menu myDiary

Laatste loodjes.


Ik word volgende maand moeder.

Hah.

WATVOLGENDEMAAND?!


Ja, okay - opstaan vanuit een liggende houding gaat niet 'heel' soepel meer (lees: niet. Punt.) Ik ben constant als de dood dat ik met mijn buik de rest van de stelling naar beneden haal als ik iets van de bovenste plank in de supermarkt pak. Mensen vrolijk gedag zeggen en ze op de wang kussen gaat niet meer zonder dat ze zich een hernia moeten strekken voor ze mijn buik voorbij zijn. Oh, en als ik nog één keer een goedbedoeld klopje op het fontanelletje van mijn tweede zoon krijg met de glimlachende opmerking: "Zo, wat een gesjouw hè? Wat zal het zijn, nog een weekje?" ga ik demonstratief op de grond zitten. En krijg ons met z'n drieën dan nog maar weg! "Nee mevrouw, zo lijkt het inderdaad, maar het is een tweeling. Ik mag nog 6 weken." Om nog maar te zwijgen over de horror-verhalen die me om de oren vliegen van een zus van een vriendin van de kapster die tot aan haar navel uitgescheurd was en 'oh gut kind, jij keer twee, oooh wat errûg!'.

Dus. Ja, okay. Volgende maand, dus.

Hebben we alles?

Voedingskussens, bedjes, knuffels, hydrofiele doeken, draagzakken, maxi-cosi's, luiers. Veel, heel veel luiers! Echt, ongelooflijk veel luiers. Dekentjes, spuuglapjes, badje, verschoonkussens, rompers, mustjes, ziekenhuistas, bed omhoog...had ik al luiers gezegd?

Ondertussen vormt zich een flinke bobbel in mijn zij. De billen van mijn eerste zoon. Als ik deze zachtjes terugduw, steken de billen van mijn tweede zoon onder mijn ribben vandaan. Een flinke schop tegen mijn maag en we kunnen er weer even tegenaan.

Is vooral 's nachts lachen, als de jongens zich proberen om te draaien. Het ellenbogen-geweld zit er al vroeg in, en echt! Ze hebben nu al de belachelijk brede onderarmen van paps. Vooral vriendlief kijkt zijn ogen uit als dat gebeurd. "Doet dat geen zeer?!" Nee, eigenlijk niet. Tenzij ze in hun enthousiasme mijn ruggengraat hoeken en mijn darmen richting mijn amandelen schoppen. Maar, dat hoort bij de schoonheid van een zwangerschap!

De jongens zijn nu ieder 2500 gram. Dat ligt boven de groeicurve van een éénlingzwangerschap. "Hoe groot schat u dat ze worden, mevrouw?" Vraag ik voorzichtig aan onze echoscopiste. "Nah, ze gaan lekker. Als ze met dit tempo doorgaan zullen ze 4000 gram makkelijk gaan halen."

*slik*

Kunnen we er even bij stilstaan dat dat dus GEMAKKELIJK 8 kilo aan baby is, straks?

Ik was zelf een zogeheten 8-ponder. Mijn broers waren allebei boven de 10 pond. Ja. Nee. Detail. Ik ben zelf 1,87m en mijn broers zijn beiden boven de 2 meter doorgeschoten, MAAR TOCH! Ik hou mijn hart toch wel een beetje vast. Nee, echt. Voor ze die straks ook meenemen tijdens het broederlijke gestoei.


En ondanks alles...

Ben ik nu al zo onwijs-ongelooflijk-ontzettend apetrots op onze twee nu al geweldige mannen! verliefd Kan ik me geen leven zonder ze voorstellen en kan ik niet wachten tot ik ze in mijn armen heb!

Goed groeien, lieverds! Mama kan het absoluut aan, al moet ze de rest van de zwangerschap naar adem happen, krom lopen, een lijf vol striae krijgen en wekenlang herstellen van de bevalling. Worth it.

So. Freakin'. Worth. It!!!

verliefd

11 dec 2019 - 115x gelezen
Er zijn 2 reacties op dit verhaal.
Cindale
Vrouw, 32 jaar
vorige  volgende
11 dec 2019 22:39 Laatste loodjes.
28 aug 2019 16:34 Freaky Flirt.
24 aug 2019 16:30 Emotionele achtbanen en gezonde volwassenen.
12 aug 2019 17:37 "Sterk"
meer..