menu myDiary

Woordenkots

Ergens las ik dat de bijbel honderd procent de waarheid vertelt. Als er überhaupt al zoiets bestaat betwijfel ik alsnog of dit "heilige schrift" het bevat. Het strijkt me zo tegen de haren in dat ik bijna was gaan zoeken naar tegenstrijdigheden in het boek. Je bereikt er echter niets mee, dus ik heb het maar gelaten. Het kriebelt echter wel.

Vroeger deed ik dit vaak, het opschrijven van al mijn gedachten. Door de ruis op papier te zetten maak ik plaats voor belangrijke gedachten of twijfels. Daarbij, alles wat op papier staat hoeft niet onthouden geworden omdat het al ergens beschreven staat. Tegenwoordig ben ik veel meer van het wegstoppen van gedachten en twijfels. Waar ik vroeger gewoon een televisie visualiseerde die op sneeuw stond, weet ik tegenwoordig een kluis te creëren om alle gedachten waar ik dat moment niets mee kan, in kan stoppen. Als ik de woorden lang genoeg kan onderdrukken ga ik vanzelf dingen zien, en val ik daarmee in slaap. Het brein is raar wat dat betreft.

Gisteren was mijn tweede achterwachtdienst voor de nieuwe functie. Ondanks de stageperiode waar ik aan ben begonnen heb ik toch onderhandeld dat ik wel deze diensten zou draaien. In ruil zouden twee vakanties van drie weken worden goedgekeurd, wat mij weer ruimte gaf voor het schrijven van een scriptie. Ondanks dat het werk zelf niet veel voorstelde (anti Kell), ben ik toch drie uur onderweg geweest. Gelukkig mag ik reizen in de baas z'n tijd in dit geval, dus krijg ik die uren wel gewoon uitbetaald tegen overwerk tarief. Tikt lekker aan en het werk zelf is leuk om te doen, dus mij hoor je niet klagen. Op locatie dachten ze daar anders over, en zeiden ze direct dat het pech was dat ik opgeroepen was.

Voor school moest ik een soort portfolio schrijven over drie jaar genomen om situaties te beschrijven waarin ik kon aantonen op HBO niveau te functioneren op werk. Een week voor de uiterste deadline aan het einde van het derde leerjaar was ik het uitstellen zat en heb ik in een keer alles uitgeschreven. Het was niet anders dan al die verhalen die ik hier heb neergezet, behalve dat het nu voor de ogen van een leraar bestemd was. Bij de evaluatie kreeg ik te horen dat het bijna een roman was zoals ik het beschreven had. Kennelijk heeft het indruk gemaakt op me, gezien het me nu ineens te binnen schiet. Eerlijk is eerlijk, ik vond het een mooi compliment. Het frustreert me trouwens zo nu en dan dat ik het meest zinloze vak het meest gebruik. De dame met de vreemde schoenen die qua kleur niet matchte met haar blazer, terwijl ze de week daarvoor had gezegd dat ze altijd veel aandacht aan haar kleding gaf omdat ze er als lerares representatief uit wilde zien, heeft me geleerd dat je een complimentje gewoon mag accepteren zonder jezelf neer te halen. Gewoon lief glimlachen en bedanken, niet vertellen waarom het volgens jou niet zo zou zijn. Uiteraard lach ik om deze gedachte omdat hij zo stom is. Toch was het vak zo zinloos dat ik haar de plezier dan ook weer niet gun...

Milan de maine coon is net op mijn schoot komen liggen, wat best lastig is als je een laptop hebt waarmee je probeert gedachten uit te schrijven. Nieuwsgierig staart hij naar mijn beeldscherm, waarna er voorzichtig aan mijn neus wordt geroken. Zijn spinnen trilt door in mijn buik. Waar Minoes eerder naar Mary toe trekt, heeft Milan mij echt uitgekozen. Hoewel hij 's nachts zichzelf wel bij Mary opdringt als we gaan slapen. Toen we hem net hier kregen moest hij geschoren worden omdat hij zichzelf onderweg vanuit Limburg had ondergepoept en na de verplichte douche helemaal in de klit zat. Toen hij weer terug was van de dierenarts, beroerd van de narcose en rillend van de kou zonder zijn vacht, heb ik hem in een flishen deken gewikkeld en tegen me aangehouden tot hij warm was. Sinds dien komt hij met regelmatig op mijn schoot liggen als ik zit te gamen in mijn luie stoel. Het is zelfs zo "erg" of eigenlijk belangrijk voor me dat ik er rekening mee gehouden heb toen ik een nieuwe fuiteul uit ging zoeken. Milan moest nog bij me kunnen komen liggen zonder onder de leuning heen te vallen, en daar maakt hij tegenwoordig nog steeds dankbaar gebruik van. Ik mag overigens niet teveel bewegen. Er staan een viertal nageltjes in mijn bovenarm die dreigend naar buiten komen als ik te wild aan het typen ben.

Dex is vandaag weer even mijn held geworden.



