mij in een ruimte opgesloten zitten. Op mijn slechte dagen.

Ergens in het pand slaat een deur dicht. Het geluid verrast mij en ik schrik op. Hij lijkt niet onder de indruk en blijft onbewogen staan. Even lopen de rillingen over mijn rug. Nee, besluit ik. Zelfs op mijn slechte dagen niet.

Zijn blik begint eindelijk af te dwalen. Ik voel hij mijn samengetrokken spieren langzaam ontspannen. Nu het mijn beurt is om hem te observeren voel ik mij meer in mijn element.

Het is lang geleden dat we even lang waren. Nog langer geleden dat ik misschien net een halve kop groter was dan hij. Nu steekt hij een kop boven mij uit en zijn dunne armen zijn veranderd in getatoeëerde boomstammen. Zijn haar is in de loop der jaren donkerder geworden, net als zijn huid. Brede borstkast, ‘sterker door strijd’, maar dezelfde donkere ogen als toen we kinderen waren.

En in die ogen nog steeds het stukje krankzinnigheid wat ervoor zorgt dat ik op mijn hoede ben.

Het zijn niet zijn armen of tatoeages die ervoor dat mijn lichaam automatisch in vluchtstand gaat terwijl mijn rationele brein mij tegenhoud. Het is de herinnering aan zijn donkere ogen en de schittering die ik er soms in bespeurde toen we klein waren. Hij trok graag de pootjes uit muggen herinner ik me. Hij sloeg graag de kleinere kinderen in elkaar.. Hij trok aan staarten van beesten.
Ik was te jong om te weten wat angst was maar oud genoeg om te weten dat er iets niet helemaal klopte.

Nu twintig jaar later weet hij hoe hij een mes moet gebruiken en hoe hij je iemands kaak breekt. En ik vertel mezelf dat we met de jaren zijn veranderd, dat we stiekem toch hetzelfde zijn. Maar diep van binnen weet ik dat hij een sadist is. Een hoogbegaafde sadist met misschien wel een persoonlijkheidsstoornis. En ik doe mijn uiterste best niet te laten zien hoe ik nu oud genoeg ben om angst te voelen. Ik doe mijn uiterste best om vast te houden aan het idee van veiligheid wat bij hem hoort
De splinters in mijn hand beginnen de prikken en ga rechtop staan. Mijn Joggingbroek plakt ongemakkelijk aan mijn benen maar het branden in mijn armen is minder geworden. Ze hangen nu al zware natte lappen naast mijn zijen.
‘’Klaar om op te geven.’’ Klinkt het vanaf zijn kant van de kamer. Hoewel zijn ogen op het raam gericht zijn kan ik een speelse grijns over zijn gezicht zien glijden. Bijna automatisch kopieer ik zijn gezichtsuitdrukking. ‘’Whenever you are.’’

Het glas wordt onceremonieel over zijn schouder gegooid en met een glimlach gaat hij klaar staan. ‘’Ronde twee.’’

De krankzinnigheid is weer verdwenen uit zijn ogen en zonder aarzeling spring ik weer op hem af.
Terwijl hij mijn hoofd in de houdgreep houd kijk ik even naar deur.
In mijn hoofd barst ik in hysterisch lachen uit.

Hoe lang zou het duren voordat ik in de spiegel kijk en hem zie terug kijken?


25 juli 2015 - 372x gelezen - bewerkt op 23 aug 2018
Psyche ontvangt liever geen reacties op dit verhaal.
Psyche
Vrouw, 118 jaar
vorige  volgende
22 nov 2018 23:04 #9
05 mrt 2018 17:36 #8
23 feb 2018 18:09 #7
07 dec 2017 11:12 Issue's
16 sep 2017 12:35 #
15 aug 2017 19:32 #6
17 jul 2017 12:17 #5
11 jul 2017 13:02 #4
09 jul 2017 00:48 #3
07 jul 2017 17:26 #2
07 jul 2017 14:02 #1
25 jul 2015 02:06 Valse hond
meer..