menu myDiary

Missen na het eind

Er zijn ook betere momenten. Zelfs momenten van klein geluk. Er zijn momenten dat ik het even vergeet. Ik voel me het prettigst als ik niet alleen ben. Het aller fijnst voel ik me bij mijn lief. Het liefst zou ik in hem vluchten, maar hij kan mij niet permanent omarmen. Ik moet het grootste deel gewoon zelf dragen en om allerlei redenen sta ik daar heus wel achter. Maar ik heb niet echt de beste tijd van mijn leven en met momenten vind ik het behoorlijk zwaar. Vooral de paniek in de nacht en de levensechte dromen. Ik ben moe. Ik ben het ook moe te voelen maar onder dat voelen kan ik geloof ik gewoon niet echt uit. Dus ik probeer het zo goed en zo kwaad als het gaat te ondergaan. Er zit zoveel verdriet in mij dat ik er soms van schrik. Alsof je net te scherp een hoekje om gaat en dan bijna een tegenligger omver loopt, en elkaar dan geschrokken in de ogen kijkt.

Ik ben vooral continu bang dat mijn lief iets overkomt. Afgelopen zaterdag was het het ergst, toen had ik 3 uur lang om de haverklap een paniekaanval omdat ik dacht dat hem of zijn kinderen iets was overkomen. Ik voel me doorlopend gespannen en heel erg angstig. Ik kreeg een boekje waarin staat dat dit normaal is als je te maken krijgt met verlies, ik word niet gek. Dat stelt gerust.

Ik denk veel aan hem, aan mijn vader. Aan hoeveel ik niet van hem weet. Wat zijn lievelingseten was, of zijn favoriete trui. Simpele dingen, normale-mensen-dingen. Ik weet niet naar welke muziek hij het liefst luisterde, of er dingen waren waar hij van genoot. Ik ken wel zijn irritaties, dingen waar hij boos van werd (mij onder andere). Ik weet vooral de moeilijke shit maar ook daarvan weet ik vast maar de helft. Ik mis hem, ik heb hem altijd gemist, maar dit is een heel nieuw soort missen. Dit is missen na het eind.
Ik heb heel veel huil, maar het zit vast in mijn keel, zelfs de muziek maakt het niet los. Ik kocht nieuwe, zachte sokken, ging onder de zonnebank, boekte een massage voor later deze week. Ik probeer mezelf tot steun te zijn en probeer weerstand te bieden aan het gevoel dat ik mezelf in bed wil parkeren. Vanavond na het eten, dan mag het, op zijn vroegst. Ook aan deze dag komt weer een eind.

2 dec 2019 - 110x gelezen
Er zijn 4 reacties op dit verhaal.
BED
Vrouw, 29 jaar
vorige  volgende
02 dec 2019 15:40 Missen na het eind
meer..