Maar om weer even serieuze gedachten te spuien, ik zie niet in waarom de blanke medemens per definitie de kanker van de wereld zou zijn. Buiten het feit dat deze uitspraak me vreemd is, denk ik eerder dat de mensheid in zijn geheel een kanker op de aarde is. In die zin is uitroeiing niet per definitie een slecht iets voor onze aarde. Maar waar er teveel domme mensen zijn die zich dit niet realiseren, begint de meerderheid te zien dat het niet meer gaat zoals we dingen nu doen. Een enorme beweging is begonnen voor veranderingen waar we allemaal beter van kunnen worden. Het geeft me goede hoop te zien dat mensen een stem durven te hebben tegen de grote corporaties die ons schuld aanpraten dat we moeten recyclen of niet met de auto naar werk mogen, maar ondertussen het bedrijf meerdere malen per twee jaar veranderen van locatie, en ondertussen de lucht vol duwen met toxische gassen. We moeten allemaal ons steentje bijdragen, absoluut. Persoonlijk probeer ik dit te doen door met goede regelmaat de fiets te pakken in plaats van de auto, maar wij, den burgers alleen, kunnen dit probleem niet oplossen. Ook het bedrijfsleven zal er aan geloven. Nu wil Nederland dan weer het braafste jongetje van de klas zijn en dat soort slecht onderbouwde tegenargumenten, maar iemand moet ermee beginnen. Tegelijkertijd willen we er allemaal niets op inleveren, eerlijk is eerlijk. Ik wil ook geen honderden euro's moeten betalen voor mijn stroom. Die heb ik trouwens niet eens over, dus dat zou dan in het donker zitten worden... En mijn telefoon opladen op werk denk ik. Dat is verantwoord, want daar ben ik op te bereiken tijdens de achterwacht diensten!

Mary vroeg zich net hardop af of koffie met Fristie lekker zou zijn. Ik vind het fucking smerig klinken, maar ze zei terecht dat je het pas echt weet nadat je iets hebt uitgeprobeerd. Dus, de volgende keer dat ik Fristie drinkend bezoek heb, krijgt ze Frisuchino.

Inmiddels heeft mijn Slutify playlist meer dan zeshonderd nummers erin staan. Het komt bijna niet voor dat ik een specifiek nummer handmatig aanzet. Zodoende zijn er nummers die ik fantastisch vind, maar bijna niet hoor. Steeds als ze in de shuffle dan voorbij komen roept mijn brein "Fuck yeah!" en is het een klein geluksmomentje. Er staat overigens niet alleen maar geweldige muziek in de afspeellijst. Sommige dingen zijn wel oké, maar toch leuk om te horen en er is muziek waarvan ik niet weet wat ik ermee moet, maar wel íéts heeft, al weet ik niet precies was.



Veel waarde in muziek zit in de herinnering die bij een plaatje hoort. Laatst hoorde ik een vent Too much love will kill you zingen. Hij deed het niet naar mijn smaak, maar vanwege het nummer zelf zat ik toch te janken. Het idee van de dood fuckt me sowieso hard. Niet zozeer mijn eigen dood, da's mijn probleem niet zodra het is gebeurd, maar het idee van anderen die dood gaan grijpt me wel naar de strot. Dan hoeft het overigens niet eens een bekende te zijn. Gewoon het concept van dood gaan grijpt me aan. We moeten er echter allemaal een keer aan geloven. Het is alleen een sport om het zo lang mogelijk uit te stellen. Ironisch genoeg ben ik niet zo van het sporten. Ik fiets naar werk, maar meer beweging dan dat heb ik niet. Zou Magere Hein sportschoenen hebben? Want als ik vijf kilometer moet hardlopen om niet dood te gaan denk ik niet dat er een reële overlevingskans voor me is...

Hoewel ik de was nog wil uithangen denk ik dat ik straks eerst maar ga gamen. Ik heb voor kerst meerdere games gekregen waar ik nu mee bezig ben. Daarnaast was ik nog bezig met een run in Hollow Knight. Ik houd echt van dat spel. Het ademt sfeer, en is interessant genoeg om naar een verhaallijn te willen zoeken, maar vaag genoeg om niet alles te willen beantwoorden. De muziek maakt daarbij het plaatje af.

Normaal gesproken zou ik deze lap tekst nog een paar keer doorlezen om schrijfvoutjes er uit te halen en wat aan mijn zinsopbouw te doen. Vandaag ben ik lui, dus jullie lezen er maar gewoon lekker tussendoor of overheen. Als iemand überhaupt de tijd neemt om alles te lezen. In dat geval vraag ik me af of men zich verveeld, het echt interessant was, of er gewoon niets anders omhanden was.

Ik ga naar Hallownest. De groeten!




-VLH

12 jan 2020 - 125x gelezen - bewerkt op 12 jan 2020
Er zijn 2 reacties op dit verhaal.
ViveLeHans
Man, 30 jaar
vorige  volgende
12 jan 2020 16:22 Woordenkots
12 jan 2020 12:41 Leuke nieuwe stagiair
15 aug 2019 21:30 A letter to the person that gave you
01 aug 2019 21:52 Dood dagboek/ Open brief
01 jul 2019 11:40 A letter to my crush
12 apr 2019 00:43 A letter to my best friend
12 apr 2019 00:05 A letter to ~
meer..